Nehir ida

Mutlu Yıllar Banaa

2012-01-28T08:53:00.002+02:00

Sanırım her yıl aynı foto ile ilan edeceğim doğum günümü:) Çok özeldir bu foto çünkü babam tutuyormuş dengemi sağlayamadığımdan. 37 yaşındayım artık ve hala dengesizim.

Çok değiştim ama:) Artık tek başıma durabiliyorum ayakta. Sadece arada saçlarımı okşasa yetiyor.

Kendime bir de şarkı hediye edeyim...Çok seviyorum bu şarkıyı da diğer sayfamda hep var zaten.

Mutlu yıllar bana...

Not: Facebook mesajlarımı mailimde görüyorum ancak akşam evden bakabileceğim teşekkür ederim orada mesaj gönderen herkese. Pandora ve Karoshi o kadar güzel bir çiçek göndermişti ki.Ayaklarım yere basmadı bütün gün.
Kuşum da şarkımı sayfasından hediye etmiş çok duygulanıyorum bugün ben.

Bugün Ankara da isteyerek ıslanan sadece benmişim gibi mutluydum.

2012-01-27T00:58:00.002+02:00

Bir şey bekleme hali?

Tamamen sizin yaratıcılığınıza bağlı olsa da içerisini nasıl dolduracağınız bir aşamadan sonra ciddi ciddi bitkin düşüyorsunuz. Batıl inançlarım olsa 'başıma bir şey gelecek' derdim sanırım, neyseki o düzeyde değil. Tıbbi bir açıklama aramayı denemek daha sağlıklı olacak. Belki de aramamak öylece bırakmak.

Sık sık yaparım bilirsiniz izahı bulmaya üşeniyorsam, bulamamışsam 'galiba havalardan' diyerek gitmeyi. İnsan en çok kendine hoyrat davranıyor. Defalarca üzerini örttüğünüz çocuğunuz, ya da defalarca üzerinizin açılması. Hani nevresimin düğmeleri açılmış da içerisine girmişsiniz gibi olur ya ayağınızı azcık oynatıp kaldıramazsınız ve örtünebildiğiniz kadarıyla ısınmaya çalışarak uyursunuz. Parmağınızı uzatsanız aydınlatableceğiniz oda hiç olmadığı kadar karanlıklaşır ve her gün gördüğünüz eşyalardan ürkersiniz. Birden kıvırcık saçlı bir kız az evvel kaldıramadığı yorganın altına saklanıp kaçar herşeyden. Ayrımı yitirmeye başladığınız an(lar) başlar. Üşüyerek uyuyan yanınız, eşyalardan korkan saklanan yanınız. O korku nasıl derinden gelir. Keskindir kokusu. 16 yaşın kokusuna bürünüp bürünüp gelir. İnsan 16 yaşındayken nasıl kokar?

Korkunun da kokusu var mıdır?

Bazı zamanlar kendini fazla dinler insan. Yağmurun sesine karıştırıp karıştırıp dinler. Biraz nem biraz soğukla dinler. Sınıflandırarak.... Ve ne zaman kendine dönüp bakmaya başlasa aynaya en az baktığı zamanlar çoğalır. İçinde yemeyen, içmeyen,uyumayan bir canlıya gebe. Her gece başka şekillerde dünyaya getirip yaşatır. Her sabah elleriyle öldürerek...

Allayıp pullayıp sokağa atılan yanımı ıslattım bugün. En çok ayaklarım üşüdü yine. En tanıdık histi, sadece bana ait olan o üşümeyi ne çok sevdim anlatmam mümkün değil. Keşke dedim, keşke cesaretim olsa ve içerisinde gittikçe yabancı hissettiğim giysilerden de sırayla kurtularak yürüyebilsem!

Bugün Ankara da isteyerek ıslanan sadece benmişim gibi mutluydum.

Şarkı da burada

2012-01-26T15:32:00.002+02:00

Oturmaktan sıkılacağım işim olmadı hiç. Sanıyorum o şekilde çalışamazdım. Yorucu belki böylesi ama yine de boş oturduğumda nedense daha çok yorulurum. Herkes hasta. İda, eşim, annem, kardeşim. Şaşılacak kadar iyiyim bense:) Genellikle herkesi hasta eden şeyler bana bulaşmıyor:)

Aktarmak istediğim çok şey vardı. Şurada sözünü ettiğim kitap bitmek üzere. Herman Hesse bitti ancak sözünü etmeye fırsat bulamadım. Akşamları bilgisayara dokunmuyorum eşim fena halde Fringe seviyor. Şu ana kadar olan tüm bölümlerini indirmiş her akşam izliyoruz bir bölüm bazen de 2 bölüm:) Yalnız ben de seviyorum belirtmeden geçemeyeceğim. Bazı sabahlar eşim uyandığında artık rüyamda görmeye başladım diyor:) Sanıyorum yeni sezona kadar olan bölümlerin hepsini izlemiş olacağız. İzlediğimiz dizi de yoktu Tv de artık var:) Biri Yalan Dünya diğeri Bahzat Ç.

Yazmak ne büyük bir ihtiyaç. Ciddi anlamda eksikliğini duysam da uzanıp birşeyler okumak veya izlemek dışında ne yaparsak yapayım dinlenmiş hissedemiyorum.

Hastalarımızın hepsinin bir an önce iyileşmesini bekliyor gündüz çalışıyorrrr çalışıyor ve eve kendimi atıyorum:)

2012-01-23T11:06:00.001+02:00

Yine yoğun bir iş günü hatta iş haftası:) özledim sizleri.Ben şöyle çokk sevdiğim ve şuan kaçamak dinlediğim müziklerle bir selam verip herkese iyi haftalar diyor ve kaçıyorum.

Hrant İçin Blog

2012-01-19T12:46:00.005+02:00

Hrant İçin Blog (Tık)

Sözün bittiği yerde olsak da söyleyeceklerimiz bitmedi, bitmemeli. İnadına bitmemeli hem de!

Konu ile ilgili başka bir yazı için TIK (Ermeni Öldürmek Serbesttir)

Ne diyordum ben?

2012-01-19T00:02:00.001+02:00

'Ne diyordum'

Son günlerde çok sık soruyorum bunu karşımdakine. Onun beni dinliyor olduğunu sorgulamaktan değil cidden unutuyorum. Heyecanla başladığım cümleler bile öylece kalıyor. Eskiye oranla daha unutkanım buraya kadar da sorun yok da insan konuşurken unutur mu? Gülüp vazgeçiyorum. Bunun sigara içmemekle de ilgisi olabileceğini düşünüyorum. Düşünmek istiyorum ki bilim adamları bir yerlerden fırlayıp 'evet içmen lazım acilen' desin.

Sigara içerken sanki daha çok yönlü düşünebiliyordum:) Ne yapsam da haklı çıkartsam bilemedim ama vazgeçtim:) Her neyse çok seviyordum ama insan severken ayrılabilir. Şanlı Türk Filmi tarihimiz bize bunu öğretti.

Uzunca bir süredir çok çalışıp az zaman ayırabiliyorum kendime. Aslına bakarsanız bunu fena halde içselleştirdim. Biri bana bol bol zaman verse sanıyorum şaşkınlıktan yapacak bir şey bulamaz ve sonra işe giderdim:( Ufkum o derece daraldı. Bloga da zaman ayırmıyorum. Daha doğrusu yazıyor, yayınlıyor çıkıyorum. Eskiden tek tek yanıt verebilirdim yanıtlarınıza. Zaman bulamıyorum. Zaman bulabildiğimde ise diyeceğim şey çoktan geçip gitmiş oluyor.

Bugün Ankara fena soğuktu. Isınamadım. Isınamadığıma kıza kıza oturdum. Parmaklarım uyuşmuştu bir ara. Fincanda çorba denen acayip şeyden bile içtim. Bayat ekmeği içine doğrayıp kaşığı daldırmadığın çorbaya çorba denir mi bilmem de garip bir hisle ellerimi ısıtmasına sevinerek içtim. İçerisinden 8 tane kıtır ekmek çıktı. 8 tane dedimse 8 nohut büyüklüğünde ekmekten söz ediyorum.

Neden bu gece çok canım istedi sigara? O kadar da zaman geçmişken?

Neyse direnişe devam:)

2012-01-17T19:17:00.001+02:00

Ben yine sayfayı bozdum:)
Fırsat bulunca yapacağım.

Haylaz Hamdi

2012-01-16T01:25:00.001+02:00

Bugün kendime izin verdim. Ne haftanın birikmiş işlerine, ne de yağan kara aldırdım. Saatlerce parkta durdum. Parkta tanıştık adı Hamdi. Elleri mosmordu. Eldivenin yok mu senin dedim Yok dedi. Evde unutmuştur diye geçirdim içimden.

Çok üşümüşsün haydi git eve Hamdi dedim koşarak oyuna karıştı.

Hamdi eldivenlerini evde unutmuş haylaz bir çocuk olarak kalsın aklımızda.

Bir fotoğrafı daha var

Foto Ben

Biraz İlerler Miyiz?

2012-01-14T19:17:00.001+02:00

'Biraz ilerler miyiz' diyordu tiz sesiyle. Öylesine soğuktu ki bir an evvel binmek hatta mümkünse oturmak istiyordu otobüste. Başlangıçta oturma hayalleri bile kuracak kadar şımarık olmasına gülümsedi. Tutunmasa bile düşmeyeceğinden emin 'biraz ilerler miyiz' dedi yine. Şaşırıyordu da kendine.Sayısal olarak bakınca azımsanmayacak olan gruba hitap edebilmesi iyi geldi ruhuna. Hem ilerliyor hem de sesleniyordu. Derinden bir ses 'daha nereye ve daha ne kadar' dedi,yanakları yanıyormuş gibi hissetti. Arkalarda oturanlar veya en önde duranlar onun 'ilerle' diyen ve bunu dediği için fırçalanan olduğunu bilmeyecekti ama yine de biraz evvel içine hava gibi çektiği güven yerle bir olmuştu.

'Her zaman böyle yapıyorsun biraz daha dikkat etsene' diye bağıran annesine dönüp bakmadı bile. Ardından seslenilmesinden nefret ediyordu. Sanki o sesler onu öne doğru hızla ittirip bir uçurumdan atıverecekmiş gibi geliyordu. En fısıltılı konuşma bile birinin ardına geçince yüksek bir sese dönüşüyordu. 'Kimse neşeyle bağırmaz ki birinin ardından' dedi. Sahi birinin ardından avaz avaz bağırıp neşeli ne söylediniz?

'Toprak damlı köye gitme zamanı' diyordu okulların kapanmasına. Ne ağırlığına gücü yetiyordu küreğin ne de onu taşıyınca yapılacakları biliyordu. Çeşme çok uzaktı. Köyün diğer ucunda. Ne zaman halasına 'noluurrrr suya gidelim' dese 'var var daha bitmedi' yanıtını almaktan nefret ediyordu. Plastik mavi sürahiye doldurulmuş sudan yavaş yavaş 'hayat' denilen koridora boşaltıyordu. Çok güzel kokuyordu kırmızı toprak. Öyle kıvamlıydı ki. Ne çamura dönüşüyor ne de kupkuru kalıyordu. Ucunda dikenleri olan süpürgeden bir tel kopartıp kıvamlı kırmızı toprağa saplıyor şekiller çiziyordu. Küçük bir alanda başladığı iş gittikçe yayılıyor ve mavi sürahideki su bitiyordu. Halasına 'su bitti' diye sesleniyordu. Halası hep aynı ses tonuyle 'var var daha bitmedi' diyordu. Köye gittiği ilk günler çeşme başında genç kızların, kadınların sürekli soru sormasından, vereceği yanıtları umursuyormuş gibi bakmasından zevk alıyordu. Sorulan hiçbir soruya yanıt vermesine şans tanımayan halasına bakıp gülüyordu. Her ne sorulsa halası onun yerine yanıtlıyordu. Belki de o çeşme başı birinin herşeyi onun için yaptığı yerdi.

'Biraz ilerler miyiz' diyordu yine....

Devamı olacak köy olan bölümün

2012-01-12T23:07:00.004+02:00

Kim ne derse desin insan gittikçe yalnızlaşıyor.

Uzun uzun cümlelerim yok kurup kısalttığım. Kısaltıp aktardığım. Kendimi ilk defa bu kadar çıplak hissediyorum. Nedenini bilmiyorum, biliyorum da diyemiyorum. Üst üste konulmamış tuğlalar gibiyim.

Herkesin kafasına göre çaldığı bir orkestrada notalara, kurallara uymaya çalışmaktan vazgeçmek lazım , belki de tüm enstürümanları bir bir kırmak!

Belki de doğru zamanda doğru yerde olmaktan daha önemli doğru cümleleri yanlış yerlerde bile kurmak.

Bir de canın isteyince bağırmak.

ɐɔɐlzɐɟ ɹoʎnɹoʎ ʇɐʎɐɥ ʞoʎ ʞilsɹǝʇ ɹiq uiʎɐɯʞɹoʞ

John Q

2012-01-10T00:23:00.000+02:00

John Q. Archibald (Oscar ödüllü Denzel Washington) bir fabrikada çalışarak ailesini geçindiren sıradan bir adamdır. Karısı Denise (Kimberly Elise) ve genç oğlu Michael (Daniel E. Smith) onun tüm dünyasıdır. Ancak Michael ciddi bir rahatsızlık geçirir ve kendisine acilen kalp nakli yapılması gerekir. Oysa ne John Q.'nun maddi durumu bu ameliyatı karşılamaya yeter, ne de Michael'ın sağlık sigortası böyle bir ameliyatı kapsamaktadır. Bu durum karşısında, John Q. oğlunun yaşaması için elinden geleni ardına koymamaya yemin eder. Zamanın ve seçeneklerin azalması üzerine, umutsuz bir kumar tek çaresi hâline gelir ve acil servis odasındakileri rehin alır.

Kendini, her şeyden habersiz ve tıbbi yardıma muhtaç acil servis hastası rehineleriyle birlikte hastaneye hapsetmesinin ardından, John Q., işinin kompetanı bir arabulucu (Robert Duvall) ile bu gösterinin bir an önce sona ermesini isteyen öfkeli bir polis şefiyle (Ray Liotta) karşı karşıya gelir.

Hem benzersiz bir kahraman, hem de yasaların gözünde suçlu bir babanın göze aldığı olağanüstü riski anlatan "John Q." isimli aksiyon-drama tarzındaki filmde Denzel Washington başrolü üstleniyor. Nick Cassavetes'in yönettiği filmin senaryosunu James Kearns yazmış. Robert Duvall, Kimberly Elise, Eddie Griffin, Shawn Hatosy, Anne Hache, Ray Liotta, James Woods ve Daniel E. Smith filmde görev alan diğer isimler

***

Film 2002 tarihli epeyce erken izlemişim. Ne yazık ki film izleme konusunda çok da başarılı değilim. Bu akşam Cnbc-e'de izleme şansım oldu. Ağlamaktan helak oldum. Aslında konu bildiğimiz konulardan hatta belki Türk Filmi gibi (onları da severim) Son çare olarak kendi kalbini oğluna vermek istiyor ve oğluyla vedalaşıyor orada iptal oldum.

Filmin ağladığım sahneler boyunca en çok gülümsediğim ve hoşuma giden yeri özel tim elamanını çıplak (yarı çıplak) hastane dışına gönderme sahnesiydi. Benim gibi çok geriden geliyorsanız film izlemede izleyin.

Her Şehir Bir Şarkıya Emanet

2012-01-09T17:09:00.005+02:00

Başucumda ağlıyor. Sımsıkı kapatıyorum gözlerimi. Biliyorum içmiş birkaç kadeh, biliyorum sabaha söylediği kelimelerden uzak bakacak yüzüme. Belki hiç bakmayacak.

Sürekli boğazını temizlemeye çalışıyor. Ağlamaktan kokuyor, belki korku da değil. Ağlamamak için kapattıkça kapatıyor kapıları. İçeriden oyuncak bebeğini ayağında sallayarak uyutmaya çalışan çocukların sesleri geliyor.

Her şehir bir şarkıya emanet. Şehri terk edemeyiş mi bu, şarkıları mı?
Annem 'uyu da büyü diyor' yine, uyudukça küçülüyorum. 'Neden' diye başlayan cümlelerin hepsinde susuyorum.

Kollarını birleştirmiş göğsünde. Ardından bakıyor. Gözden kaybolup gitti çok önce. Öylece bakıyor bıraktığı boşluğa. Elleri göğsünde kenetlenmiş susuyor. Üşüyor yine.

Her kış iki kişilik üşüyorum.....

***

'Gülün tam ortasında ağlıyorum
Her akşam sokak ortasında öldükçe
Önümü arkamı bilmiyorum
Azaldığını duyup duyup karanlıkta '

Cemal Süreya

Görsel : Gabriel Pacheco
Dinlemek İstersen Tık
İtalik Bölüm: Cemal Süreya

Corydon-Andre Gide

2012-01-09T01:29:00.003+02:00

'Tüm eğilimler doğanın içindedirler' Pascal.

'Doğanın o kadar da tekdüze olmadığı kuşku götürmez. Demek ki, doğayı tekdüze kılan alışkanlıktır, çünkü alışkanlık doğayı zorlar; kimi zaman da doğa alışkanlığın üstesinden gelir ve insanoğlunu, iyi ya da kötü herhangi bir alışkanlığa bakmayarak.' (syf: 31)

Andre Gide Corydon Sapık Sevgi'de eşcinselliğe hastalık gibi bakılmasını alıntılarla ve diyalog şeklinde ele alarak açıklıyor.

Andre Gide'in yapıtları arasında en çok tartışılmış, üzerinde en çok söz edilmiş olanıdır. Gide burada kurulu ahlak düzeninin dışına çıkarak 'sapkın' denilen sevgileri bilimsel olarak ele alıyor ve insan özgürlüğü açısından tartışıyor. Ahlak yönünden en tutucu kişileri bile düşündürecek kanıtlar bulup ileri sürüyor. (Arka Kapaktan)

Karşılıklı diyalog şeklinde yürüyor olması okunmasını kolaylaştırıyor ama ileri sürdüğü her kanıtta geçen isim, düşünce veya tezde aklınızda başka kaynaklardan, aynı konuyu okuma geçiyor sürekli olarak. Zaman zaman uslup sertleşiyor gibi olsa da ardından verilen örnekle yeniden konunun içerisine çekip 'otur ve dinle daha bitmedi' diyor. Hem de bunu sizi kıskıvrak yakalayarak yapıyor.

Aslında fazlasıyla alıntı olduğu için ve soru cevap şeklinde ilerlediği için aktarmak veya özet sunmak oldukça güç bu kitapta. O kadar çok yerin altını çizdim ki. Hatta altını çizmekle kalmadım ajandama not ettim:)

'Horatius'un şu sözünü tekrarlıyor: 'Doğal olanı kovdunuz mu, dörtnala geri döner' Şimdi sizi iyice anlıyorum artık: Sizin için doğal demek kendi cinsine dönüklük demektir; insanlığın doğal ve normal kabul etmek densizliğini gösterdiği ilişkiler, erkekle kadın arasında olanlar; işte sizce yapma olan bunlardır. Haydi söyleyin de kurtulun.

Kısa bir süre sustuktan sonra;

Düşüncemi saçma göstermek kuşkusuz kolay bir şey; ama kitabımda bu görüşümün az önce ortaya koyduğumuz öncüllerden kendiliğinden çıktığını belirttiğim zaman hiç de o kadar temelsiz görülmeyecek.' (syf: 78-79)

'Korkarım ki doğanın kendisi de bir ilk alışkanlıktan başka bir şey değildir, tıpkı alışkanlığın insanda ikinci bir doğal duygu olduğu gibi ' Pascal (Syf: 28)

'Doğadan çıktığını söylediğimiz bilinç kuralları alışkanlıktan doğar.' Montaigne (syf: 28)

'Eğer aşktan söz edildiğini duymasa hiçbir zaman sevemeyecek insanlar vardır.' La Rochefaucault (syf:29)

'Önemli olan iyileşmek değil, dertleriyle bağdaşarak yaşamaktır' Madame D'Epinay (Syf:18)

'Önemli olan bu davayı savunmakta bir çıkarım olup olmadığını bilmek değil, savunmaya değer bir dava olup olmadığını bilmektir.' (syf:94)

Dinlemek İstersen Tık

Şeffaf Mavi/ Ryu Murakami

2012-01-06T01:43:00.003+02:00

''Arabayla gezmeye gidersin ya, saatlerce araba sürüp bir dağa ya da denize gidersin hani, sabah erkenden daha gözlerin acırken yola çıkar, yolda manzarası güzel bir yerde termostan çayını içersin, öğle vakti yemyeşil otlar arasında piknik yaparsın. İşte öyle sıradan bir gezi düşün. Arabayı sürerken bir çok şey gelir aklına. Ne bileyim 'yola çıkarken fotoğraf makinesinin merceği çıkmadı hiçbir yerden, nereye girdi acaba?' ya da 'Dün televizyondaki o artistin adı neydi?' gibi şeyler. Hatta ayakkabılarının bağı kopmak üzeredir, kaza yapmaktan korkarsın, 'Boyum artık uzamaz herhalde' falan dersin kendi kendine. Böyle düşüncelerin arabanın içinden bakıldığında hareket edermiş gibi görünen manzarayla bir bütün haline gelir. Evler, tarlalar gitgide yakınlaşır, sonra da arkada kalıverir. Böylece manzara ile aklındakiler birbirine karışır. Ben de işte o gördüğüm şeyleri ve aklımdakileri yana yana koyarak rüyalarımdaki veya kitaplardan aklımda kalan şeyleri uzunca düşündükten sonra çekip çıkartıyorum'

(Sayfa 65)

Geçen hafta söz etmiştim Şeffaf Mavi'den. Bazı kitaplar bittiğinde kapağı kapatıp şöyle bir bakarsınız. Sanki kahramanların hepsi eve dolmuştur da yavaş yavaş hazırlanıp gitmeyi beklerler. En azından bende öyle oluyor. Beraber yaşamaya başlamışız ve şimdi 'vakit tamam gidiyoruz' der hazırlanırlar. Şu an öyle hissediyorum. Kitabın yalnızca sonunda başka mekanlar varmış gibi geliyor. Baştan sona yakın bir ana kadar sadece dört duvar arasında yaşanan olaylar var. Bazı yerlerde ürkütüyor anlatılanlar. Tamamen yabancısı olduğunuz (olduğum) bir dünayaya ait olaylar. Kitabın kapağında 'Hayat onlar için yarını olmayan bir oyundu' diyor. Neden öyle denildiğini içiniz burkularak görüyorsunuz. Kendinizi zaman zaman da çaresiz hissedip 'bir şey yapılabir mi?' diye sorgular buluyorsunuz.

'Sanırım sürekli acı vardır, acı hissetmediğim anlar sadece acıyı unuttuğum anlardı. Acıyı unuttuğum için bir ur oluştu içimde. Aslında acı herkeste olur. Belki bu yüzden, ufaktan ufaktan acıyı hissetmeye başlayınca rahatlıyor insan, kendine gelmiş gibi oluyor, huzur buluyor. Demek ki, içimdeki acı doğduğumdan beri var' (Sayfa 130)

Bu paragraf üzerine epey düşündüm diyebilirim. Belki de içerisinde bulunduğum durumdan kaynaklı. Birkaç gün önce yine acıya meydan okuyan insanların hayatlarının içerisine epey girmişken ve aklımda 'başıma gelen en büyük şey belki de acı çekmeye alışmış olmak' gibi şuan dizilimini tam hatırlayamadığım Frida'nın sözleriyle karıştırarak düşündüm bu paragrafı. Acıyı hissetmemek yaşamıyor olmakla mümkün. Katlanılmaz bir hal alsa da bazen yaşıyorum işte dedirtiyor bazı acılar.

'Bak işte, dünya hala ayaklarımın altında değil mi? Bu yeryüzünün üstündeyim ben ve aynı yeryüzü üzerinde ağaçlar, otlar, yuvasına şeker taşıyan karıncalar, yuvarlanan topu kovalayan kız çocuğu, koşuşturan köpek de var. Bu yeryüzü sayısız evlerde, dağlardan, ırmaklardan, denizden geçip her yere ulaşıyor. İşte o yeryüzünün üstündeyim. Korkutucu dünya hala benim altımda bir yerlerde' (Safa 134)

La Llorona

2012-01-04T00:01:00.002+02:00

Frida'yı ne çok sevdiğimi onlarca kez söyledim sanırım. Bu şarkı ve sahne ne tuhaf değil mi? Troçki'nin en yakınındaki adam tarafından öldürüldüğü sahne hani. İnsan çok uzaklara kaçabiliyor ama ölümden kaçamıyor. Amacım ölümden kaçılamadığı gibi basit bir sonucu bir defa daha dillendirmek değildi. Ben bu şarkıda ve daha bir çok şarkıda dünyadan geçici süre kopup gidiyorum.

Amacım bunu demek de değildi. Frida bana güç veriyor. Onun gücüne eski yazılarda da sığınmışlığım vardır biliyorsunuz. Fiziksel acıların üstesinden gelme şeklini hep örnek almışımdır.

İşte öyle....

Acımayan yanlarınızla bir de gözlerinizi kapatarak dinler misiniz yukarıdaki şarkıyı.

Alternatif Burada

Nüfus...Râkım...Şarkı Dinlemek Yasak...

2012-01-01T23:49:00.003+02:00

'Bu gece şehre yağıyor yine,usul usul binlerce kelime.........'

Kaybediyorum yüzünün kıvrımlarını. Gittikçe sararıyor resmin. Öyle ağır ki adımlarım. Ne çok uzaklaşıyorum senden. Oysa biliyorum, gittiğimden daha fazla döneceğim....Bazen boğazıma düğümleniyor harfler, kelimeler, günler. Sırtıma vursa biri dökülecek acıyan yanlarım. Yine sebepsiz göç mevsimi yaşıyor yüreğim. Bir konup bir gidiyorsun ya omzumdan buz kesiyor saçlarım.

Yasak ediyorum şarkıları. 'Nüfus, râkım, şarkı dinlemek yasak' yazıyor her şehrin girişinde. Sevmek değil bu biliyorum. Tanımı yapılmamış daha. Aslında hiç başlanmamış. Aslında hiç olmayan, olmamış bir yokluksun.

Bitirilmiş bir kitapsın belki de. Her satırını çizdiğim bir şiir...

***

Her sokak azar azar kaybettiriyor sesimi. Kaldırım taşları mırıldanıyor yerime. Kimseye isim verilmeyen bir şehir burası. Camlarında yanıp sönen ışıkların kararttığı. Ne kadar çok ışıkla bakarsan o kadar görünmez olan bir şehir....

İçindeyken özlediğim bir şehir......

Görsel: Gabriel Pacheco
Şarkı : Burada

İyi Yıllar.

2011-12-31T12:21:00.002+02:00

'Yapraklara dallara yeşillere allara
Nice nice yıllara gülüm.......'

Her ne kadar doğum günü şiirine ait dizeler olsa da nice yıllara.

Görsel:Jose De la Barra

Anne İşte Anne

2011-12-30T14:03:00.003+02:00

Bazı yerleri içinizi yakıp geçiyor.

'Operasyon kazası'

Pardon Yanlışlıkla Oldu!

2011-12-29T19:35:00.005+02:00

Pardon Öldürüyoruz ama !

Demek istemedim hiç bir şey. Gün boyu satır aralarında, geçtikçe yutkundum...

İçimden kendime dair şeyler paylaşmak gelmiyor bugün. Yayınladığım yazıyı geri çektim. İnsan kamyonlarda, traktör kasalarında taşınmayacak kadar değerli, insan yanlışlıkla öldürülmeyecek kadar değerli. İnsan yanlışlıkla öldürecek kadar da değersiz.

Yaksam Bu Şehri Isınır Mıyım?

2011-12-28T19:14:00.004+02:00

'Onun iki masalı vardı. Biri kendisinindi ve başka kimse bilmezdi. Ötekini'

Ne çok şey saklar insan, ne çok şey biriktirir içinde. Dokunsan dökülecektir bir bir. Dokunmak istemezsin. Hani diyor ya şarkıda 'Dokunsalar ağlayacaksın ama hiç dokunmuyorlar'

Çok soğuk yine. Ellerim ve ayaklarım üşüyor en çok. Birinde babamın yokluğu, diğeri isimsiz. Yokluk değil belki de. El bu işte üşüyecek elbet....

Neden büyüdükçe daha sık seke seke yürüdüğümü bilmiyorum. Yere sağlam basmak istemez mi insan . Yere basmak istemiyorum.

Ne çok şey saklar insan. Kendinden bile. Üşürken mi dökülür sırlar? Teneke kutularda yaksam şehri....

Isınır mıyım?

İtalik Bölüm : Beyaz Gemi-Cengiz Aytmatov

Görsel :Gabriel Pacheco

Yok Yere -Ryu Murakami

2011-12-27T23:23:00.005+02:00

'Yaşama sevincinizin kaynağı olan içinizdeki çocuk, sineklerin kanatlarını koparıp böcekleri yakmayı bıraktı mı?'

'İnsan acil durumlarda zorlu ve gerçekçi şeylerden kaçınıp, pek bir anlamı olmayan şeylere takılıp kalabiliyor. İntihar etme kararıyla trene binip, 'evin kapısını kapatmış mıydım acaba?' diye endişe etmek gibi bir şey işte.'

(sayfa 104)

Arka Kapaktan:

Ryu Murakami 1952 Nagasaki'de doğdu. İlk romanı Şeffaf Mavi'yle edebiyat çevrelerinde büyük yankı uyandırdı ve tüm dünyada iki milyonun üzerinde sattı. Yönetmen ve senarist olarak da uluslararası bir üne sahip olan Murakami çağdaş değerler ve yaşama biçimleri karşısında çözülen Japon toplumunu yapıtlarının merkezine yerleştirdi. Yok Yere Nobel Ödüllü Japon Yazar Kenzaburo Oe'nin başkanlığındaki kurul tarafından Yomiuri Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü.

***

Japon yazarlarla tanışmam Haruki Murakami ile oldu. Yani 2011 de. Japon yazarlardan okumaya başlayan herkes sanırım 'geç kalmışım' diyor. En azından ben dedim. Tempo sürekli değişim gösteriyor bazen çok hızlı bazen de sanki sayfalar dolusu aynı şeyi anlatıyormuşcasına yavaş. Neden bilmiyorum ama Japonlar ve Türkler arasında benzerlikler olduğunu düşünüyorum. Haruki Murakami kitaplarında yine aynı şeyi düşünmüştüm. Sorunlu geçen ergenlik yılları, bunları aşmaya çalışırken içerisine düşülen yanlışlar, çözüme ulaşma yolları vs. vs. Belki de evrensel bir gerçeklik bu bilmiyorum.

Yok Yere kitabında kahraman Kenci bir an sizin evin ahalisiymiş gibi kızabildiğiniz birine dönüşürken bir anda kapıyı üzerine çekip kaçmak isteyeceğiniz kadar da itici olabiliyor. O ruhsal gidiş gelişlerde kafanızda çok net somutlanıyor olması çok çok başarılı geldi bana. Kenci 20 yaşında şehre gelen yabancılara rehberlik ederek yaşamını kazanan Japon genç. Bir yabancıya rehberlik edişi ile gelişen olaylar var. Sonu şaşırtmıyor. Beklediğiniz bir son. Beklediğiniz son olma nedeni sizi her sayfada buna hazırlamasından.

Galiba Japon yazarlar daha yakın markaja alınacak bundan sonra:)

Ben beğendim...
Not: Arayı açmadan birazdan Şeffaf Mavi'ye başlıyorum.

Söz Aramızda 2

2011-12-26T16:13:00.007+02:00

Parça II

"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ İŞKENCEYİ UZATIR"

"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ İŞKENCEYİ

"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ

"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR,

"ÜMİT EN SON

"ÜMİT EN

"ÜMİT" derken.... telefonu çaldı...... ve doğruldu yatağında;

Arama ihtimali olanları düşündü. Telefon çalarken araması muhtemel isimleri akıldan geçirmek garip bir hızdı. Düşünmeye çalışırken telefon gittikçe hızlanır, arayan oradan fırlayacakmış gibi, kan kaybeden hasta gibi acelecidir sanki. 'İçerisinde kesinlik olamayan akıl yürütmeler yine' dedi. Doğruluğuna kendisi bile inanmadan yanağına kondurduğu gülümsemeyle açtı telefonu.

Her zaman yanlışlıkla çalınan zil, yanlışlıkla aranan telefon hoşuna giderdi. Doğru arayanlardan daha çoktu. Kızmıyor, sinirlenmiyordu. 'Galiba yanlış aradınız' dedi boğuk bir sesle. 'Onlarca yanlış içerisinde bugün belki de en doğrusu sizin beni yanlış aramış olmanız' diye ekledi.

Ne var bu kadar kızacak, hem kızması gereken ben değil miydim?

Ardında bıraktığı şehirleri düşündü. Her şehirde aşık olduğu incecik belli esmer kadınları. Sanki sadece isimleri, biraz da boyları farklılaşıyordu. Her şehir ince belli esmer kadınlarıyla hazırlanıp kucak açıyordu. Gittiği her şehirde ne kadar gizlenirse gizlensin kendini ihbar ediyordu yürüyüşü, müzikleri, sigara dumanını içine çekişi. Her şehir ayrı bir hafızaya sahipti. Bir diğer şehre devrederken illegal yanlarını uluorta saçılıyordu yalnızlığı. 'Belki de artık ellerim ceplerimde ıslık çalmalıyım' dedi. Sonra ince belli esmer sevgililerini düşündü. 'Ellerini tutmalıyım'dedi ellerine bakarak.

********

Not: Bölüm I Pandora'nın sayfasında yani hikayeyi başlatan o. Ben sadece çok az devam ettirebildim. Dönüp dolaşıp güzel bir hikaye çıkacak ortaya eminim. Başlangıç kadar güzel olmadı. Şimdi sıra Karōshi'de.

Görsel : Wassily Kandinsky

Sebepsiz mi?

2011-12-23T16:42:00.000+02:00

İstiyorum ki parmaklarımdan süzülüp düş yağmura. Çiseler gibi olmasın dökülüşün. Üstüm başım sen olsun...

Biliyorum yakın yaşları. Sadece boyu uzun. Belki olması gerekenden uzun. Durmaksızın gülüyor. Neredeyse dişlerinin hepsini göstere göstere gülüyor. En çok annesine benziyor.

Böyle günlerde başıma sebepsiz ağrılar saplanıyor. 'Böyle günlerde' diye başlıyor olmak sebep sayılmaz mı bilmiyorum. Günün öyle ya da böyle olması arasındaki farktan kaynaklı bir ağrı.Demek ki sebepsiz değilmiş.

Sabah başka iklime açılıyor pencere. Üzerimde geceden kalma giysiler. Gün ağırmamış neredeyse. Elinde yarıya kadar içilmiş çayla beliriyor bina kapısında. Bir eliyle de fermuarı kapatılmamış montu işaret ediyor. O hep gülüyor.Annesinin uzattığı çayı yudumlarken de gülüyor, montun fermuarını kapatamazken de gülüyor. Bina girişine boşaltıveriyor kalan çayını. Kızmakla gülmek arasında kalıyor bakışları. Dalıp gidiyor. Sanki biri bakacağı şeyleri önce parmaklarıyla işaret ediyor ve o da izleri takip ederek ulaşıyor. Gözlerinin gördüğü son noktadaymışım gibi uzak bakıyor bana. Ayrı ayrı yönlerden aynı anda geliyor servisler. Birine oğlum biniyor birine o. Şehrin başka yönlerine gidiyorlar bambaşka çocukluklarını da alarak yanlarına.

Ve böyle günlerde üzerimden geçiyor şehrin tüm yağmurları. Her damlada ağırlaşıyorum. Sünger gibi çekiyorum griliği. Biraz da O'nun çocukluğuna dök beni.

Üstüm başım, elim yüzüm yaşam......

Görsel:A.Cass
Not: O dediğim karşı binadan servise oğlumla aynı saatte binen onunla aynı yaştaki zihinsel engelli çocuk:(

Günümü Güzelleştiren Kartlar

2011-12-22T18:56:00.000+02:00

Bloglarla, forumlarla aslında belki de kısıtlı olan zamanın da etkisiyle sosyalleşiyoruz. Bilmiyorum derecesini, dozunu ama bildiğim şey şu çok ama çok şanslıyım.

Bugünlerde işe isteksizce geliyorum. Yoğunluktan. Bu sabah postacı bir zarf getirdi. Artık fatura bile getirmiyor postacılar değil mi ne de olsa e-mail ile bildirimler var.

Geçen yıl da mektup vardı Seyyarat ile yazışırdık. İş güç telaşında kaynadı hala özlüyorum ama buradan duyarsa beni:)

Çocuklar gibi sevindim. Önce zarfa zarar vermeden nasıl açsam diye evirip çevirdim sonra 'ee yeter tepesinden yırtıp açsana' dedi arkadaş bu defa da makas aradım:)Ekmekçim diyorum ya ben hep ona Ekmekçikız yani yeniyıl kartı göndermiş. Ben yine merdivenleri koşarak indim öğleye kadar sürekli güldüm:) Ekmekçikız yıllardır her sıkıntılı anımda ses verir sesime. Dinginliği oralardan yansır ve dolar içime. Kartı da sözleri de çok çok güzeldi çok teşekkür ederimmm......İyi ki varsın.

Veee sonra kargo geldi bu defa da Kara Kitap hem İda için hem benim için kitap göndermiş. İçerisine güzel notlar iliştirmiş ve tabi bir de yeni yıl kartı. Mutluluğum tavan yaptı bugün. Okudum bir daha okudum. Gidip gelip güldü arkadaşlar. 'Vayy yeni yıl kartı gönderiliyor mu hala' diyenler oldu. 'Sizi bilmem ama bakın bana geliyor' dedim sevinerek. Kara Kitap Ankara'ya gelip çaktırmadan gitmişti:) Artık gidemez.

Çok teşekkür ederim canım. Çok incesin.

Günümü nasıl güzelleştirdiniz anlatmam mümkün değil.

Kartlarımın kitaplarımın resimlerini de eklemek isterdim işyerindeyim hala (saat 18.52)

Koşarak gidebilirim eve:) Seviyorum sizi.

Görsel: İnternetten Araklama:)

Çingene Kızı Papusza

2011-12-21T19:31:00.001+02:00

Karavanlarla seyahat eden göçer bir ailenin parçasıydı.İçinde okumak için sonsuz bir aşk vardı. Okuma yazma bilen birinden çalıntı bir tavuk karşılığında okumayı öğrendi. Zamanla gizli bir kitaplığı oldu. Bir gün onu kitap okurken yakaladıklarında dövmüşler, kitaplarını ve dergilerini yırtmışlardı. Ama o yılmadı okumaya, yazmağa devam etti. Gezdiği yerleri, ormanları, ilginç gelen olayları kaleme aldı. (Kanlı göz yaşları ) (Alman zulmü altında yaşadıklarımız) Çingene olmayanlarla birlikte yaşadıkları soy kırımı ve aynı kaderi paylaşan Yahudileri de yazdı. 1950 yılında Şiirleri (Problemy) adlı bir dergide yayınlandı.

FİCOWSKİ; Polonyalı bir yazar. Çingeneler üstüne yayımlanmış en önemli kitaplardan birinin yazarı. Savaştan sonra 15 bin cıvarında Çingenenin göçer hayattan yerleşik düzene geçişini öngören devlet siyasetinin destekleyicisiydi. Yazar Ficowski, Papuzza'yı tanıyor ondan bahsederken onun Çingeneler içinde bir ideal olduğunu anlatıyor, bu değişimin bir katılımcısı bir savunucusu olduğunu ileri sürüyordu. Polonya sosyalistleri ulusal ve etnik bakımdan homojen bir devlet yaratmak istiyorlardı. Bu sebeple Çingene sorununu ele alıyor, devlet içişleri bakanlığı yetkisi altında Çingene işlerinden sorumlu büro kuruluyordu. Bu büro 1989 yılına kadar çalıştı. Polonya nüfusunun binde beşini oluşturan Çingenelerin Göçer hayattan yerleşik hayata zorunlu geçmeleri için "Büyük duraklama" programını uyguladılar. Oysa bir çoğu duraklama ve asimilasyon fikirlerine karşıydı. Çünkü onlara göre geleneksel yaşamları sona eriyordu. Çingene Papusza iste bu geleneksel hayatı sona erdirmek isteyenlerin başında göründü. Bu yüzden hain ilan edildi. Oysa o ne yaptıysa halkı için yapmıştı. Onları sevmekten başka bir şey yapmadı. Her iki taraf da onu yanlış anladılar ve kullandılar. Papusza 300'e yakın şiirini ve yazılarını yaktı. Yazar Ficowski'ye bir mektup göndererek yazılarının yayımlanmasının durdurulmasını istedi. Ama yazıları, şiirleri durmadan yayımlanmaya devam etti.

Polonya Çingenelerinin en yüksek otoritesi(BARO-ŞERO)nun ya da(OBABAŞI)nın ya da(BABA)nın huzuruna çıkartıldı. Kısa bir müzakereden sonra (MAHRİME) olduğu, yani temiz olmadığı ilan edildi. Cezasına gelince; bir daha geri dönüşü olmaksızın gruptan atıldı.

Papusza daha sonraları 240 gününü Silizya'da bir akıl hastanesinde geçirdi. Daha sonraki yıllarda 1987'deki ölümüne kadar 34 yıl tek başına kimseleri görmeden yaşadı ve öldü.

Bu satırları okuduktan sonra kitabın kapağını burkarak hınçla kapadım. Oturduğum kanepeye yaslandım. Papusza'yı düşledim. Genç bir kızın tek başına çektiği yalnızlıkları, acıları, elemler içersinde kıvranışını, yıkılışını hayal ettim ve ağladım.

Kaynak cingeneyiz.org

***

Bu kadını çok merak ettim. Onunla ilgili birşeyler bulup okumak isterim. İlk defa duydum adını belki bir eksiklik. Cidden yanlış mı anlaşıldı acaba?

En Kısa Günde En Uzun Grev

2011-12-21T10:49:00.004+02:00

Sesin duyurulamadığı ve duyulamadığı yerde demokrasi olmaz!

“Önce komünistleri yok etmek için geldiler. Ses çıkarmadım çünkü komünist değildim. Sonra Yahudileri yok etmeye geldiler. Ve yine ses çıkarmadım. Çünkü Yahudi değildim. Ardından sendikacıları yok etmeye geldiler. Ve ses çıkarmadım, çünkü sendikacı değildim. Sonra Katolikleri yok etmeye geldiler. Ve yine ses çıkarmadım. Çünkü ben bir Protestan’dım. Sonra beni yok etmeye geldiler. Ve o an geldiğinde… geriye sesimi duyacak kimse kalmamıştı…” Alman Rahip Martin Nemoer....

Detaylar

Koş (uyor) muşum...

2011-12-20T18:59:00.002+02:00

Belki ilk defa bu kadar renk var bir yazıda.Belki ilk defa bu kadar sallanıyor bedenim. Belki ilk defa ayaklarım yere basmıyor. Şu resme bakarken dinliyordum alttaki şarkıyı. Sonra bir de gözlerimi kapatıp dinledim. Yemyeşil kırlarda beyaz elbiseli bir kız koşuyor. Yorgun değil, yaşlanmamış, uzun saçları. Koşuyor hızla.
Ne kadar çok konuşsam o kadar yalnızlaşıyorum yine. Ahengi bozuluyor ya sesimin korkuyorum kendimden. Neye karışmalı bilmiyorum. Neye karışıp yitmeli bilmiyorum.

Görsel :Amanda Cass

Golnar Shahyar Nasıl Ama?

2011-12-20T10:10:00.004+02:00

Sevgili günlükümsü;

Bugün hastayım. Hastayım dedimse 'hastasıyım ülennn' gibi değil. Kertenkele gibi hissediyorum. Kopan yerleri onarabilme yeteneğine sahip oldum zaman içerisinde. Yağmur yağdı yağacak. Koca bana soruyor 'şemsiye alayım mı yağacak mı' 'al al yağacak bacaklarım ağrıyor' diyorum:)) Giyindiğim topukluların etkisiyle ağrıyor olabilir mi bilmiyorum:)

Bu arada şu yukarıdaki hatunların yeteneğinin hastasıyım. Tanıştıran kocaya teşekkürler. Müzik konusundaki zevkine hayranım. (Aynı ben) Bu arada eklemeden geçmeyeyim bu adam bana cidden iyi tahammül ediyor. Ben kendime katlanamıyorum:)

Gaydırıguppakgünleriminsebebisensin

2011-12-19T17:19:00.003+02:00

Çok yoruldum yılın diğer aylarında sanki az çalışıyorduk bir de yıl sonu paniği var. Sağa sola saldırıyor, eski defterleri döküyor zorladıkça zorluyoruz.

Geçen hafta İda ve arkadaşı okulun park gibi olan bölümünde oynarken 2.00 TL bulmuş. Koşa koşa müdür yardımcısına götürüp vermişler.Müdür yardımcısı örnek öğrenci adayı (neden adaysa demek ki belli bir miktar var ) seçmiş ikisini de. Onlar da bu gazla bütün bahçeyi aramış tekrar para bulma ümidiyle:))

Çocukların dünyaya bakışındaki pürüzsüzlüğe bayılıyorum. O kadar net ki duruşları.

Görselle benim ne ilgim var? Dans etmek istiyorum belli mi olur 2012 de kursa gideriz.

'Benim Annem Cumartesi' Behzat Ç.

2011-12-19T00:47:00.006+02:00

Behzat Ç.'nin sanırım en etkilendiğim bölümlerinden biriydi bu haftaki bölüm. İnternete bakarsanız 'Toplumun değişik kesimlerince eleştirilen'diye başlayan cümleler var. Toplumun değişik kesimlerine değişik bir küfür etmek isterdim ama terbiyem müsade etmiyor. Bir de sizler beni hanım hanımcık sanıyorsunuz bozmayım. Küfür ediliyormuş, içki içiliyormuş. Türkiye de yaşamıyor olsak çok inandırıcı ve samimi bir eleştiri diyeceğim de hangi hayal aleminde o toplumun değişik kesimleri anlamıyorum.
Küfür mevzusu ise ayrıca komik. Küfredilen yerlerin 'bippp'lenmesinden hiç hoşlanmıyorum. Aleni küfredebilmeliler. Sen tv de duyduğu küfürle terbiyesi bozulacak çocuk yetiştiriyorsan ben senin taaaa.....Ne oldu küçük Mematilerinize? Pipiyi göstermiyorlar mı artık amcalara?

Ne kadar sahtekarsınız toplumun değişik kesimlerindeki değişikler. Siz değil misiniz her türlü pisliği namuslu namussuz görünümünüzle gerçekleştiren.

Cumartesi Anneleri konusu ise bambaşka bir yara. Tebrik ediyorum yer verdikleri için. Ülkenin her yerinden ceset çıkıyor. Bence bununla ilgilensin toplumun değişik kesimleri. Bu ayıp daha büyük. Biplenen küfürlerden daha zararlı insan bünyesine... İnsan olana!

Anti Kahraman Behzat Ç. yazısına da bir bakayım derseniz TIK Nasıl başlamış bende sevgisi:)

Not: Savunduğum şey önüne gelen televizyonda küfür etsin demek değil. Küfürden rahatsızsan izlemezsin kapatırsın. Küfür etmediği halde feci halde derin tahribatlara neden olan programlardan uzak durmayıp sosyal sorumluluğunun bilincinde vatandaş rolünü oynamasın kimse artık yemiyoruz.

Yeni Yıl Mimi

2011-12-18T20:53:00.001+02:00

Blog alemine girdiğim günden beri Mim'lerden köşe bucak kaçtım. Köşeye sıkışmış gibi hissetme haline engel olamıyorum. Halbuki gayet de neşeli oluyor bazıları. Unutmamışsam genellikle de yanıtlamaya çalıştım. Bu defa Lunarita mimlemiş. Umarım sıraladığı şeyler en kısa zamanda gerçekleşir. Çok teşekkür ederim. Yanıt vereyim.

Yeniyılda kavuşmayı dilediğimiz 12 şeyi yazıp 12 kişiyi mimliyoruz.

Galiba bu coğrafyadaki her insanın ortak özelliğidir bol bol hayal kurmak. Doğum günü mumu üflerken 'haydi bir dilek tut' teklifinde dilek tutma özürlüsüydüm. Çünkü aklıma farklı farklı bir çok şey geliyor ama seçip 'tuttummmm' diyemiyorum.

Yeni yılda gerçekleşmesini istediğim şeyler;

1- Sağlık diliyorum önce sağlık. Herkes için ve elbette ailem için. Sağlık sorunlarıyla uğraşmak zorunda kalmasın kimse, dermansız dertler olmasın.

2- Çalışmadan evimin kadını olarak yaşamak istiyorum:)) Evde durur muyum bilmiyorum ama uzun hem de çok uzun bir süre evden çıkmam orası kesin.

3- Oğluşun okul hayatının güzel geçmesini diliyorum. Öğretmenden şikayet almayalım istiyorum. Oğlum birazcık daha uslu olsun istiyorum. Annemi yormasın istiyorum.

4- Erkek kardeşlerim evlensin istiyorum ve artık hala olmak istiyorum.

5- Kilo almak istiyorum. (şaka değil) 55-60 kilo arası olmak istiyorum.

6- Hala Nikon istiyorum:)) Galiba her yılın dilek ve temennilerinde var bu.

7- Herşeyden başka bu tabi ve canı gönülden istiyorum. Savaş olmasın, doğal afetler olmasın, çocuklar ölmesin istiyorum ve bunu çok istiyorum.

8- Ordu lağvedilsin istiyorum :))))) Bunu da gerçekten istiyorum generaller ve askerler ıssız bir adaya gönderilsin ve birbirleriyle savaşsın istiyorum. Silah olarak da su tabancası verilsin ellerine. O adaya Seba Tümer de gönderilsin ve sürekli gülsün istiyorum. Alakalı alakasız. Boşalan lojman, arazi vs. yerlere de kirada oturanlar yerleştirilsin kira öder gibi ev sahibi yapılsınlar istiyorum.

9-10 metre ara ile her yerde yaya geçidi veya üst-alt geçit olsun isitiyorum.

10- Kadınların regl döneminde işyerlerinde izinli sayılması için yasa çıksın istiyorum. Yasa çıkmazsa meclisteki erkek vekillerin regl ağrısını yaşamasını, sürüm sürüm sürünmesini istiyorum. Sürünürlerken de yapmaları gereken işleri aksatmamalarını istiyorum.

11- Aile Hekimliği kavramının genişletilerek aile hekimi denen kişinin bizim evde kalmasını sadece bizim ailenin hekimi olmasını istiyorum.

12- Yeni yılda mı gelir bilmiyorum bu sıraladıklarım ama en önemlisi cidden savaşsız, afetsiz bir yıl diliyorum.

Kimleri mimlesem;

Karoshi, Pandora, Kırmızı Günlük, Aglea, Guguk Kuşu, Kedi (Denizden Gelen), Çay ve Simit, Avram, Zihni Abi, Açalya, Aslı, Tolga ve Ahmet

Aslında herkesi mimlemek lazım evet evet herkesi mimliyorum haydi bakalımm

Kağıt Kesiği Gibi

2011-12-15T23:46:00.003+02:00

Boşuna bekliyor koşmamı, ne zaman çok hızlı koşabileceğimi düşünsem mutlaka bir taşa takılıp düşüyorum

bilmiyor.

Kağıt kesiği bir acıya dönüşüyor yokluğun. Küçücük, baksan görünmeyecek kadar küçük. Sızısı derinlerde. Kağıt kesiği bir sızı bu.... Yazmaktan korkutan.

Gülüyor sürekli. İncecik kadehi sallaya sallaya gülüyor. Dilinde anlamını yitiriyor kelimeler. 'ben' diye başlayıp hiçbir yere ulaşmıyor. Başıyla eşlik ediyor notalara. Hafifçe sallanıyor sağa sola. Bazen boğazına düğümleniyor hepsini gülerek uğurluyor.

'Güzelmiş gülmek' diyor. Çokkk güzel. 'Neden ağlıyorsun' diye sorular gelirdi ard arda ama 'neden gülüyorsun' demiyor kimse.

Boşuna bekliyor koşmamı, ayakta duramıyorum...

Not: Ruhsal Çalkalizasyon Hallerimden (ne demekse uydurdum oldu)

Görsel:Amanda Cass

Başı Dönmeyenlere!

2011-12-14T00:10:00.006+02:00

'Günahlarımın ağırlığına dayanamıyorum Olric. Neden beni uyandırmadın? Buna hakkım yoktu efendimiz....

Çevrenizdeki bütün sahtelikleri öyle güzel aydınlatıyordunuz ki. Bir daha göremeyecekler sizin gibi güzel bir devi efendimiz. Onların küçük yaşantılarının içinde ben de küçülmedim mi Olric? ucuzluk bana da bulaşmadı mı? hayır efeendimiz. Öyle içten yaşadınız ki.Bu kısa süren aydınlıktan yararlanamayacaklar ne yazık ki. Acıtmayan karanlıklarına dönecekler. Onların, hissedemedikleri acılarını da siz içinizde taşıyacaksınız. Güzel bir rüyadan uyanmanın tatlı şaşkınlığını yaşayacaklar bir süre. Sonra unutacaklar. Unuttukları için de unutulacaklardır. Kendi güzelliklerini de -eğer bir güzellikleri varsa- unutacaklardır. Yalnız sizin içinizde yaşayacaklardır. Bunu bilmedikleri için de, yaşadıklarını da bilmeyeceklerdir. Alışkanlıktan başka bir şey bilmedikleri için sizin de yokluğunuza alışacaklardır.Anlıyorum Olric. Neden daha önce söylemedin bana? O zaman yaşamazdınız....'

***

Çok tuhaf bir boşluk bu. Bir kenara koyduğum 'belki giyinirim' kıyafetlerine benziyorken gidişi 'belki'den daha çok giyinir buluyorum kendimi. Ne bana uygun renklerde, ne de kapandığımı düşünüyorum. Maksat sadece giyinmekse giyiniyorum işte....

Yine başım dönüyor. Sigara yoksunluğu ile başa çıkmaya çabalayan bedenime birazcık bira gönderiyorum:) çok eskiden koca bir bardağın yarısı fanta, yarısı bira olurdu da onunla bile kafayı bulup 'güzel seni çok özledim' derdim. Şİmdi kafayı buluyorum da yine sabaha yaptıklarımı hatırlamayacak aşamaya gelmiyorum. Ya da geldim cidden hatırlamadığım için yazamıyorum bilmiyorum....Şunu biliyorum burada ifade ettiğim kadar alkolik değilim.

Veya klasikk sarhoş narasıyla, 'ben sarhoşşş değilim, azıcık başım dönüyor'

Başı dönmeyenlere seslenmek istiyorum. İçin veya içmeyin başınız dönmüyor mu sizin bu dünyada? Bu ülkede, bu şehirde, bu gezegende her ne boksa? Dönmüyor mu cidden? Çok garip kutupları zarar görmüş mıknatıslar olmayasınız? İyi baktırın kendinize. Ne yana dönerseniz dönün üzerinize gelip gelip yapışan pislik midenizi kaldırmıyor mu? Başınızı döndürmüyor mu? O vakit süpersiniz ne diyeyim.

Benim fır fır dönüyor. Şimdi. Ama biliyorum sabaha da dönecek...

'R-I' veya 'r-ı' harflerini yan yana yazama dedi adam bana ama yazmadan anlatamıyorum bazen. Yani ister istemez ihtiyaç oluyor bu iki harfin yan yana gelmiş haline. Şimdi ben üfleyim bakalım kaç promil çekmişim hayatı? Bi de düz çizgide yürümeyim diyorum bu gece. Yetti canıma düz çizgilerde dümdüz yürümeye çalışmak.

Neden kendimi seviyorum ben? Afferim kızzz içtin güzelleştin! diye (küp küp içmem lazım bunun için )

Haydiii ellerrr der miyim? Yok yok demem yatar uyurum artık.

Puf Dedim Gitti

2011-12-13T18:54:00.004+02:00

Anlatacak çok şey yok aslında.Yılın son günlerinden ve başlayan yılın da ilk haftalarından nefret ediyorum. (Tamamen işle ilgili) Bu aralar 1996'da zaten taparcasına okumuş olduğum Tutunamayanlar'a tekrar dadanmış haldeyim.Şarap istiyor canım, bir de odun ateşini izleyebileceğim mekan. Buna şömine dense de benim istediğim o değil:) Sokak bile olabilir odun yansın kokusunu alayım elimde de kırmızı şarap olsun. Fena mı olur?

Not: Kitap 96 Haziranında hediye edilmiş 'sadece başla' yazılarak. Hala bitmiyor:) Dön başa dön başa...Bitir tekrar dön başa:) Bu arada kitabım en az 10 kişiye gitti ve geldi. Epeyce yıprandı sayfalar sapsarı ama çok güzel. Ha bir de çok güzel kokuyor.

Şu alttaki video çok hoş.

Görsel: Ben (acemi Resimler)

2011-12-12T11:05:00.002+02:00

- Ne zoruma gidiyor biliyor musun Olric?

- Nedir Efendimiz?

- O’na yazdıklarımı O’ndan başka herkes okuyor..

***

Diyor ve gidiyorum iyi haftalar olsun:) Biraz yoğunum malum pazartesi. hava da çok soğuk değil mi:)

Foto Ben (acemi resimler)

Not Düşelim Unutmayalım.

2011-12-09T14:28:00.002+02:00

2 Aralık gecesi son sigaramı içtim ve sonra bir daha içmedim. Gerçi sanki yılları devirmişim gibi dedim ama 9 Aralık olması da başarılı:) 9 Aralık aynı zamanda benim için başka açıdan da önemli bir tarih...

Dün ben çok ağladım sevgili blog:) Canım çok yanmıştı koyverdim gitti ağla ağla. Sonra da güldüm. Neye güldüm bilmiyorum. Üstelik sevmediğim halde mızmızlanarak ağladım. Ama hemennn silkelendim ve çılgınlar gibi çiğ köfte, turşu yedim:)

Mim, Ödül

2011-12-07T17:35:00.017+02:00

Aynı konuda hem Guguk Kuşu hem de Amak-ı Hayal mimlemiş ödül de sayılıyor bu belirteyim hemen:) Ödülün içeriğine dair bir bilgiye rastlayamadım akıllarına geliyor olmak da ödüldür diyerekten teselli edeyim kendimi ve biraz fırsat bulabilmişken yanıtlayayım. Bir de Limon Çiçekleri'nin mimi var devamında da onu:)

Kural 1: Ödülü veren kişiye teşekkür ediyoruz ve blogunun linkini veriyoruz. Guguk Kuşu'na ve Amak-ı Hayal'e çok teşekkür ederim. İsimlerini tıkladığınızda sayfalarına gidebiliyorsunuz.

Kural 2: Hakkımızda 7 gerçeği paylaşıyoruz.

Neden 7 adet gerçeği paylaşıyoruz burasını pek anlamadım uğurlu bir sayı mı yoksa yeter kısa kes manasında sınır sayı mı bilmiyorum. Hakkımdaki 7 gerçek hımmmm zormuş da:)

1. Hakkımdaki en önemli gerçek küçük bir adama kör kütük sevdalı oluşum. Gözlerine, ellerine, kokusuna, onun bir gülüşüne ömrümü veririm. Çocuğunuza en önemli gerçeğim demek çok doğal aslında belki bu kategori dışı olmalı ama aklımın ilk kıvrımında İda elimde değil:)

2. Emir kipiyle konuşmaktan nefret ederim. Ne iş yapıyor olursa olsun, ne kademede olursa olsun asla emir kipiyle konuşmam insanlarla ve benimle konuşulmasından da nefret ederim.

3. İnsanların işini değil kendini pazarlıyor olmasını hayretle izler ve gülerim.

4. Hastalık denebilecek düzeyde kaygılıyım, yaşam alanıma müdahale edilmesinden hiç hoşlanmam

5. Hala anne kuzusu sayılabilirim:) Bunu istiyor değilim sürekli sorun yaşadığımdan annem bana öyle davranıyor:) Bunu derken bir alttaki maddeye bakınız:) Benimkisi güçsüzlük değil annem daha güçlü:)

6. Kadınlarda gücü çok önemserim. Güçsüz görünen kadınlarla arkadaşlık yaparken 'acaba' kalır aklımda hep. Güçlü olmalı kadın.

7. Tutumlu değilim. Ne yazıkki asla tutumlu olamadım.

Gelelim Limon Çiçekleri'nin mimine.

Ruhum ne renk?

Aslında çok renk. Renk renk diyebilirim. Her ne kadar siyah-gri görünümlü olsam da değilim. İnanılmaz derecede eğlenceli, geyik olabilirim, ardından salya sümük ağlayabilirim her renkten var ruhumda:)

İzlediğim Bloglar Ne renk?

izlediğim bloglar da her renk. Yemek blogu da izliyorum, tasarım da. Her blogda farklı insanlar ve yaşamlar var hepsi başka renklerde. ne yazık ki eskisi kadar çok blog gezemiyorum.

Limon Çiçekleri beni daha doğrusu sayfamı Lacivert bulmuş ve anlamı da düşünce gücünü arttırır,ciddiyet verir diye açıklamış. İltifat etmişsin sevgili Limon Çiçekleri:) Sen benim nasıl gayri ciddi biri olduğumu bir bilsen ah:))

Çok teşekkür ederim. Kim yanıtlamak ister?

isimler vermiştim ama atlayıp unutmak da istemiyorum mecbur bırakmak da zamanı olan, konuyu seven herkese açıktır :)

Ha bir de; 5. günü de geride bıraktım sigarasızlıkta:) Bu kaçıncı demeyesiniz uzmanlar bile başarısızlığı normal karşılıyor siz de karşılasanız olmaz mı:) Bu defa zorlanmıyorum nedense ilk defa paket bitmemişken 'içmiyorum beee' diye dayılandım ondan mı acaba:) şaka bir yana ne kadar ciddi fiziksel acılara katlanıyor insan, ölüm acısına katlanıyor şunun yokluğuna mı dayanamayacağım dedim. Ne kadar mantıklıyım değil mi:)

Gölge

2011-12-05T18:47:00.008+02:00

Onca zaman anlatmak istedim Sen'i. Şimdi ne anlattıysam dönüp toplamak istiyorum. Kızgınlıktan da değil üstelik sadece ektiğim yerlerde büyümenden korkuyorum.

İçinde 'korkuyorum' diye başlayan, biten cümleler olacaksa da birisi sallayıp uyandırsın istiyorum. Girme düşlerime gözlerim açıkken....

Yıkamak için bile çıkartmadığım giysilerle dolu bir bavul, sadece iki şehir arasında gidiyor, geliyor. Oysa ne o bavula ihtiyaç var ne de yolculuğa...Yolculuklar ihtiyaçtan değildir değil mi? O yıllarda ben ~~'gidebiliyor~~'muşum.

Kendimi alt kat komşusunu terlik sesleriyle rahatsız eden küçük bir kız gibi hissediyorum. Annesinin terliğini sürükleye sürükleye koşturan küçük bir kız. Garip bir sancı var sanki bedenimde. Sanki biraz sabretsem ellerim, kollarım uzayıverecek. Ayaklarım benden onlarca yıl ilerisine atılıverecek.

Çok hızlı koşuyorsun,

Geride kalıyor akşamlar. İnsan akşamdan kaçmak için koşar mı hiç?

***

Misafir yataklarının üst üste dizildiği (yığıldığı) bir oda var mıydı çocukken evinizde? Varsa mutlaka oynarken üzerinize düşmüştür hepsi birden. Bilirsiniz biraz ağırdır ciddi zarar vermez ama yorar. Çabaladıkça dağınıklık artar, hepsinin katlandığı yerlerden ayrılmasıyla ortaya inanılmaz bir dağınıklık çıkar. İşte o haldeyim.

Biri o odanın kapısını çekip çıksın...

Foto: Ben
Olmayacağım bir iki gün. Onaylayıp çıkabileceğim.

Ayak Sesimden Ürküyor Kuşlar

2011-12-01T23:46:00.004+02:00

Anlattıkça derine nüfuz eden bir sızıyı besliyor yüreğim. Ayak sesimden ürküyor kuşlar. Uçmasalar kanatlarına takılıp gidecektim.

Caddeyi boydan boya tebeşirle çizmiş çocuklar. Seke seke oynadıkları oyunlardan kalanları bırakıp gidiyorlar. Cılız ışıklara karışıyor düşleri. Tek tek kapanıyor perdeler, her ev bir diğerinden sadece perde renkleri kadar farklı.

Ne zaman yaksam sigaramı, sokağa bakan köşeye, en uca doğru üflemeye çalışarak içiyorum. Sanki birisi saklanmış içine çekiyor dumanımı. Belki de bu yüzden her defasında bir tane daha yakmak geliyor içimden! Bir de mırıldanarak söylediğim türküler. 'Eveeet bugün ne söylüyoruz' diye fısıldıyorum ve dökülüveriyor dudaklarımdan. 'Takıldığım yerden devam et' bile diyorum. Bir ben söylüyorum bir o, bir ben susuyorum bir o.....

Tuhaf Bir Çocuk Doğuyor Bugün

2011-11-30T18:44:00.008+02:00

Sadece elini uzatarak susturdu saati. Çalmasa da olurdu diye düşündü....

Boğazındaki yanma hissine inat iyi hissediyordu. Akıl bile dün'ü bir kenara atmışken boğazında kalan o yanmaya şaşırıyordu her defasında. 'olsun' dedi. Varsın olsun.

Kağıt mendil kutuları ne kadar garip çektikçe hiç bitmeyecek sanarak elinize alıyorsunuz ve çektikçe bitiyor. Kaç kutu oldu sırf en arka parçada gizlenmiş küçük bir not bulmak ümidiyle bitirdiğim! Kim yazacak ki, hem nerede görülmüş kağıt mendil kutlularında sizi karşılayacak minik bir not. Mesela sadece 'geçti mi burun akıntın?' ya da 'bak ya hala mı ağlıyorsun sen' yazabilirler.

Beyaz giyindi yine. Hiç acelesi yokmuş gibi gezindi evin tüm odalarını. Bazı odalar bazı izleri silip süpürüyordu. Ardında iz diye deterjan kokusuna karışmış 'yaşanmışlık' bırakarak. Aynaya baktı, saçlarını düzeltti, sağ yanağının kenarına küçücük iz bırakan gülümsemesini takındı ve çıktı...

Gidecek bir yer bile yokken aklında, yürümek istiyordu. Saatlerce, kilometrelerce yürümek...

Şehri yüksekten görebileceği bir yer düşündü? Aklına yalnızca beton eller geldi. Hani ne zaman yalnız hissetse gidip altında oturduğu eller. Şehrin yüksekten görülemediği yerlerin en başında gelen eller.

Diz dize oturmuş sevgililere baktı, gülümsedi. Konuşuyorlardı birbirlerine bakarak. yalnızca bir çift vardı konuşmayan, yere bakan. Onlarda kaldı gözleri. Sebep aradı, susmaları için, birbirlerine bakmamaları için. Belki de sebepsizdi susmaları. Hızla kalktı kadın ve dönmedi hiç. Adım adım uzaklaştı....

Tuhaf bir çocuk doğuyor bugün. Nefes almaya başladığı an saçları beyazlayan, beklemeye tahammülü olmayan. Ağlamayan, gülmeyen. Belki de onca tuhaflık içerisinde tuhaf olmayan bir çocuk. Belki de çocuk bile değil. Unutulmuş bir kenarda, büyümüş içine doğru.

Yeni doğuyor bugün, bu gece, şimdi....

İşte Öyle...

2011-11-29T19:22:00.003+02:00

'Yine gel olur mu?' diyorum kapıyı kapatırken.

Vakitsiz gidiyor her seferinde. Tam cümlelere başlamışken, tam da yerleştirmişken bedenimi (!) kolsuz koltuğa

Ne garip değil mi kolları olmayan koltuklarda en derinlere gitmek. Sanki sağdan soldan tutup tutup yakalıyor o kollar ve darma dağın cümleleri sıraya koyuyor. Her ruh halinin mekanı başka sanki. Kolsuz koltuklar binlerce parçaya ayrılmışken benliğiniz, ucuna öylesine iliştiğiniz ama kendinizi parçası sandığınız mekanlar...

Her seferinde parmak uçlarına dokunarak sayıyor günleri. Gülümseyerek izliyorum.

'Kar yağacak mı' diyor.
'Bilmiyorum' diyorum.
'Dikkat et üşütme ellerini' diyor, gülüyorum.

Her akşam bu saatlerde çiçekli etek giyiniyor çocukluğum. Hani sağa dönseniz dalga dalga kıvrılır, sola dönseniz kıvrılır ya işte onlardan. Uçlarından tutup şarkılar söylüyorum. Görsen 'deli' dersin biliyorum. Umursamıyorum kimin ne diyeceğini. Ben seni çiçekli eteğimden ağaca takılıp yere düştüğüm gün gibi seviyorum. Dişimdeki kırıkla, dudağımın kenarındaki kanla...Sızı gibi, ılık ılık akan su gibi........

Tekerlek Sesiyle Gelen Adam

2011-11-28T19:15:00.004+02:00

'Gitmem gerek' dersiniz ikna edilmeyi bekleyen yanınızla. Oysa sessizce gitmek gerek gerçekten gidilecekse. Kaç kez senden gittiğimi saymıyorum artık. Ne zaman saysam yerleşiyorum gözlerine. 'Bu defa başka' lar da yetmiyor haklı sayılmama.Biliyorum bu defa da diğerlerinin aynı vazgeçemeyiş.

***

Göründüğünden daha uzun boyu biliyorum. Dimdik yürümüyor hiç. Ardında yalpalayan iki tekerlekten kalan sesle geliyor. Ne zaman görsem ağırlaştığını düşünüyorum o bavulun.Aklımda olmayan şeyler dökülüyor. Tıpkı çocukluğumuzun 'bohçacı kadınları' gibi bulduğu ilk yükseltiye yerleştiriyor kendini sırayla çıkartıyor. Bazen bir zımba teli, bazen ismini bile bilmediğim yapıştırıcı. Eli hangi eşyaya dokunsa nadide bir elması tutuyormuşcasına özenle anlatıyor. Hiç somurtmuyor ' hepsinden var geçen hafta aldım ya senden' cümlesine. Biliyor geçen hafta almadığım bir şey mutlaka çıkacak o bavuldan.

Görsel :Melissa Peck

Sigorta Teli, Depozitolu Şişe

2011-11-28T01:33:00.003+02:00

Sigorta teli diye bir aparat vardı eskiden evlerde. En kolay ulaşılabilecek çekmecede dururdu. Olur olmadık anlarda atardı sigortalar. Bazen daha kalın teller sararlardı ki geç atsın:) Ne garip oysa güvenli değil midir sigortanın atması. Böylece voltaj yüksek bile gelse evdeki elektronikler zarar görmez. Babam da kalın sarmıştı bir defasında. Kalın sarmak dedimse sanırım olması gerekenden bir sıra daha fazla sarmaktı. Evdeki televizyondan ses gelmez olmuştu. Görüntü vardı ama ses çıkmıyordu. Radyoyu televizyona bağlamıştı. Görüntü gayet normal ama ses radyodan çıkıyordu.

Vakti zamanında bira şişesindeki estetik dikkatimizi çekmişti. Renk renk mumlar alıyor damlalarla mumluklar yapıyorduk. Mavi,kırmızı,beyaz mumlar. Damlaları izlemeye onları damlatma çabasına nasıl da tutkuyla bağlıydım anlatamam:) Her akşam bir adet mumluk yaratıyorduk. Mumluğu yaratmamız için gerekli ham madde olan bira şişesini ise Özgür sağlıyordu her defasında:) Durmaksızın bira içiyor depozitolu o şişeleri bize veriyor mumluk yaptırıyordu:) O kadar çok olmuştu ki duvar dibine sıra sıra dizmiş bakıp bakıp gülmüştük. Oysa depozitolu o şişeleri sırayla ziyan etmiştik:)

İlk olaydaki kıssadan hissem (kendim içindir) şudur ki; tellerin standardı var ve onların ayarlarıyla oynarsanız voltaj yüksek gelirse devrelerde sorunlar meydana gelebiliyor. Tıbbi bir teşhis değil biliyorum.Ama ben o tellerle çok fazla oynadım:) Sardıkça sardım üzerine. İncelmiş olan yerlerine ilavaler yaparak güçlendirdiğimi sandım. Atmalıymış, atması sağlıklıymış yoksa görüntü tamam da ses neremden çıkardı onu pek bilmiyorum:)

İkinci olaydaki kıssadan hisseyi hala çıkartmış değilim ve hala mumla oynamayı seviyorum, bira şişsesindeki estetikten sonra şarap ve rakı şişesinin de gayet güzel göründüğünü keşfettik:)

Bir de böyle bakın

2011-11-27T01:09:00.001+02:00

Bazı insanlar hastane, banka sırası, vs. aklınıza gelebilecek her türlü sıra işleri için uygun donanıma sahip olarak doğmuştur. Mesela ben o donanıma sahip olmayanlardanım. Aradan kaynak yapanları oracıkta öldürebilecek kadar sinirlenebilirim, o sinirle hay sizin sıranıza da hastanenize de diyerek elimdeki sonuçları doktora göstermeden hastaneden çıkıp gidebilirim.

Her seferinde tanıdık doktor bulmuş olmamıza rağmen ilk çare olarak başvurmam genellikle. Halk ile beraber halkın arasında (halk üstü bir varlığım ya ben) sıraya girer önce hastalar tarafından teşhis tedavi aşamalarını yaşar son çare hatta çaresizlikte tanıdıkları devreye sokma aşamasına gelirim.

Her hastane macerası sonrasında da 'bir daha o koridorda insanların sorduklarına yanıt verirsem, dikkate alırsam ne olayım' derim:)

Hastaneleri çok seven enteresan bir insan grubu var. Hemen her bölümden aldıkları sıraları, ellerinde örgüleri, yanlarında yiye yiye bitiremedikleri yiyecekleri, var. Onlar dünden hazırlanıyor anladığım kadarıyla. 'Yarın hastane için ne hazırlasak acaba diye kafa yoruyor bir kaç hanım bir araya geliyor ve pasta börek yapıyor olmalılar. Genellikle tek başına takılmıyor o tipler. En az 3 arkadaş. Ya şalları ya çantaları ya da örgüleri mutlaka benzer özellikler taşıyor.

Bir de intörn hastalar var. Onlar da hemen hemen her bölümü iyi bildikleri için tıptaki her dalda bir miktar uzmanlaşmış oluyorlar. 'Geçmiş olsun neyin var' diye soruyorlarsa öyle küçümseyerek 'şuramdan rahatsızım' gibi cahil bir giriş yapmayın. Troid, apandist, en bildiğiniz tıbbi terimlerse onları kullanabilirsiniz. Dikkat etmeniz gereken şey tıbbi terim geçmeli cümle içerisinde. Gerçi ortopedi bölümündeyken troid derseniz o bilmiş teyzeleriniz sizi 'endokrine gitcen yavrum sen bura bakmaz' diye uyarabilirler de benden söylemesi:)

Bir de terlikleriyle, pijamalarıyla o mekana uyum sağlamış normal zamanda o kıyafetle balkona dahi çıkmazken zaman içerisinde evinin koridorunda yürüyormuş gibi rahat yürüyen uzman hastalar var. Onlar intörn hastalardan bir kademe daha üsttedirler. İntörn hastalar her daldan biraz biliyorken uzman hastalar yattığı bölümün gerekli tıbbi eğitimini tamamlamış, yan odadakilerin günlük tansiyon değerlerini bile takip eder duruma gelmişlerdir.

Bir de 'geçti hayatım' grubu hasta var. Bu gruptaki hastalar genellikle yeni evlidir. İdrar tahlili vermek için bile eşleriyle el ele giderler ve her cümleyi 'geçti hayatım' diye tamamlarlar:) Erkek kadının bir sağına, bir soluna geçerek diğer hastalarla arasına etten duvar örer, 'hayatım sen kimmmm şunlar kimm ' mesajını vermek için çırpınır.

Bir de biz varız:) Hastane yatağının her kademesini denemek isteyen kardeşinin seni yataktan fırlatmak üzere oluşuna gülmeye çalışan ama gülemeyen, hemşireye yakalanmadan o yatağı çabuk normale getir diye gözlerini pörtleten, başını bekleyen bir kocaya minnet duyan..

İşte böyle. 1 haftanın özeti. Canım yandı , ağladım (evde hastanede değil tabi) güldüm, sevindim, endişelendim. Başka insanların nelerle uğraşmak zorunda kaldığını görüp üzüldüm.

10 gün sonra bir kez daha yaşayacağım. Bu defa en azından narkoz olcak ohh leyla:)

Canımın yanması bir yana da 2 gündür hiç yalnız bırakmayan Pandora' ya ve Karoshi'ye ne desem yetersiz kalacak. Allah sizi nası biliyosa öyle yapsın çatlaklar :)

Merak içerisinde mesajlar gönderen Deniz'e ve Guguk Kuşu'na, Avram'a, Nil'e çokkk teşekkür ederim.
Not: Nasıl ama ben de biliyorum 3-5 tıbbi terim:)

Bakkalın Kızı Pınar

2011-11-23T00:36:00.004+02:00

Çakırkeyfim yine. Yok bu kez şarap değil hatta bu kez alkol sıfır. Şurada böyle yazdıkça alkolik olduğumu düşüneceksiniz değil mi? Düşünün ne yapayım:) Aksini ısbata çalışmak için uğraşmam çünkü yalpalayarak köşeyi dönüp eve gelen kocanız değilim. Pijamalarıyla salonda taşmış bir küllüğe sigara söndüren karınız da değilim:)

Zaten evde sigara içilmesine şiddetle karşı çıkarım. Tüller pis kokacak diye.

Ne garip anarşist ruhunuzun fındık fıstıkla beslenir hale gelmesini dışarıdan izliyor olmak. İç döküş yazısı değil dağılmayın hemen...

Belki de iç-döküş yazısıdır bilmiyorum. Bildiğim tek şey şuan yine kafa el uyumsuzluğu arasında debeleniyor olduğumdur. Kafamın içerisindekileri buraya aktarmaya onları cümleleştirmeye çalışırken bir çoğunu kaçırıyorum. Belki kopuk kopuk kelimeler olmalı sadece sayfalar dolusu ve her bakışımda kıpır kıpır kelimeleri gözlerimle cümleleştirmeliyim. Gözlerimin ellerimden hızlı olacağından eminim.

Ufak ufak deliriyorum sanırım. Belki de ufak ufak kendimi buluyorum aslında hangisi ondan da emin değilim. Geceleri kendimden ciddi ciddi korkuyorum.

Çekirdek yedikten sonra çok su içmemek lazımmış bir de. Aslında çekirdek yememek lazım en doğrusu o sanırım. Hala iki parmağımın uçları acıyor. Bu kadar da yenmez ki?

Çöp kamyonu hep aynı saatte geliyor. Hep aynı çığırtkan adamları getiriyor üzerinde. İçlerinden bir tanesini en sona bırakıyorlar ve o çöp biriktirilen yeri süpürüp koşarak gidiyor. Diğerleri kamyonun kenarından tutunarak gidiyor. O adam hep koşarak gidiyor. Üstelik en zayıfları o. Yarın akşam da onu koştururlarsa arkalarından bağıracağım. 'yazık değil mi biraz da sen süpürsene tombalak' diyeceğim. Duymazlarsa koşan adamın arkasından ben de koşacağım.

Mahalleye girer girmez minik bir bakkal var. Hani sütlerle ekmeklerin sabah kapı önüne bırakıldığı. İşte o bakkallardan biri. Bakkalların kızları her zaman imrendiğim kızlardan olmuştur. Yarısı boşalmış sarelle (adı saralle miydi o zamanlar?) paketlerinin hepsi onlarındı. Topitop en az 5 tane farklı lezzette açıp parmaklarının arasındaki boşluğa yerleştirebilir ve sırayla yalayabilirlerdi. Ama hiçbir bakkal kızını parmak arasına sıkıştırdığı topitopları yalarken görmedim. Bizim bakkalın kızı insanların yüzüne bakmıyor. Üzerinden rakamları silinmiş hesap makinası ve 'tirnggg' diye açılan yazar kasa çekmecesi arasında gidip geliyor sürekli bakışları. Pazar günleri ayaklarını sürükleyerek gidiyor penceremizin önünden. Sanki yürümek istemiyor gibi. Gülerken görmedim hiç. Adı Pınar.

Pınar imrendiğim bakkal kızları gibi mutlu görünmüyor. Evlenmemiş hiç neredeyse aynı yaşlardayız. Yani hala genç benim gibi ama evlenmemiş. İyi mi yapmış bilmem ama Pınar ne zaman gözünü o tezgahtan kaldırıp baksa 'polise haber ver ben kaçırıldım' der gibi bakıyor.

Sanki fısıltıyla hatta bazen de avaz avaz yardım istiyor insanlar ve ben hiç ama hiç kimseye yetemiyorum, yardım edemiyorum.......

Ha unutmadan aşırı dozda ~~çekirdek~~, türkü, antibiyotik çakırkeyf malzemeleri.

Söz Aramızda 1

2011-11-21T00:20:00.001+02:00

"Kim bilir.. Masalınızın kahramanı, başka bir hikayenin figüranı olmaya gitmiştir belki de." Nazım Hikmet

NKP

Saçma II

2011-11-20T21:30:00.003+02:00

En çok yan yana sessiz yürürken aynı anda söze başlamayı özlüyorum bugün. 'yo yo sen başla' derken aklımdakileri kaybetmeyi.

Ne kadar uzun konuşuyor insanlar, durmaksızın. Bazen sadece kapanan açılan ağızlarına bakıp kalıyorum. Notaymış gibi hayal ederek. Sol anahtarları da var aradan koca koca uçuşan. 'Birleşin bakalım ezgi olun da gelin' diyorum. Sonra gülümsüyorum. Belki de bu nedenle 'neye gülüyorsun' diye soruyorlar. 'hiççç' diyorum sadece 'hiç'

Nereden başlayayım ki?

'En çok' diye başlayan cümleler bölüm beşbinküsür:

Evet evet en çok şu karşı camdaki teyzeyi seviyorum bu günlerde.

Meğer Ben Ne Çok Gülermişim Onunla...

2011-11-20T00:04:00.002+02:00

Ne kadar sık dönüp bakarsak bakalım geçmişe çocuklarımız varsa gözümüz, yüreğimiz ileriye bakıyor. Doğrusu da bu zaten.

İda'nın hep benzer fotografları vardır. Sevmez karşıma geçip poz vermeyi, kimseye şirin görünmeye çalışmaz, sevmiyorlarsa sevmesinler edasıyla gezinir.

Ben de ona şu yukarıdaki açıdan bakmayı başka severim. Aklıma emzirirken yüzünü izlediğim günler gelir. Masumdur böyleyken, dokunmaya kıyamayacağım kadar güzel.

O hastalanınca geriye düşüyorum. Onardığım her ne varsa alt üst oluyor. Yine hastalandı sesini duyamadık neredeyse 2 gün:( Konuşamadı, su içemedi. Yine tükürük minderleri acıdı :) (böyle bir isim vermişti daha önceki hastalığında) Şimdi daha iyi. Bugün evi doldurdu sesi. Oynadık güldük beraber.

Yüzümdeki, içimdeki gülmeye ayarlı her ne var ise ona ayarlanmış meğer. O gülerse gülebiliyorum, o konuşursa sesim anlamlı, o susarsa içim bomboşmuş.

Eline çizgi roman gibi bir ingilizce çalışma kitabı almış o kadar uzun inceledi ki sürekli sayfaları çeviriyor, hatta mır mır okuyor:)

-Anne ben galiba ingilizceyi daha çabuk okuyorum

- Oğlum sen daha bilmiyorsun ki ingilizce

- İşte o yüzden zaten hızlı okuyorum ya:)

Bir güzel kafa buldu benimle.

Severim senin espri anlayışını kuzum benim.

Saçma

2011-11-17T15:42:00.004+02:00

Cebimde kelimeler olsa. İlkokulda fişler vardı kırparak öğrettikleri. Onlar gibi. Öfke fişleri arka cepte, sevinçli, umutlu olanlar sağ ve sol cepte. Bazen ses olmadan anlaşabilmenin yöntemlerini arıyor, ihtiyaç duyuyorum. Sesimin kendime kötü gelişinden değil. Akordu bozulmuş kelimeler dökülürse diye korktuğumdan. Ya da bir şarkı, türkü ile yanıt versek birbirimize.

Mesela diş hekimleri gerçekten beyaz önlükleriyle gelse markete ve o halde doğru diş fırçasını , macununu seçse. (var öyle bir reklam)

Veya saçmalarken kimseye çaktırmasam.

Belki...

2011-11-15T18:42:00.005+02:00

'İçerimde bir bokluk var
Yıkıyorum, yıkıyorum, yıkılmıyor

Yüzümde bir maske var
Çekiyorum, çekiyorum, çıkmıyor'

***

Hani bazen, birisi adınızı seslendi sanıp ardınıza dönersiniz. Bir çift göz görürsünüz ona bakmak için döndüğünüzü düşünür o size, siz ona şaşkın bakar gülümsersiniz.
Hani bazen, yağmur ve şemsiye ikilisini tutturamazsınız da 'iyi oldu severim zaten yağmuru' der ıslanırsınız...

Gülmeyin ama annemi özledim bugün. Üşürken aklıma düştü. Ayaklarımı ısıtamazken. Babam gittikten sonra uzun yıllar annemle yattım. Özellikle de kışın. Isınamazdım her gece ayaklarımı bacaklarının arasına sıkıştırır ısıtırdı.

Size de oluyor mu bir anı düşünürken, anılar gözünüzün önüne gelmişken bambaşka bir şeye kayıverirsiniz. Puzzle gibi bakınca çok az parçadan oluşmuş gibi gelen ama uğraştıkça parçalara ayrılan puzzle gibi. Bir çırpıda derleyip toparlasanız hafifleyeceksinizdir de ısrarla kesilir, parçalanır.

Bazen sırtınızda taşıdığınız şey her adımda ağırlaşır bazen unutursunuz varlığını. Bazen mola vermek istersiniz bir kenara bırakayım diye düşürürsünüz de kıyamazsınız hiç birine.

Kıvır kıvırdı saçlarım. Şimdi o kadar kıvrılmıyor. Bazen uçlarını ellerime alıp öylece bakıyorum. Babam dokunduğundan mı kıvır kıvırdı acaba?

Ona ne çok benzediğimi, annemi özlediğimi yüreğime düşen şu sızıyı , nedenini bilmiyorum bugün. Belki de ucundan azcık tutunduğum incecik ipin çektikçe uzamasından.

Belki de ayaklarımın bunca üşümesinden, belki de aynı olmadığını bildiğim halde saçımın kıvrılmasından?

Görsel : Melissa Peck

İtalik olan bölüm Can Yücel

Tembel Halim Buysa

2011-11-13T21:40:00.005+02:00

Eve olmayı seviyorum. Her haliyle seviyorum delice temizlik yapmış halimle de miskin miskin oturur halimle de. Bu pazar soğuk havanın azizliğine uğramış bedenime yenildim. Zira dün akşamı hatırlamıyorum desem yalan olmaz. Öylesine üşüyordum ki üzerime aldığım battaniyenin altına sığındığım an bir de arada yatağa gittiğim an dışında hiçbir şey yok:) Kışı sevmiyorum sevemiyorum. Çünkü ısınamıyorum ısınamadıkça da hastalanıyorum.

Pazar günüm şu peteğin önüne çektiğim koltukta geçti diyebilirim. İda ders çalıştı ara ara onunla konuşmalarımız da olmasa evde hiç ses yoktu. Kaloriferin üzerindeki kitap malum kitap ama o önceki gün sabahtan orada:) Saat 7.30 civarı pencere önünde kardeşimi beklerken göz gezdirdiğim andan. Koltuktaki kitap ise yine bir copondan. Bitince söz edeceğim bu caponlar sıkı yazıyor:)

Kova kova kahve eşliğinde yediğim bitterlerin haddi hesabı yoktu:) Öyle soğuktu ki Ankara burnumun ucunu bile çıkartmadım pencereden.

Bu üstteki tabağa İda'ya sempatik gelmesi için 'offff yeme de yanında yat' tabağı deme salaklığında bulundum:) İda da 'taamamm yememm' dediyse de 'rengahenk' tabağı demekle kıvırdım ve az da olsa yemesini sağlayabildim. İçerisinde yer alanların hepsi sevdiği şeyler. Zeytinyağlı sarma (tabi ki önceden hazırdı) et, patates kızartması, nar ekşili sarımsaklı karnıbahar, brokoli havuç ve erişte.

Bunları hazırlarken hiç de öyle masa filan tertiplemeden ayak üstü mutfak tezgahında bir kadeh şarap içtim:) Hem de hazırladıklarımdan atıştırarak gayet keyifliydi. Karar veremedim iyi bir anne modeli mi bu:)

Evin dağınıklığını gidermiş, çamaşır yıkamış, yemek hazırlmış, kitap okumuş azcık da alkol almış olmam tembel olduğum anlamına gelir mi?

Her tembel benim gibi olsaaa.....

Şimdi ben Bahzat'ı bekliyorum haydi kaçtım.

Mektup ve Bu Kez Rosa Luxemburg

2011-11-11T17:53:00.002+02:00

Yine bir kadın ve mektuplarından. Hayran olduğum diğer kadın Rosa. Çok kısa bir süre sonra mektuplarını bizzat kendim yazarak yayınlayacağım.

“1890’da Zürih’te karşılaştıklarında Jocighes 23, Luxemburg 20 yaşındaydı. Çok güzel değildi, ama kadınlığıyla, gücüyle, aklıyla erkekleri kendisine hayran bırakan bir kişilikti Luxemburg. Orantısız denecek kadar geniş gövdesi, kısacık çocuksu bacakları görünümünü bozuyorsa da, kendi kendisiyle alay etme yeteneği sevimliliğini bir kat daha arttırıyordu. Gür, parlak kahverengi saçların altında pırıl pırıl parlayan kara gözleri ve tutkulu mizacıyla kadın-erkek tanıştığı herkesi kendine bağlıyordu. Jocighes’i görür görmez âşık oldu. İçin için yanan hayal gücü ve kendini beğenmiş hâliyle bir Dostoyevski kahramanına benziyordu Jocighes. Zaman, bu ilk izlenimi yıpratmadı. Yaşamı boyunca Jocighes, Luxemburg’a kafaca meydan okuyan ve cinsellik yönünden onu avucunun içinde tutabilen tek erkek olarak kaldı. Jocighes onda hem kafaca hem de bedence aç bir kadın buldu. Her ikisine de cevap verebilmek hoşuna gitti, bir egemenlik duygusu tattırdı Jocighes’e.”

Luxemburg (Jocighes’e sevimli oğlan çocukları için kullanılan “dyodyo” kelimesiyle hitap ediyor.

“Dyodyo! Hiç bitmeyecek mi bütün bunlar? Sabrım tükenmeye başladı; işlerden değil, senin yüzünden! Neden buraya gelmedin ki! O tatlı dudaklarından bir öpebilseydim, bütün bu işler vız gelirdi bana. Bebeğim, bugün, Warskilerde bildiriyi tartışırken, tam orta yerinde, öyle bir ezildi ki ruhum, seni öylesine özledim ki, az kalsın çığlık çığlığa bağıracaktım. Korkarım o dostumuz şeytan - hani o Cenevre'deki, Bern'deki - bu gecelerden birinde yine kanıma girecek ve beni doğruca Doğu Garı'na, Dyodyo'ya, benim Dyodyo'ma, Çuçya'ma, benim biricik dünyama, beni kendi hayatıma geri gönderiverecek!

”Oyalanmak için, sana geldiğimi düşlüyorum, Warskilerle vedalaşıyorum; düdük sesi, tren hareket ediyor ve yoldayım! Tanrım, sanki bu Alp dağlarını bizi birbirimizden ayırmak için aramıza dikmişler! Dyodyo, tren Zürih garına girdiğinde, sen beni bekliyorsun. Kendimi güç bela trenden aşağı atıp, kalabalığın arasında beni beklediğin giriş kapısına koşuyorum. Ama sen orada öylece durmalısın, bana koşma, ben sana koşacağım!
“Hemen oracıkta öpüşmeyeceğiz ya da başka bir şey yapmayacağız, o zaman her şey bozulur, konuşmayacağız da. Hızlı hızlı eve yürüyeceğiz, arada bakışarak, nasıl bakışırız bilirsin, bir de gülümseyerek. Evde kanepeye oturup kucaklaşacağız ve ben hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlayacağım, şimdi yaptığım gibi.”

“Mektubunun en çok neresini sevdim, biliyor musun? İkimizin de kişisel yaşamımızı örgütleyebilecek kadar genç ve yetenekli olduğumuzu söylediğin yeri. Ah, Dyodyo, altınım, bir de verdiğin sözleri tutabilsen! … İkimize ait küçücük bir kat, güzel eşyalarımız, kütüphanemiz, sakin ve düzenli bir çalışma biçimi, birlikte yürüyüşler, arada bir opera, arada yemeğe çağırabileceğimiz küçük, çok küçük bir dost çevresi, her yıl köylerde yaz tatili, bir ay, hiç çalışmadan! … Ve belki de küçük, küçücük bir bebek? Bunlara hiç izin verilmeyecek mi? Hiç mi? Dyodyo, biliyor musun, Tiergarten’de yürürken birdenbire aklıma ne geldi. Abartmıyorum! Birdenbire, üç-dört yaşlarında, sarışın, tertemiz giydirilmiş bir çocuk ayaklarıma dolanıverdi. Durmuş bana bakıyor. Al kaçır dedim kendi kendime; al eve götür, senin olsun. Ah, Dyodyo, benim de bir çocuğum olmayacak mı hiç?”

Yine Mektup

2011-11-10T23:56:00.003+02:00

26 Eylül 1947, Cuma

'Bugün seni özlemeye, seni beklemeye, beni yine o güçlü, sevgi dolu kollarında tutacağın kutsal günü beklemeye başladım. Bu canımı acıtıyor Nelson; ama bu kadar canımı acıttığı için mutluyum da; çünkü bu dayanılmaz acı, sevgi demek ve senin de beni sevdiğini biliyorum. Biricik aşkım öyle yakın ve öyle uzaksın ki, öyle yakın ve öyle uzak. Taksi öylece uzaklaştı, Roga'nın cenaze evini, Kiyanti şarabı içip sana gülümserken çok mutlu olduğum pizzacıyı, bilmediğim; ama Şikago'nun kendisi olan bir dükkanı, caddeyi geçtim. Sonra havaalanına vardım. Çok erken gelmişim, bir yere çöküp gözlerimi kapadım. Sonra elinde küçük bir kutuyla bir adam gelip 'Bayan Beauvoir burada arkadaşlarınız var herhalde, bu sizin için' dedi. Mis gibi kokan o güzelim beyaz çiçeklere baktım, sonra onları kalbimin üzerine bastırdım. Ağlamadım, doğruca telefon kulübesine gidip seni aradım. İşte oracıktaydı sevgili sesin, öylesine yakın, öylesine uzak. Ahizeyi yerine koyduğumda yüreğimden bir şeyler koptu, beni tekrar öpeceğin o kutsal güne dek sessiz kalacak, buz gibi, ölü gibi bir şeyler. Yazmak çok zor; çünkü sana mektup yazarken elimde değil deliler gibi ağlıyorum.

Seni öyle çok seviyorum ki.

.........

22 Temmuz 1953

Canım yeni mektubunu daha bu sabah aldım. Biliyorsun seni çok fazla özlemiyorum; ama yine de özlüyorum işte. Sana senle benim aramızda kalacak küçük bir sır vereyim; pazartesi günü mektuplarını aldığımda, özellikle de bazı sabahlar sanki ölecekmiş gibi hissettiğini yazdığın mektubunu aldığımda kalbimde bir ağrı hissettim (seninle benim aramızdakiler öleli ne kadar çok zaman geçti; ne kadar da uzak geliyor şimdi), hayır ince bir sızı değil, adamakıllı bir ağrı hissettim inan. '

..........

Daha önce de birkaç mektubuna yer vermiştim Simone De Beauvoir'ın. Aklıma gelmiş değil hemen hemen haftada bir kaç kez elime aldığımdan unutmadığım mektuplar bunlar. Birkaç kadına hayranım bunlardan biri tartışmasız Simone. Her yönüyle.

Bu kitabın baskısının artık olmadığını ve zor bulunduğunu biliyorum eğer bulabiliyorsanız mutlaka alın. Gendaş Yayınlarından çıkmış 661 sayfa. Hissettirdiklerini sayfa sayısıyla anlatmaksa mümkün değil. Okuyanlar biliyor. (Ekmekçikız- Şule)

Bazı mektuplarda (en azından bende öyle oldu) kitabı bırakıp bir güzel ağlıyorsunuz. Yürek burkuyor. Galiba böyle kısa kısa alıntılarla birkaç yıla kalmayacak kitabı buraya yazmış olacağım:)

Umuyorum arayan bulur ve alır.

Aşk Mektupları

Görsel: ZWIR BOGDAN

Kaçalım Sevgili

2011-11-10T18:32:00.004+02:00

“Kaçalıım sevgili, bu karanlıkta bir şeyimiz yook biziim!" *

Çıplak ayakla üstelik, ardımıza bile bakmadan kaçalım. Ölümden uzaklaşır mıyız? Ne kadar yakın ve ne kadar uzağız. Üstümüze duvarlar devrilmeden ölelim olur mu?

Kaçıyorum günlerdir kendimden, ne zaman kaçsam kilitleri iyi kapatılmamış bir bavul gibi dört yana saçılıyorum. Duvar diplerine birikiyor özlemim. Görmediğim, göremediğim zerrelere dönüyor/dönüşüyorum.

Islık ıslık çalınıyorum sanki. Dilinin ucuna kondursan sesin olsam, düşmekle kalmak arası fısıldasan varlığımı.

Gitmekle kalmak arası değil...

Düşmekle tutunmak arası.

Düşürme ...

Görsel: Melissa Peck
* (İtalik bölüm Y.Odabaşı)

Yine Bayram Yine Acıyor Yüreğim...

2011-11-05T12:22:00.001+02:00

Kaç kez tariflemeyi denedim bu boşluğu bilmiyorum. Uzanıp televizyon izlediği halde değildir artık. En güzel kıyafetleri ile bekliyor olmalı.
Oğluma, yiğenime ayrı sarılıyor. Bir dizinde İda diğerinde Poyraz oturuyor. 'Koçum' diyor onlara. Biliyorum sevgisini sözle ifade edemediğinde gözleri dolar.
Biliyorum yokluğunun yarın sabah hissettireceklerini
Her bayram sol yanım daha çok acıyor.

Herkese iyi bayramlar.......

Başın Sağolsun Güzel İnsan......

2011-11-05T00:13:00.000+02:00

'Bir anda her şey bir sessizliğe bűrűndű. Dışarıdaki araba sesleri, koridordaki insan sesleri, bilgisayarın soğutucusunun sesi, her şey. Bir űşűme ardından. Gőzlerimde bir yanma hissi sonra. Boğazımda bir dűğűm. Sonra belli belirsiz bir boşluk duygusu: “Anne yok artık! Artık dake çavani” diye telefon edemiyeceğim. “Dake kurba, te çavani? Senine?” diyemeyecek. Sonra o belki ilk ve son defa içime çektiğim kokusu. Ardından karşı konulmaz bir ağlama. Dirseklerim masaya dayalı, başım avuçlarımın arasında, salya sűműk ben. Sessiz olmaya niye çalıştım ki. Hıçkıra hıçkıra ağlasam ne olacaktı ki? Kaç dakika sonraydı hatırlamıyorum. Baktım çalışmaya çalışıyorum. Sonra kapattım herşeyi. Eve geldim. Yanımda o boşluk duygusu. Kocaman bir boşluk. Ağlamak boğazımda dűğűmlenmişti şimdi.'

Bu satırlar Eleştirel Günlük sayfalarından. Hep severek okudum onu, bendeki yeri en özel insanlardan biri. Onca yıldır tanıyorum ve ilk kez 'keşke yanında olsam sarılsam' dedim. Belki normal değildir şu üstte yazdığı satırları burada aynı yoğunlukta hissediyor olmam. Belki de sadece o tariflediği inanılmaz boşluğu yıllar önce yaşamış olmaktandır.

Keşke hafifletecek cümlelerim olsaydı EG,

Bu akşama kadar anneler hiç ölmeyecekmiş gibi geliyordu...

Başın sağolsun....

Açık Mektup-Çocuk İstismarı- Yardım Kampanyası

2011-11-04T18:57:00.006+02:00

Aşağıda imzası olan bizler;''insan'' olduğunu ifade edenlerin vicdanına seslenmek istiyoruz. 13 yaşında 26 kişinin tecavüzüne mahkûm olmuş N.Ç bizim çocuğumuz, kardeşimiz, torunumuz olabilir.
Bizlerin bu toplumda huzur içinde yaşamak, çocuklarımızı büyütmek için hukuka, tarafsız ve bağımsız olması gereken Adli Tıp Kurumuna ve Adil Yargıya ihtiyacımız vardır. Türkiye, bu kanayan yarasını tedavi etmek zorundadır. Herkesi bu yönde duyarlı davranmaya davet ediyor, kendi kamuoyumuzu bu tabuyu kırmaya çağırıyor, uluslararası kamuoyundan da bunun takipçisi olmasını bekliyoruz!

Metin devamı ve imza için gerekli link burada TIK

Buradaki linkte ise Kadınlara yönelik Şiddet ve Ev içi Şiddeti Önlemeye dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi'nin Kıbrıs'ta da kabul edilmesini için imza kampanyası var TIK

Yukarıdaki resim ise bir yardım kampanyasından;

'Çocuk oyunlarında yıkılan bir ev gördünüz mü hiç?
Oyunlardaki gibi yıkılmaz evler yapmak, mutlu ve yaratıcı çocuklar yetiştirebilmek için...
Van’daki çocuklarımızı oyuncaklarla sarıyoruz.
Haydi! Top, bebek, lego, araba, yap-boz yollayım.

Boya kalemi ya da bir kitapla çocuk gülücüklerine karışalım.'

Ayrıntılar burada Tık veya burada Tık

2011-11-03T00:59:00.002+02:00

Yoğun geçiyor günler. Delice çalışmak dışında hiçbir şeye zaman bulamıyorum. Kaç kişiye 'ben seni arayayım mı sonra' diyerek telefonu kapatıyor sonra gecenin bir vakti hatırlıyor ve ertesi güne devrederek yaşıyorum. Sayfalara uğrayamıyorum bu vesileyle bunun da açıklamasını yapma fırsatım oldu:)

İda'nın okulu çok iyi gidiyor mutlu oluyorum elbette. Öğretmeni alnından öpmüş bugün nasıl mutluydu:) Alından öpen öğretmen de kalmış ya bu memlekette beni öpmüş kadar sevindim ne yalan söyleyim:) Ufaktan yazılı sınavlar yapılıyor notları güzel. Tugba Ablası ile çok mutlu. Birbirlerini seviyorlar. Tugba Abla bir banka sınavını kazanmış sanırım olumlu geçti mülakat kısa zamanda bizi bırakacak ama emekleri boşa gitmeyecek bir yandan da onun adına seviniyorum. Fakat itiraf edeyim bizi bırakmaz umarım demekten de kendimi alamıyorum:) içimden diyorum tabi ki onca yıl bizim sıpaya ders çalıştırmak için okumadı ya değil mi?

Banyo yaptırırken
-Anne ben kara mıyım ?

- Esmersin ama çok da değil

- Beyaz değilim değil mi?

- Yok yok beyaz değilsin

- İyi ki beyaz değilim

- Neden iyi ki dedin?

- Beyaz olsaydım Kızılderilileri katledenlerden olurdum, beyaz olmadığım için mutluyum:)

Mıncık mıncık öptüm herr yanını tabi ki.

Şimdi ;

Evet aile olarak azınlıklar konusunda hassasız, ırkçılığa, milliyetçiliğe, cinsiyetçiliğe karşı hassasız daaa özel olarak öğretiyor değiliz. Hatta çok da özen gösteriyoruz onun yanında yüksek sesle tepkiler vermemeye. Hamileyken eyleme gitmiştim ondan mı oldu acep:)

Bu arada bünyeden hala Ankaranın bağları büklüm büklüm yolları çıkmış durumda değil:) Üşenmedim link verdim buyrun sesi çok açmayın yan masanızdakilere filan çaktırmadan dinleyin. Bir daha dinlememek için temennilerde bulunun. Bilmeyenler için söyleyeyim Kayseriye gidene kadar dinledim (isteyerek değil tabi soran bile olmadı), sonra dönene kadar düşünün 1 hafta oldu hala kulağımda bağlamanın o garip sesi:)

'Ankaranın bağları büklüm büklüm yolları

ne zaman zarhoş oldun da galdıramıyon golları'

Bu türküyü Guguk Kuşu'na ve Aglea'ya göndereceğim. Aglea çok gülüyor bu türküye biliyorum:) Guguk ise türkülere hasta ben de en yaratıcı olanını seçtim:)

Bildiğiniz Özlem İşte

2011-10-31T00:03:00.006+02:00

Evin orta yerine salıncak kurmak istiyorum. Biliyorum saçlarımı dağıta dağıta sallanmadığımı. Ayaklarımı toprağa değdirmekle değdirmemek arası gidip gelmediğimi.

Neden hepsini birden anımsayıp kurtulmadığımı bilmiyorum. Neyin çağrışım yaptığını bilmediğim gibi. Ne dinlesem aklım sallanmakta kalıyor bugün. 'Daha hızlı' diyor bir yanım...

Bazen şairler alıp dizelerini gidiyor ard arda. Onlar gidince dilini bilmediğim kentlerde kayboluyorum. Sokaklar uzuyor yürüdükçe. Hangi kent yürüyerek dilini ezberletir bilmiyorum?

Özlem kuruluyor başköşeme. Gözler, eller,bitmez özlem. Bildiğiniz özlem işte. İçinizi yakıp kavuran, konuştukça sessizleştiren, sarıldıkça doyamadığınız türden olan...
Nereden bakarsanız bakın bildiğiniz özlem.
Bilmediğim, bitiremediğim.....

Not: Bir önceki yazıyı nasıl becerdim bilmiyorum ama sildim:( Yorum bırakan arkadaşlardan özür dilerim.

Dinlemeyin Boşuna Enkazları Can Verdi İnsanlığımız! Yazık

2011-10-24T23:10:00.002+03:00

Bazen susarak dersiniz demek istediklerinizi. Siz susarsınız da kulaklarınıza bastırdığınız ellerinizi aça aça ta içinize kadar duyurmak isterler seslerini.
Birkaç gün önce anne olduk üzüldük, yerlerine koyduk kendimizi sonra koyamadığımızı fikren bile buna tahammül edemediğimizi gördük. Odasında uyuyan oğlunuza/kızınıza bakıp 'uzun yaşa, acını görmeyeyim' diye dualar edip uyuya kaldık.
Sonra eş olduk, anne olduk, baba olduk, çocuk olduk ........
Çok şey olduk hem de sayılamayacak kadar çok şey olduk.
Kimseler üzerine alınmasın
İnsan olamadık.
Keşke birkaç dakika da insan taklidi yapabilseydik.
Yüzlerce insan sokaktayken bunu başka şekillerde dile getirenler sizin insan oduğunuz yerde ben insan kalmak istemiyorum.
Onlarca anne evladına yanarken bunları çekip arşivleyenlerin, acıdan, kandan beslenenlerin, sevinenlerin insan olduğu dünyada ben insan olmak istemiyorum.
Kuş beyinli Müge Anlı'nın yaşadığı gezegende ben insan olmak istemiyorum.
Ne kadar uzman ekiplerle dinlerseniz dinleyin,
enkaz atında can verdi insanlığımız...

Fotograf Can Aglea'nın Sayfasından. Herşeye rağmen

2011-10-24T13:30:00.002+03:00

Ekmekçikız da sayfasından duyurmuş buradan da ulaşılabilir. Az ya da çok diye düşünmeden yardım etmeli.

2011-10-19T14:44:00.000+03:00

Doğrudur yıldırımın düştüğü,

yağdığı yağmurun,
bulutların rüzgarla sökün ettiği.
Ama savaş öyle değil,

savaş rüzgarla gelmez;
Onu bulup getiren insanlardır.
Duman tüten topraktan bahar boyunca,
dökülüp yükselir birden gökyüzü.
Ama barış ağaç değil,

ot değil ki yeşersin:
Sen istersen olur barış,

istersen çiçeklenir.

Bertolt BRECHT

Ateş düştüğü yeri yakıyor. Çok üzgünüm.

Voltaire Ne Alaka Benim 5 Duyu'da?

2011-10-19T11:41:00.005+03:00

Azora bir gün gezintiden eve öfkeyle döndü: Sadık ona "Sizi böyle kızdıran nedir, sevgili eşim?" diye sordu. Karısı "Benim tanık olduğum olayı siz de görseniz çok kızardınız," dedi, "Bir süre önce genç kocasını yitiren Hüsrev'e baş sağlığına gitmiştim. Bu kadın kocası için ırmak kıyısında bir mezar yaptırmıştı. Tanrılara yakarılarında, ırmak burada aktıkça kocasının mezarı başında olacağına söz veriyordu." Sadık, "İşte kocasını gerçekten sevmiş olan saygıdeğer bir kadın!" deyince, Azora "İyi ama, ben gittiğimde ne yapıyordu, biliyor musunuz?" dedi, "Irmağın yatağını değiştirmeye uğraşıyordu!"

Sadık'ın Kadir adında bir arkadaşı vardı; Azora bu arkadaşının ötekilerden daha dürüst ve akıllı olduğunu söylerdi. Sadık karısının bağlılığını denemek için bu arkadaşıyla bir plan yaptı ve ağzını sıkı tutması için ona büyük bir armağan verdi. Azora kent dışında bir arkadaşını iki günlük bir ziyaretten döndüğünde hizmetçiler, kocasının ansızın öldüğünü, ona bu acı haberi iletmeye cesaret edemediklerini ve Sadık'ı bahçedeki atalarının mezarının yanına gömdüklerini söylediler. Genç kadın ağladı, saçını başını yoldu, ölmek istediğini haykırdı. Akşam üzeri Kadir geldi ve onunla birlikte ağladı. Ertesi gün biraz daha ağladılar ve birlikte öğle yemeği yediler. Kadir ona, arkadaşının mirasının büyük bölümünü kendisine bıraktığını ve isterse bu serveti onunla paylaşmaktan mutlu olacağını söyledi. Genç kadın ağladı, öfkelendi, sonra yumuşadı. Akşam yemeği öğlenkinden daha uzun sürdü; konuşmaları daha içten oldu. Azora öleni övdü, ancak birçok eksiği olduğunu, Kadir'de bu eksiklerin olmadığını söyledi.

Yemek ortasında Kadir şiddetli bir karın ağrısına tutuldu; telaşa kapılan genç kadın tüm kokularını getirterek karın ağrısına iyi gelen birini denemek istedi. Büyük hekim Hermes'in Babil'de olmayışından yakınarak, Kadir'in ağrıyan yerine eliyle dokundu: "Çok canınız yanıyor mu?" diye sordu. Kadir ona "Bazan ölecekmişim gibi oluyor," dedi "Ama bana iyi gelen bir ilaç var: Yeni ölmüş bir adamın burnunu ağrıyan yerime sürmek." "Ne tuhaf bir ilaç bu?" dedi Azora. "Arnou Efendi'nin inmelere karşı önerdiği keselerden daha tuhaf değil." dedi Kadir. Bu gerekçeye genç adamın akıllı oluşunu da ekleyen genç kadın kararını verdi: "Rahmetli kocam yarın Sırat köprüsünden geçerken, burnu biraz kısa olsa Azrail ona daha mı az yol verecektir?" diye düşündü. Azora bir bıçak alıp kocasının mezarına gitti; önce biraz ağladı sonra boylu boyunca yatan Sadık'ın burnunu kesmek için yaklaştı. Sadık doğruldu ve bir eliyle burnunu tutarken ötekiyle bıçağı aldı: "Hanım, Hüsrev kadını eleştirmeyin," dedi. "Burun kesmenin bir ırmağın yatağını değiştirmeden ne ayrımı vardır?"

İtalik Bölümler: Voltaire-Sadık

Görsel: Rafal Olbinski

Ekmekçikız'ın -ben ona Ekmekçim demeyi daha çok seviyorum- önerisiyle okumaya başladığım kitabım Korku Üzerine - Jiddhu Krishnamurti henüz bitmedi. Nedeni bir süredir rahatsız olmamdır. Kafadan değil panik yok:) Hoş ben oralarda da arıza görsem de yine malum sebepler işte ve sonucu halsizdim okuma olayı yavaş gitti. Kış gelince zorlanıyorum. Mutlak Sessizlik yaşadım diyeceğim de değildi çok seslilikti yaşadığım. İnsanın kendi iç sesini duyması ne garip bilir misiniz? Yok yok öyle felsefi bir iç ses dinleme eyleminden bahsetmiyorum bildiğiniz organlarınızın sesi. Mr cihazındayken duyduğunuz gibi yükselen, alçalan ama hep olan seslerden. Bir de bildiğiniz tüm akıl yürütmelerin çuvalladığı zamanlar var değil mi? Seviyorum aslında öyle zamanları onca 'akıllı' içerisinde 'akılsız' başınızla ortalarda gezinirsiniz ya hah işte öyleydim.

Şimdi iç ses duyulmuyor dışarısı baskın (kulaklar tamamdır) bir de en 'akıllı' halimle hesap kitap olaylarına gömülmüşüm ki değmeyin gitsin.

Yaşama dair her sinyal tamam...

5 duyu 5'i birde pırıl pırıl parlamakta,

En az başlıktaki kadar da alakasız oldu idare edin artık olmaz mı:)

Sarhoş Atlar Zamanı

2011-10-15T00:56:00.002+03:00

Filmler konusunda hafızasız sayılabilirim. En çok iz bırakan dediklerim bile bir süre sonra silikleşir. Ama galiba hiç unutmadığım nadir filmlerdendi.
Türkü dinliyorken kendimi yine bu filmde buldum.

Tipsiz (miş) :))

2011-10-14T10:11:00.002+03:00

'Baba Koray'ın ablasının arkadaşı bana tipsiz dedi, tipimi hiç beğenmiyorum'

Sen ne zaman büyüdün de tipini sorgular oldun kuzum.

Öyle güzelsin ki baktığım yerden, öyle titretiyorsun ki içimi.

Foto biraz eski Beenmaya Teyzesi'nin yazısını okuyor :)

'Aşk değil bu yara içinde yara'

2011-10-11T19:19:00.002+03:00

'...Saçlarını topla ki boynunda alanlar açılsın.

Alnım kanıyor, üstüme devriliyor uzaklık
Alıp gidiyorsun işte geveze günlerini.

Aşk değil bu, yara içinde yara !'

Hani bazen üst üste giyinmek istersiniz saklanmak için. En azından ben kaçıp başımı bir yere gömemişsem farkında olarak, olmayarak üst üste giyinmiş bulurum kendimi. Renk renk eşarplar takarım boynuma. İyi gelir ruhmuma arada bir sarkan uçlarıyla oynamak. Bazen de koşarken soyunabilmek isterim. Herşey ağır gelir.

Öyle koşsam ki ellerimi O'na, gözlerimi O'na, sesimi O'na bırakarak kurtulsam Kat kat soyunsam kendimden, kat kat çıkartsam yine böyle özler miydim seni?

Görsel:Nicoletta Ceccoli

İtalik Bölümdeki Dizeler : Veysel Çolak

Öneri ve Yardımlarınıza İhtiyacım var

2011-10-10T16:52:00.002+03:00

Yoğun bir işgünü ardından yeni gelişmeleri aktarmam lazım blog böyle bir şey:)

Yaz biterken işi bırakmak için girişimde bulunmuştum hatta bunu konuştum da. Neden İda'nın okulu idi. İstediğimiz gibi bir okul bulduk kayıt da yaptırdık. Buraya kadar her şey güzel. 08.45 de başlayan ders için sabah 7 de servise biniyor tamam anne yüreğim dayanmıyor ama yapacak bir şey yok. Eşim de ben de eve gittiğimizde İda'nın derslerini yaptırmak için kalan zaman yetmiyordu. Etüd için de servisi ayarlayamadık. Etüd olması konusunda geçen hafta öğretmeni ile görüştük ve sınavlara hazırlamak için şimdi başlaması gerektiğini ve gönderebilirsek iyi olacağını söyledi. Servis başka öğrenci olmadığı için kabul etmedi. Normal saatinde yine servisle geliyor ama etüd olursa olmuyor. Bu arada iş meselesi okul değiştirince mecburen askıya alındı neredeyse 1 maaş kadar gideri oldu şuan itibariyle:)

Dün Üniversiteyi yeni bitirmiş bir abla ile görüştük. Maliye mezunu ve kendisi de sınavlara hazırlanıyor. Ailece gidip konuştuk. Yeme, içme, bakım vs.konularında bir beklentimiz olmadığını yalnızca istediğimizin derslerini yaptırma konusunda disiplinli davranmasına yardım edecek, soru sormak istediğinde yanıtlayacak biri olduğunu söyledik. Kabul etti ve anlaştık.

Anneannesi yemeğini yedirip Tuğba ablası'na teslim edecek ve bizim evimizde biz gidene kadar dersler bitecek, test çözülecek. Bugün itibariyle de başladılar.

Cumartesi ve pazar günleri cimnastiğe gidiyor. Cimnastik ardından yarım saat bilgisayar izni var onu kullanıyor ve hava güzelse sokağa çıkıp oynuyor (bu hafta cezası bitti)

Daha deneyimli arkadaşlardan şunu öğrenmek istiyorum aslında;

Daha 3.sınıfa gidiyor ve abartıyor muyuz?

Ders çalışmasından daha çok o disiplini sağlamak amaç. 4.sınıf çok daha zor ve önemli şimdi sıkı tutmazsak sonra daha zor olacak.

Çocukları yarış atı gibi koşturmaktan nefret ediyorum ama bir de gerçek var sınavlar gibi:(( Onun oyun çağında bir çocuk olduğunu unutmuyoruz ve ona uygun davranıyoruz ama çok mu yükleniyoruz sizce?

Sarı Saçlı Bebek......Bir de Sen

2011-10-07T23:35:00.005+03:00

Bazen Sen'i özlemek derinliğini kestiremediğim uçurumlardan çarpa çarpa düşmek gibi,

bazen kanat takıp uçmak gibi. Yalnızca el ve gözden ibaretsin. Tamamlansan tanıyamamaktan,

Gelsen koşup sarılamamaktan korkuyorum...

***

Annem oyuncak bebeğimi komşunun çocuğuna vermiş benden habersiz. Çok ağladım. Hiç bir bebeği o bebeğe benzetemedim. Girdiğim her oyuncakçıda aradım.

Ne zaman sol yanımda tarifleyemediğim bir sızı duysam o bebek geliyor aklıma. Acemi parmaklarımla diktiğim kıyafetlerine bakıp bakıp ağlayışım geliyor.

Oysa kolaydı-vazgeçtik çocuk çok ağlıyor- demek.

Demedi annem.

Çocuk çok ağladı....

Görsel: Nicoletta Ceccoli

Bağımlılık

2011-10-06T10:24:00.002+03:00

Bağımlılık: Bir nesneye, kişiye, ya da bir varlığa duyulan önlenemez istek; veya bir başka iradenin tahakkümü altına girme durumu olarak tanımlanır diyor Vikipedi

Uzun uzadıya ahkam kesecek 'kes-yapıştır' yapacak değilim. Sabah Taze Anne'nin kendi ile hesaplaşmasını da okuyunca paylaşmak istedim. Hatta daha dün Yoldaş ile telefonda aynı konuyu konuştuk. Evde akşamları bilgisayarı nadiren açıyorum hatta açmamaya gayret ediyorum. Açtığımda da 10 dk. kalıyorum. Fark ettim ki çok mutluyum:)

Otururken okuyorum okumayı bırakıp ertesi gün için yemek yapıyorum:))

Saatleri çalmasından ziyade internette en çok takıldığım şey hoşgörü sınırlarını zorluyor olmak. Yanıbaşımızdaki insanlara internette tanıdığımız bir çok insandan daha çabuk kızıyor, hoyrat davranabiliyoruz. Nasılsa onlar bizi affeder! İşyerinde daha sık kullanıyorum tabi ki:) Kale gibi gördüğüm evimde ne kadar az internet o kadar huzur sloganı ile olumlu değişimler yaşıyor sonucunu da alıyorum. Bu konuda her yerde yazı da var buraya eklemek için uğraşırsam çok kalmam gerekecek işim var:)

Efenim konuyu toparlamak gerekirse (dağıtamamıştım bile) hani eve girince mikroplardan arınıyoruz ya köpük köpük yıkarken ellerimizi interneti de yıkamak lazım:) Hatta çamaşır suyuna yatırmak lazım.Yapamayanlar şöyle düşünebilir elektrik kesik, adsl cort, pc bozuk:)

Ak sakallı ihtiyara hürmetler:)

'Slutwalk (Sürtük Yürüyüşü)'

2011-10-04T22:27:00.001+03:00

Fransa'nın başkenti Paris, önceki gün cinsel taciz ve tecavüz karşıtı 'Slutwalk'a (Sürtük Yürüyüşü) ev sahipliği yaptı.

Kıyafetlerinin tacize davetiye olarak görülmesini kabul etmeyen kadınların yürüyüşü olarak bilinen ve dünya çapında bir fenomen hâline gelmiş "Slutwalk", Nisan ayında Kanadalı üst düzey bir emniyet yetkilisinin, "Fahişe gibi giyinirseniz, size tecavüz ederler" açıklaması üzerine yayılmıştı.

Yüzlerce Fransız kadın gösteride, "Kurbanı suçlamayı bırakın", "Çıplağım ama aranmıyorum", "Sürtüksem de senin sürtüğün değilim" ve "Hayır diyorsam hayır" gibi pankartlar açtı.

Yürüyüşte dağıtılan SlutWalk France imzalı bildiride Fransa'da her gün 137 kadın tecavüze uğradığı belirtilirken, her 10 kadından birinin cinsel şiddet mağduru olduğu ve olacağı ifade edildi. Bildiride her iki buçuk günde bir kadının eşinin veya eski eşinin şiddetinden dolayı öldüğü kaydedildi.

Daha önce Toronto, Los Angeles, New York, Londra ve Yeni Delhi gibi kentlerde yapılan "Slutwalk" etkinliğinin bir sonraki durağının Singapur olması bekleniyor.

Taciz, tecavüz ve cinayet vakalarında kadınlar dünyanın her yerinde aynı muameleye maruz kalıyor. Türkiye'de de çok sefer devlet yetkililerinin benzer açıklamalarına şahit olundu. Kanadalı emniyet yetkilisi ve Türkiye'de ki yetkililerin açıklamaları bir zihniyetin göstergesi.

Kadınların birer seks objesi gibi görülmesi, tecavüz ve tacize uğramak istemiyorlarsa daha "edepli" giyinmeleri gerektiği, "kocalarına cevap vermeselerdi", "gezmeselerdi", "sevgilileri olmasaydı" türü açıklamalar cinsiyetçi fikirlerin devlet eli ile korunduğunu gösteriyor. Haber buradan

......................................

Hayatın her alanında maruz kaldığımız cinsiyetçiliğe karşı............

Kalbimde Hazan

2011-10-04T15:24:00.003+03:00

'Uygarlık ve barbarlık kardeştir.” -Havel- Dünya sığmıyor insana Havel, yüzlerdeki, yüreklerdeki maske, parada kir, suda klor, havada nem, yüksek borsa, alçak basınç ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekâr jestler. /İnsan, sığmıyor insana Havel! / Ve her şey: Şey! Mesela o takvimler, o günler her biri şimdi kim bilir neredeler? Yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler; bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler. Bize kalan kurt kapanı sözleşmeler ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler. Oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır Havel? Biz bu kentlerde, bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile, şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır ve dışarıda üşüyen bir haziran; kalbimde yılların tufanından artık bir hazan. (Kalbimde hazan ve şairdir elbet sözcüklere rus ruleti oynatıp yazan!) Dışarıda üşüyen bir Haziran. Kanımda nikotin cehennemi; Kısa kibrit, uzun duman:Yaan! Yine yaan… Yine yaaaan! Yan ki yangınlar bile yansın; haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın... Bırak ağlasın, artık gündüzlerin ışığında aşk, gecelerin sularında yakamozlar yok ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara çamaşır ipleri; duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri! Dışarıda üşüyen bir Haziran. Dışarıda aşksız aşk, Aids, Hepatit b, dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller. Dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi; ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın İnatla…İnatla gülümsemeyi; öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi... (Herkes fanusuna asmış kendini; bu yüzden beklemiyorum farklı kıyametleri...) D ı ş a r ı d a ü ş ü y e n b i r H a z i r a n. D ı ş a r ı d a ö l d ü i n s a n. Ö l d ü i n s a n… H i ç b i r k i t a b a y a k ı ş m a d a n! Ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi; her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi… Bu yüzden her şey: Şey! Havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan; hepsi bu işte basit, olağan. Her şey şey’dir; inandıklarımızdır belki de yalan. Abarttığımızdır, kül’dür herkesin payına kalan...'

Yılmaz ODABAŞI
Görsel :Wolfgang Lettl

Ak Sakallı Dedeyi Gördüm Ama Nasıl?

2011-10-03T10:28:00.002+03:00

Rüyamda ak sakallı ihtiyarı gördüm. İnanın gördüm cumartesi gecesi. Hani öyle sayısal sonucuydu, mutluluk verici hadiselerdi filan değil bizde tema:)) Dün sabah uyandığımda güldüm hem de epey güldüm. Her insan ak sakallı birinden bahseder ve şunu dedi bunu dedi der değil mi. Onca yıllık ömrümde sen gel rüyama gir ve bana de ki 'r' ve 'ı' harflerini yan yana yazma o zaman 'n' gibi duruyor:)))

Yazmam en azından boşluk bırakırım tamam. Ama haksızlık değil mi bu? Hazır rüyama girmişken dil bilgisi dersi vermese fena mı olurdu:)) En azından kabus değil o da şans.

Hala gülüyorum aklıma geldikçe.

Bu da yorumlanabilir mi bilmem de iyi bir yorum çıkartan olursa sevinirim:)

Haftanız güzel geçsin.

Not: Açıkta kalan bir yanım yoktu:))

Mutluyum Umutluyum Bir De Şaşkın :))

2011-09-30T10:56:00.000+03:00

Kaybetme korkusunun üstesinden gelmem lazım. Kabuslar görüyorum bağırarak uyanıyorum. Sonra sımsıkı sarılıyorum. 'kış kış' yapıyorum olumsuz düşüncelere.

Bir de ne zaman uçtaysa duygularım (ki genelde ortası olmuyor) ya çok mutlu ya da üzgün, Requem dinliyorum ya da annemin söyleyişiyle şu üstteki gibi 'gıcırtılar'. Hemen ardından türkü de dinleyebilirim:)

Canım sıkkın değil. Tam tersi belki en iyi olduğum saatler. Genelde gece ayarım kaçıyor:) Oğlum sağlıklı, yanımızda, okul güzel gidiyor, çok mutlu, eşim mutlu ben mutlu daha ne olsun ki.

Bir yerlerde anneler, eşler ağlıyor biliyorum.......

Hiç ama hiç bencil olmadım hayatım boyu ama bugün şımarık bir çocuk gibi bencilim elimde değil. Mutluyum, huzurluyum.....

Siz de öyle olun emi?

Gününüz güzel geçsin......

Hiç Bu Kadar Korkmadım Ben..

2011-09-28T10:01:00.003+03:00

Bazı olaylar vardır aklınızın bir kenarında hep kalır, kalacaktır. Dün böyle bir olay yaşadık. İnanılmaz derecede panik olmakla ünlüyüm zaten. Özellikle de söz konusu İda ise.

Okuldan 15.30'da geliyor. Annemlere bırakıyor servis binalarımız karşı karşıya. Akşam üzeri anneme 'Efelere gideceğim' demiş ama annem ya duymamış ya da hatırlamıyor (muş) Saat 15'de İda'yı aramaya başlıyor annem ta ki 19.30'a kadar. Efe bizim binada bir de Koray var bizim binada ve Berdan da karşı binada İda'nın oynadığı bu üç çocuk. Efelere daha önce gitmemişti hiç ve binanın arka cephesinde evleri. Annem Koraylara ve Berdanlara soruyor binanın önünde oynayan çocuk da yok hiç ve paniklemeye başlıyor. Annemlerin binadaki herkes sokakta İda'yı aramaya başlıyor. Bu arada annem panikle kapının üzerinde anahtarı unutuyor ve telefonunu da tabi. Bize 19 gibi haber veriyor. O sırada Marmaristen gelen arkadaşımız Mavi Elmas'ı almaya gidiyoruz. Merhaba bile diyemedim. Trafik inanılmaz, yollar kapalı anneme ulaşamıyorum komşular bize haber veriyor ama onlara da ulaşamıyorum. Deli gibi ağlıyorum ve o an aklımdan geçenleri buraya aktarmam inanın mümkün değil. Aklımda tek bir numara bile kalmıyor arabadan inip koşarak gitmeyi düşünecek kadar da saçmalıyorum üstelik.

Arabadayken dayım arıyor aynı semtteyiz. Ağzımızı arar gibi konuşuyor ben iyice iptal birşey oldu ve bunlar bizi hazırlıyor diye geçiyor aklımdan. Eşim tek kelime telaffuz etmedi. Sesini dahi duymadım tüm bunlar yaşanırken ben ağlarken o tamamen sessiz iptal oldu:( Annemi komşular sakinleştirmeye çalışıyor ve bu arada herkes arıyor. En sonunda Koray'ın annesi Eflere sordunuz mu diyor ve İda oradan çıkıyor. Annem o an bitik Komşunun evine yığılıp kalıyor. Biz hala yollarda ağlıyoruz. Eve gittiğimizde sokağa girerken gözlerimi kapattım kalabalık göreceğim bina önünde birşey oldu diye geçiyor sadece aklımdan. Arabadan inince binanın önünde kaldım:( Elmas koş oğluna demese orada öylece bekleyeceğim:(
Annemin tansiyon fırlamış, bel tutulmuş gözler balon gibi şişmiş:( İda şaşkın. Biz sersem.
Annem hala hasta.
Ben hayatımda böyle bir korku ve çaresizlik yaşamadım hiç.Yanında yattım sarılarak ve sürekli bakarak:( Uyursam alıp gidecekler sandım. of kötüydü çok kötü.

Adressiz Mektuplar (ımdan)

2011-09-27T00:01:00.004+03:00

Söze nasıl başlanır bilmiyorum. İnsan bir eksiği bunca eksik sözcükle nasıl açıklar bilmiyorum. Düğümleniyor boğazıma adın. Sorsan konuşamayacağım...

Omzunu özlüyorum, bir de gözlerini. Başımı her kaldırışımda içinde kaybolduğum gözlerini. Yokluğuna açılan her kapıdan süzülüp yok oluyorum.

Bilmiyor, görmüyorsun. Belki de görüyorsun. Belki de gözlerim senin gözlerin, birlikte görüyoruz.

Korkuyorum 'bir gün' büsbütün gidersin diye.

Ne zaman pencerenin kenarına başımı yaslayıp seni düşünsem belli belirsiz el sallıyorsun karanlıkta. Sonra kayboluyorsun, sonra kayboluyorum. Herşey anlamını yitiriyor. Bir fiskede devrilen domino taşlarına benziyor benliğim. Ard arda, binlerce kez yok oluyorum. Biliyorum hayalsin, biliyorum olmadın ve hiç olmayacaksın ama söz dinlemiyor ellerim. Bir el bir başka ele böyle delice sevdalanır mı hiç?

Her seferinde uyuyakalmış yanımla mı seviyorum seni bilmiyorum. Sabaha yine uzun uzun trenlerle yok olup gideceksin. Uzun bir ayrılıkla seni bekleyeceğim.

Karanlığı lime lime edeceğim.Sana çıkacaksa eğer yollar bu kenti boydan boya adımlayacağım....

Burada Türkü: Aklıma düşürenler: Aglea, Zihni Abi ve Nil

Görsel :Zdzislaw Beksinski

Nefret Suçları Sosyal Ağı

2011-09-26T02:38:00.002+03:00

Nefret söylemi, bir bireyi veya topluluğu, ırkı, etnik grup aidiyeti, cinsel kimliği, din ve mezhep aidiyeti, siyasal söylemi, fiziksel özelliği veya engeli nedeniyle “ayırt edici, “ötekileştirici” ve “dışlayıcı” duygular duymak ve bu duyguları sistematize bir şekilde dilsel pratiklerle ifade etmek şeklinde tanımlanabilir. Nefret duyguyla bir kişinin canına, malına, mülküne kastedilmesi ise “nefret suçu” olarak tanımlanmaktadır.

Hiç kuşkusuz, nefret söylemi nefret suçuna giden yolu besliyor. Nefret dilsel pratiklerde; kaba, alaycı, küçümseyen, hakaret eden, öfkeli, saldırgan ve küfürlü sözcüklerin kullanılması, yazı biçimde büyük harflerin ve “!, …” gibi noktalama işaretlerinin seçilmesi ile hedef gösteren görsel malzemelerin kullanması şeklinde somutlaşır. Böylece toplumda barış dilinin ve diyalogun olanakları ortadan kaldırılmakta, ayrımcılık ve dışlama doğal kılınmaktadır.Dolayısı ile nefret söylemi ideolojik bir söylemdir. Güç ve iktidarı içinde barındırır.

Bir site önermek istiyorum ilgilenenlere. Nefret Suçları Sosyal Ağı

Alıntıladığım paragraf da 'Nefret Söylemine Karşı Ne Yapmalı' adlı yazıdan.

Bir önceki konuya yanıt vermekte geciktiğim için üzgünüm birkaç şey okuyacak kadar kalabildim blogda maalesef yine sağlık sorunları yaşıyorum ve bulduğum her fırsatta dinlenmek için uğraşıyorum.

Gözünüzden yaş akmıyorken daha fazla ağlayabildiğinizi fark ettiniz mi?

2011-09-23T00:37:00.008+03:00

Bir gün neşeyle bir gün tuhaflıklarla karşınıza çıkmaktan hoşlanıyor değilim. Tariflemem lazım sanki yaşadığım şeyi ama olmuyor. Aylardır diyorum ya yazamıyorum yazmak istediklerimi. İçimden geçenleri, içimden geçmeyenleri yazamıyorum.

İnsan gardrop yeniler gibi yenileyebilmeli kendini de. Hani artık her yanı iplik iplik olmuş kazaklar gibi katlayıp yerleştirmeli torbalara. Belki demeli, belki bir başkasının hala işine yarayabilir!

Biliyorum her seferinde yağdı yağacakmış gibi duran gökyüzünün üzerine atıyorum suçu. İnsan en sevdiğini suçlar mı? İnsan içinde 'en' diye başlayan her cümle tarafından onlarca yerinden ayrı ayrı vurulur mu?

Yine buraya sıçrıyor parçalarım. Oysa dimdik duran yanımla yazmak istiyorum bu mevsimde. Belki akşam içerisinden iskeleti çıkartılmış et yığınına dönüşüyor olmamdandır duramayışım.

Belki sadece her notası ayrı ayrı içime işleyen türkülerdendir bilmiyorum?

Gözünüzden yaş akmıyorken daha fazla ağlayabildiğinizi fark ettiniz mi?

Bu gece suçlu
Burada
ve
Burada

Sonunda Rahatladımm Ohh Beee

2011-09-21T10:36:00.001+03:00

İda'nın okulundan hiç memnun değildik. Hem sınıflar çok kalabalıktı hem de bu sene ile birlikte 3.kez öğretmen değişti. Biri emekli oldu diğeri müdür yardımcısı oldu başka yere atandı şimdi de geçici süreyle öğretmen vermişler olması gereken öğretmen doğum iznine ayrılmış.

geçen sene adres meseleleri yüzünden çok zorlanmıştık. Hoş bu sene de zorlandık ama hallettik. Bizim bütçemize göre de yüklüce bir 'BAĞIŞ' yaparak olay çözümlendi. Bu sabah yeni okuluna başladı hem sınıf mevcudu hem de okul çok daha iyi. Biraz uzak oldu ama daha iyi eğitim alması için elimizden geleni yapabiliyor muyuz sorusunun yanıtı umarım artık evet olur. Çok uğraştık ama değdi.

Dilerim şu resimdeki hayallerine ulaşır kuzum, kara gözlüm astronot veya pilot olacakmış:) Anneme de 'seni Nasa'ya bu kilo ile aldıramam' demeye devam:) Annem oralara göndermem ben de gelirim seninle dediği her an böyle diyor ona.Resim kıştan kalma.

'Rapunzell Sarkıt Saçlarını'

2011-09-19T10:30:00.006+03:00

Canı sıkılan kadın saçıyla mı oynar? Her zaman değil. Ayrıca canım da sıkkın değildi. Çocukken annemlerden eşarplar alır tel tokalarla kendimize saç yapardık. Ne severdik saçı.

Dün saçımı kaynakla şu yukarıdaki resimdeki hale getirdim. Aslında resimdeki benim desem kimse inanmaz değil mi:) Ama saçlarım öyle:)

Bir de kızıl yaptım ki sormayın. Kedimi çok iyi hissediyorum. Kullanmak zor mu olacak bakacağız ama kesinlikle daha bakımlı hissediyorum.

Biraz da örsem mi acaba şimdi:)
Not: Yaptırmadan önceki diyaloglar

Ben        : Çok heyecanlıyım acaba güzel olacak mı (cumartesi akşam)
Eşim : Ben de çok heyecanlıyım
Ben        : Sen neden heyecanlısın?
Eşim      : Yarın bu saatlerde ne kadar yoksullaşacağımızı düşünüyorum:))) (ne kadara yapılacak acaba iç sesiyle)
Bu arada hem oğlum hem de eşim çok beğendi.

2011-09-15T14:51:00.003+03:00

Usul usul sallanan salıncakta gibiyim.
Merak eden arkadaşlara çok teşekkür ederim. Eskiye oranla çok daha az ataklarım ama olduğunda da keyfimi kaçırıyor. Burada söz etmiştim hastalığımdan. Teslim olmuş değilim. İyileştirici bir tedavisi olmamakla birlikte kötüye gitmemesi için kullandığım ilaçlar var. Bazen 'bitse bu eziyet kurtulsam' dediğim de oldu. Sonrasında gülerek okudum dediklerimi. Yapılabilecek tek şey dinlenmek. Bazen hastane ile sonlanıyor ama bu defa gitmedim, gitmeyeceğim:) Gidince çok yorucu. Ortalama 48-72 saat arasında geçip gidiyor.

Dün eve gitiğimde İda üzgün karşıladı.'Ben sana iyi gelirim değil mi anne' dedi. Evet oğlum dedim. Babasına 'annem hasta geldi ben ona sarıldım uyuduk iyileştirdim' diyor. Evrensel bir tedavi yöntemi değil biliyorum ama en önemli tedavi şeklim oğlum. Onun varlığı sarılması herşeye iyi geliyor.

Müzik : Hayal Bandosu /Üşütüyor Sensizlik
Görsel : Edvard Munch Melancholy-Laura

2011-09-14T13:38:00.003+03:00

'Şimdi güzel bir deniz karşımda; korkunç çırpıntılı, dehşetli mavi bir deniz tutmuş da bir ucundan b(akıyor) uzaklara...Uzak, uzaklığında; ben kendi yakınlığımda yalnızım...
Ortalarda olsam da, ortalı yalnızlıktır...'

Bekliyordum haftalardır. Unutmaya çalışarak beklemek nasılsa öyle. Hani bilirsiniz vardır, orada öylece durur da 'sus sus sakın çıkmasın sesin' dersiniz.

Ne zaman kendimi uçacak gibi hissetsem yerçekimine yeniliyorum. Göğsümde bir sızı. Görünmeyen yerlerinden, içinden acımıyor bir kez daha.

Öyle iyiydim ki!

Şimdi yine çalınacak günlerim. Ardından yine onarıp kendimi döneceğim. Şarkılar mı ,şiirler mi iyi geliyor bilmem de (aslında hiçbiri) canım yanıyor yine...

İyi olun siz.

Şiir :Yılmaz Odabaşı

Şarkı : Birsen Tezer/Bilsen

2011-09-13T10:40:00.008+03:00

Sonbahar'A.......

Mimoza Kokmayan Şehir

2011-09-12T14:44:00.006+03:00

Eksik not edilmiş adresleri arıyorum. Neden tüm numaralar aradığım yerde son buluyor bilmiyorum. Köşeyi dönsem denizi göreceğim sanki. Kokusunu alıyorum. Biliyorum bu kentte deniz olmadığını, biliyorum bu kentin bambaşka bir çıkmazda son bulduğunu. En iyi bildiğim şehir burası, en sık kaybolduğum. 'Camiyi geçince sağda' diye tarifleniyor her adres.

Mimoza kokmayan şehir burası, renk renk çiçeklerle bezenmemiş. Uykudan uyanma anına benziyor, gülsen yarım, ağlasan yarım. Bu nedenledir belki de vesikalık resim gibi cüzdanımda taşımam.

Görsel: Claudia Rogge

Aklımda....

2011-09-10T00:22:00.006+03:00

'Akılımda' diye başlıyor cümleler. Aklımın neresindesin bilmiyorum. Dokunursam kırılacaksın diyedir en üst raflara kaldırmam. Kıvrım kıvrımsın içimde. Ne yana dönsem doludizgin taşıyorsun yatağından.

Biliyorum anlatamadığımı. Biliyorum Sen diye başlayan her cümlenin eksik kaldığını.

'Aklımda' diyor ya çocuklar ladese tutuşmuşken. Ellerimi al aklında hiç yokken. Kaybedeyim seninle tüm oyunları. Sona kalayım, en çok bakmak için gözlerine.

Aklımda değilsin artık aklım sensin, kelimelerim sen, yalnızlığım sen...

***

Konu Dışı gece dinlemesi

Yukarıdaki şarkıyı dinlerken (kaç kez dinledim bilmem bu gece) Karōshim geldi aklıma.

Foto: Ben

Üç Kitap, Üç Ayraç

2011-09-08T23:53:00.009+03:00

Sevgili Nil bahsetmişti sayfasında. Kitap bittikten sonra tekrar döndüm sayfasına ve aynı yerlere izler koyduğumuzu fark ettim. Gece başlamıştım biraz evvel bitti. O kadar akıcı ki araya belki de bir kez ayraç koymanız gerekecek.

Sadece kısacık bir yer;

...

'Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete. Yani birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülüyorum, vasıfsız keder...'

3 kitap, 3 ayraç dememin nedeni üstteki gibidir. Her birimizin ayracı kendimize benziyormuş sohbetini yapıp güldük. İda yükseklikle ben malum çelişkilerle, eşimse resimdeki gibi:) Bu arada Bob Marley olan benim ayracım.

Eşim yukarıdaki kitabı 10-15 gündür okuyor kitabım bitince;
- Olmaz ki böyle aramızdaki uçurum derinleşiyor dedim
Güldü ve
- Aradaki fark kapansın diye zaman verdim dedi. Adam boşuna teori okumuyor ya taşı gediğine oturtmak konusunda oldukça başarılı. Bir ara daha hızlı okurdu yaşlandı artık:)
Gülüp geçsem de eskiyi düşündüm. Eskiden yarışırdık sonra da saatlerce sohbetini yapardık okuduğumuz şeyin. Şimdi ortak şeyler okumuyoruz.
Not: Ben bunları yazıyorken gidip kitabımı bitireyim dedi:))

Kitap : Emrah Serbes/ Erken Kaybedenler/İletişim Yayınları

Bir de müzik olsun gün biterken:)

'İnsan azıcık utanç ve büyük bir kesinlikle sanki gizlice öldürülüyordu'

2011-09-07T23:47:00.005+03:00

'Anam ölmüş bugün. Belki de dün, bilmiyorum.'

'Ölümle biten yaşam saçmadır evet. Bunda kuşku yok. Ama, yaşam ölümle bitiyor diye, kapayacak mıyız gözümüzü yüreğimizin kapılarını bu yaşanası dünyanın güzelliklerine, bunlar yanında insanların acılarına, çaresizliklerine?'

Sarter bu kitaba 'saçma üzerine ve saçmaya karşı yazılmış' diyor. O kadar çok kitabın arka kapağında veya tanıtım yazısında karşıma çıkıyordu ki ders çalışır gibi okudum. Sınava girecekmiş gibi. Kitap tanıtım yazıları yazmayı beceremiyorum. Altını çizdiğim bölümlere yer verip bende bıraktığı şeye kısacık dokunmaktan ibaret oluyor genellikle aktardıklarım. İsterdim içimde bıraktığı şeyi o saniye o yoğunlukla aktarabilmeyi ama galiba bu bambaşka bir uzmanlık alanı ve ben bu konuda başarısızım. Bu defa çok az yer vereceğim alıntılara çünkü öncesi ve sonrası gerekli cümlelerin ve bu da kitabın tamamını yazmam anlamına gelirdi.

İşte altını çizdiğim yerlerden;

'İnsan bilmediği şeyler üzerinde hep olmadık düşüncelere varır. Oysa ben her şeyin basit olduğunu kabul etmek zorundaydım, çünkü makinenin yüksekliği, ona doğru sanki bir tanıdığı karşılamaya gider gibi ilerlerdi. Bir bakıma bu da can sıkıcı bir şeydi. İdam tahtasına çıkış, gökyüzüne yükseliş yok mu, işte insanın kafası bunlara takılabilirdi. Oysa, burada da makine her şeyi eziyordu. İnsan azıcık utanç ve büyük bir kesinlikle sanki gizlice öldürülüyordu'

Albert Camus'un Yabancısı dünümü ve bugünümü kapladı. Doğru kelime kaplamak mıdır bilmiyorum. Bildiğim şey şu tam da kızdığım hatta belki de istemeden parçası hissettiğim 'yabancılaşma'nın bu derece içe dokunur hissedilmesi.

Diyeceğim şudur okunmalı, hem de kesinlikle okunmalı.

Teşekkür : Bir de buradan teşekkür etmek istedim. Sırf Şiirsel Yorum dönüşünde sayfama yer vermiş ve kendi 'Hoşgeldin' yazısını hediye etmiş çok mutlu oldum. Hoşgeldin tekrar ve teşekkür ederim.

Kitap: Yabancı / Albert Camus/ Can Yayınları

Foto: İda'nın sinemadan çıkmasını beklerken bazı yerleri 2. defa okumamdan:)

Gece Gelen!

2011-09-05T00:40:00.005+03:00

Kelimeler birikiyor içimde. Güneşe çıkartılmayı bekleyen tozlu eşyalara benziyor sözcüklerim. Kekremsi bir tad bırakıyor konuştuklarım. Diyemediklerimden midir bunca yorgunluğum?

Çok özlüyorum yazmayı. Tıpkı yolunu bulmak için serpiştirilmiş ekmek kırıntıları gibi cümlelerim. Oysa masallarda değil miydi kayboluşlar? İnsan daha kaç kez kaybolur, insan daha kaç kez kendi cümlelerine tutunup dönebilir bilmiyorum.

Ve neden içime dokunan, yüreğimi lime lime eden sesim bunca çirkin geliyor bu gece?

Birazdan soğuk bir suya bırakacağım hüznümü biliyorum. Avuçlarımı doldura doldura yüzüme çarptığım soğuk bir suya. Belki şimdi şu dakika yazdıklarıma uzak, yabancı gözlerle bakacağım.

Bir yolu olsa keşke boğazıma düğümlenen her sözcüğü olduğu gibi tam da sol yanımda hissettiğim gibi yazabilmenin.

Birazdan ağrısı dindirilimiş bir baş gibi kalacağım, sadece yorgun, boş, bomboş.Belki de gittikçe bitmeyen bir yol gibi. Karanlık, uzun, ıslak ve üst üste asfalt atılmış bir yol gibi.

Ka-la -ka-la-ca-ğım..........................

Foto: İda

Oğlum'a Kavuştum Döndük Gari:)

2011-09-02T13:53:00.003+03:00

Kısaydı benim için köy gezisi ama oğlum için uzun ve bir o kadar da güzel olmuş belliydi. Boyu uzamış kilo almış ve artık tamamen Ege şivesiyle konuşuyor:))
Sabah
- E artık bitti döndük Ankara'ya değil mi İda konuşmamıza biraz daha dikkat ediyoruz, dedim
- Ne bitti anne, bitmedi gari, dedi:)))
- Bitmemiş Gari Ege şivesine devam. Nasıl özlemişim kara gözlerine bakmayı sımsıkı sarılmayı.
Bol fotolu az yazılı olsun değil mi bu defa.

Koşup terliyorsun diye hiç kızmadım ona. Koşup terlemek ancak böyle anlamlı olabilirmiş gördüm.

Köyü şehirde yaşayanların özlemişliği ile sevmem ben. Köylü olduğumdan severim. Ham şeftaliyi ağaçtan kopartıp kütür kütür ses çıkartarak yemeyi severim.

Oğlum'un Zeytin'i. Bugün yalnız kaldı ...

Domatesler inanılmazdı bir yandan yenice kızaranlar bir yandan kızarmak üzer olanlar. Böyle bir lezzet olamaz sanırım.

Mis kokuşlu çiçekler eşlik etti sohbetlere.

Bir de İda'nın dostları:)

Odun ateşinde toprak tencerede pişen yemekler yedik,

Lap (öyle deniyor orada) yedik. Yedik dedimse ben yemedim incirin yalnızca kurutulmuş halini seviyorum.

Kazlara birazcık eziyet ettik. İda bunu 2 aydır yapıyormuş hayvanlar onu görünce dört yana dağılıyor:)

Bazen de dinlendi:)

Büyük Hala da hüzünlendik:(

Aslında anlatacak çok şey var hem de kısacık geçen zamana rağmen. İda ile birlikte şimdi bir başka yere gideceğiz ana oğul kısacık bir gezi.
İda köy de çok mutluymuş. Yansımış yüzüne. Babaannesi ve dedesi çok özleyecek. Sanırım sadece hayvanlar özlemeyecek sadece 3 günde evin etrafında onlarca tur attırırken gördüm tavuklara, kazlara. Biraz dinlensinler artık.

Sonunda:)

2011-08-27T00:09:00.002+03:00

2 ay olacak İda'dan ayrıyım. İlk defa bu kadar uzun süre ayrı kaldık ama yarın gece Ödemiş'e gitmek üzere yola çıkıyorum. Bayram sonuna kadar da yokum iyi tatiller herkeseee.

Sonunda ben de kısa süre de olsa dinlenebileceğim. En önemlisi oğluma yani yaşam sevincime, kavuşacağım.

Seviyorum sizleri.

Ben kaçtım...

Son Mektup

2011-08-22T00:58:00.002+03:00

'Seksen iki yaşına yeni girdin. Hala güzel, çekici, arzu uyandırıcısın. Elli sekiz yıldır birlikte yaşıyoruz ve ben seni her zamankinden çok seviyorum. Son zamanlarda sana bir kez daha aşık oldum ve sadece benimkine değen bedeninin sıcaklığıyla dolan, kahredici bir boşluk taşıyorum göğsümün tam ortasında yeniden. Geceleri bazen, boş bir yolda ve ıssız bir manzarada bir cenaze arabasının ardından yürüyen bir adamın karaltısını görüyorum. O adam benim. Cenaze arabasının taşıdığı ise sen. Senin yakılma törenine katılmak istemiyorum; elime, içinde küllerinin bulunduğu bir kavanoz vermelerini istemiyorum. 'Die Welt ist leer, Ich will nicht leben mehr'i söyleyen Kathleen Ferrier'in sesini duyuyor ve uyanıyorum. Nefesine kulak veriyor, hafifçe seni okşuyorum. İkimizin de dileği, diğerinin ölümünden sonra yaşamak zorunda kalmamaktı. Birbirimize sık sık söylediğimiz gibi, olmaz ya eğer ikinci bir hayatımız olsaydı o hayatı da birlikte geçirmek isterdik'

Simon'un(I) Nelson'a mektuplarını (II)yayınladığımda ve zevkle okuduğumda önerilmişti 'Son Mektup' Andre Gorz. Avram önermişti ve bulamamıştım bugün buldum nihayet. Avram da 'madem bulamadın dur ben göndereyim' demediğinden azmettim buldum. Şimdi İdefix'e de baktım aylardır 'Tükendi' yazan kitap artık orada stokta görünüyor:)

Hayata ara vermiş gibiyim uzun zamandır bitkisel hayatta gibi yaşıyordum bugün tadı damağımda kalan son mektupla kendime geldim. Hem de ne kendine geliş eğer uyuyakalmaz isem bu gece bir kez daha okumayı düşünüyorum tek kelime ile inanılmazdı. Anlatırsam aynı duyguyu veremez diyeceğim hiçbir söz.

Saatlerdir Kathleen Ferrier dinliyor ve 'Son mektupta'yazanların yoğunluğunda kayboluyorum.

Eskici

2011-08-17T11:14:00.002+03:00

'Kendine ve umutlarına iyi bak dostum' diyenlere...
Ne güzel var olduğunuz dünyada olmak,

'Bu kent yorgun düşmüş bunca acıya
Yeni bir güne başlıyor umarsızca
Bir tek eskici düşmüş yollara
Torbasında umut torbasında insana dair ne varsa'

Not: Bir sayfaya link verdim sanmayasınız alttaki yazıdaki isimler hafızama kazındı bir kez.

Yitik...

2011-08-10T18:56:00.004+03:00

'...
(yamalı yerlerinde
kanıyor hayat
tutunduğun yerlerinden
soluyor hayat...)

bu yüzden salıver düşlerini kendi uğruna yansın
salıver düşlerini ateşlere abansın

tutunduğun yerlerinden solarken hayat
bıkma atını mahmuzlamaktan

bıkma sendeki insan için
derin uçurumlar arşınlamaktan'

Hani bazen kimsenin sizi tanımadığı kentler özlersiniz ya anlıyorum ki onu istemek bile iyiye işaretmiş yaşarken. Artık çekip gidesim gelmiyor. Oysa oturduğum yerde sık sık yapabiliyordum. Her dönüşte biraz daha arınmış başlıyordum kaldığım yerden. Şimdi gidemiyorum. İnsanın hayallerini kaybetmesi ne büyük bir yoklukmuş. Uzanıp su içememek gibi, adım atıp yürüyememek gibi. Iskalasak da yaşamın bir çok anını meğer ne çok hayal kurarmışız...

Meğer ne çok seyahat edermiş düşlerim.

Yaşla orantılı mıdır bilmiyorum, belki de koşullarla, belki de sadece uyanık kalmakla ilgiliydi hiç birinden emin değilim. Emin olduğum tek şey giyindiğim rahat ayakkabılar ve karış karış gezindiğim şehirler yok. Biri kaybettiğim şeyi bulsun istiyorum. Görürse haber versin istiyorum. 'ellere ne şehir benim düş benim' diye uyurken bambaşka yerlerde araladığım gözlerimi istiyorum.

Çok şey mi istiyorum?

Görsel: İnternetten alıntı kime ait bilmiyorum keşke bilseydim.
Şiir : Y.Odabaşı
Dip Notu; bir yazı önce onarmaktan söz etmiştim değil mi?bir yöntem belki de hayal kuramamak, kurmamak. Pes etmek yok. Buraya sıçrayanlar kendimle konuşmalarım hayata yansıyanlarda böye güçsüz değilim.

Koşar Adım Kendime Dönüyorum...

2011-08-08T01:28:00.004+03:00

'Ama bütün bunları sizlere neden anlattığımı inanın hala bilemiyorum. Bildiğim tek şey seneler senesi içimde büyük bir baskıyla gizlemeye çalıştığım açmazları şimdilerde çok daha kolay dışa vurabiliyor olduğum. Bu da kimi acıların insan hayatının gündeminden er ya da geç kalkabileceğini kanıtlıyor. Bir ilerleme mi, yoksa bir gerileme mi bu? Sanırım bunu da zaman gösterecek. Ama sonuç ne olursa olsun hep biryerlerde kaldığımızı, kendi hayaletimizce kovalandığımızı ve tüm çabalarımıza karşın bireysel serüvenimizde sürekli olarak bir sürgünü ve tutsaklığı yaşamaya zorunlu olduğumuzu hiç unutmamamız gerekiyor. Gerisi boş laf.'

'Ama bir sevda söz konusu olunca insan hiçbir yere yalnız gidemiyor, hüsranları ve ayrılıkları hep beraberinde götürüyor.'

'Bir eve ya da bir kendine dönüşü sürekli olarak yaşamaya zorunlu olmak ya da düşkırıklığından düşkırıklığına koşarak değişebileceği sanılan sevdaları yenilemek, biraz tutku biraz da aldatmacayla yolun sonunda yalnız kalmamak için kıyıda bırakılmış öykü ve şiir parçacıklarına mutlaka sıra gelecektir. Derken bir gündoğumu, yeni taptaze bir sabah zaman ve yıpranmış bir şehrin denizle birleşen sokakları ve tüm denizlerin bir şekilde birbirine bağlanabiliyor olmaları.

...

Öyle olunca da kimi şehirlerde, düşlerde yaşanabileceğini yeniden düşünmek istiyorum. Garip ve açıklanması güç bir duygu bu ve öyle sanıyorum ki zorunlu sürgünlerin doğup büyüdükleri topraklara dönmek istemelerindeki gibi bir arzuyla kimi benzerlikler gösterebiliyor olmalılar. Ne de olsa bir yaşam boyunca hayalimize giren şehirlerin bir ezgi, bir koku ya da yaşanmış bir sevdayla özdeş olabilmeleri var.'

Mario Levi

'Bir Şehre Gidememek'

İnsanın kendine yaptığı yolculuklar ne gariptir değil mi? Dönüp dolaşıp başladığı yere gelmesi, geldiği noktayı ilk kez görüyormuş gibi kabullenmesi ve yeni bir yolculuğu beklemesi? Böyle olmasa yaşanmazdı belki de. Adım attıkça silip geçmeli eskiyi , yoksa koşar adım kendime dönmelerim böyle onarıcı olur muydu?

Foto: Mayıs 2011 İda'nın gözünden.

Var...

2011-08-04T00:19:00.001+03:00

Maskelere olan tutkum yeni değildir. Kendimi bildim bileli severim. Belki de kendimi bilemeyişimden kaynaklı severim. En çok gülen hallerinde bile garip bir hüzün, garip bir kendini ele veriş vardır. Gözleri, ifadeleri gizleyemezler.

Bir de gizlendikçe açığa çıkan yüzlerimiz var. Her gece kaldığı yerden başlayan yokluklar var.

Ortasında ben var, maskeler var kuşlar var, sesler var, vazgeçiş var, kaçış var, kaçamayış var, yorgunluk var, sabır var, sabırsızlık var, güç var güçsüzlük var.

Başlık Yok- Sıcaktan Bunalmışken

2011-08-02T01:02:00.001+03:00

'Kuşkusuz pek çok kimse bizimle ilgileniyor, çünkü basit insanların en büyük zevki başkalarının işlerine burunlarını sokmaktır. Ama bir yaram olduğunu keşfetmemeleri için dikkatli davranın. Yoksa derhal parmaklarını o yaraya sokmak için üstüme atılırlar.

Hadi şimdi sıvışalım'

'Gönülleri dostluk ateşiyle tutuşanlara ne mutlu. Yalnızlığı daha az öldürücü ve yaşamı katlanır bir hale getiren yalnız odur.'

* Panait Istrati -Arkadaş

Karar vermem gerekiyor. Gecikmiş bir kararı yüksek sesle telaffuz etmem ve ne olacaksa görmem gerekiyor. Bir de uyumam gerekiyor:) Bu sıcakta, bu kafayla...

Belki de hiç yorulmayız ha?

2011-08-01T01:45:00.000+03:00

Nereden başlamalı bilmiyorum? Her yanı alçıya alınmışlar kadar acemiyim yere sağlam basmakta. Sevmiyorum karşınıza söylenerek çıkmayı. Söyleniyor da değilim ya! Halimi arz ediyorum dilim döndüğünce.Artık yavaş yavaş ilerlemek istiyorum. Hatta ilerlemesem sadece dursam istiyorum. İlk defa belki de 1 aydır ilk defa müzik dinliyorum can Aglea'nın sayfasından. Dinlerken anlamadığım sözlere ağlayarak üstelik. Hiç anlamadan dinlediğim şarkılar daha mı derine işliyor bilmiyorum. En azından gecenin bu saatinde uyanığım. Bütün gün iki koltuk arasında seçim yaparak geçip gitti. Ben çok yavaşken çabucak üstelik.

Ümidim var biraz daha sakin geçecek günler, dinlenebileceğim hatta belki artık hiç yorulmayacağım.

Merhabalarr efendim.

Galiba ben geldim:)

İyi ki Doğdun.

2011-07-27T08:45:00.002+03:00

Neye yeterse yetsin kelimelerim seni anlatmaya, yetmiyor biliyorum. İlk defa ayrıyız bunca zamandır ve ilk defa doğum gününde içimden ağlamak geliyor. İyi ki doğdun bebeğim. Seni nasıl seviyorum bir bilsen?

Küçücük Bir Kaçamak

2011-07-26T09:15:00.002+03:00

Dün akşam çok güldüm/güldük
Sebep?
Yapışkan yalnızlığından kaçıp kurtulmamdandır şehrin terk bile edememişken üstelik. Sadece epeyce dışında ve yine o çiftlikte uyandık.
Üşüyerek rakı içtik, güldük güldük içtikçe üşümedik:)
Az uyuyup nasıl dinç olunurmuş gördük.
Mesele temiz olmayan havadaymış...
Bir de oğlum olsaydı yanımızda...

2011-07-21T09:02:00.001+03:00

Merak eden arkadaşlarıma çok teşekkür ederim. Değişiklik yok hala hayatımda sabah 1 saat kadar rahatım ama sonra başlıyor yoğunluk. İda hala İzmir de nasıl özlediğimi anlatamam bile.

Ömrümde ilk defa istediğim kiloya yaklaşıyordum ama son 15 günde 2 kilo verdim:( eve gittiğimde yaptığım tek şey uyumak. Çünkü neredeyse o saatlerde evde oluyorum.

Kimseye uğrayamıyorum aklıma geliyorsunuz ama olmuyor gelemiyorum. Bu yoğunluk içerisinde hasta olmaktan korkuyorum. Genellikle hemen ardından geliyor çünkü.

İnsanın kendini dinlemeden, kendine dönüp tek soru sormadan yaşaması çok garip. Uyanıyor arada geçen zamanda koşturuyor sonra yine uyuyorsun.

İşte böyle...

Yaşıyorum, yaşıyoruz...
Söylendiğimi düşünmeyesiniz. Söylenemeyecek kadar bile isteksizim hayata karşı...

Mutlu Muyum?

2011-07-11T13:47:00.000+03:00

Mutluyum, keyifliyim dersem olur mu?
Değilim...

Günlerdir, haftalardır saat 21'e kadar işteyim. Bazen geçiyor da. Her yaz aynı haldeyim insanların tempoyu yavaşlattığı zamanda inadına hızlanmak zorunda kalmaktan yoruldum. Bir önceki yıla oranla daha yorgunum çünkü 1 yaş daha yaşlıyım. Hiçbir şeye vakit bulamıyorum. İnternete bakmıyorum, kitap okuyamıyorum, gezemiyorum, dinlenemiyorum.

Karı-koca aynı tarihlerde izin alamıyoruz. Oğlum uzakta ben yorgun koca keyifsiz:(
Gözlerimin önü yine halka halka oldu aynaya baktıkça moralim bozuluyor. Artık çalışmak istemiyorum. Çok yorgunum.
Sayfalarınıza bakamadım hiç umarım herkes iyidir? bari sizler iyi olun.