Parça II
"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ İŞKENCEYİ UZATIR"
"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ İŞKENCEYİ
"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR, ÇÜNKÜ
"ÜMİT EN SON KÖTÜLÜKTÜR,
"ÜMİT EN SON
"ÜMİT EN
"ÜMİT" derken.... telefonu çaldı...... ve doğruldu yatağında;Arama ihtimali olanları düşündü. Telefon çalarken araması muhtemel isimleri akıldan geçirmek garip bir hızdı. Düşünmeye çalışırken telefon gittikçe hızlanır, arayan oradan fırlayacakmış gibi, kan kaybeden hasta gibi acelecidir sanki. 'İçerisinde kesinlik olamayan akıl yürütmeler yine' dedi. Doğruluğuna kendisi bile inanmadan yanağına kondurduğu gülümsemeyle açtı telefonu.
Her zaman yanlışlıkla çalınan zil, yanlışlıkla aranan telefon hoşuna giderdi. Doğru arayanlardan daha çoktu. Kızmıyor, sinirlenmiyordu. 'Galiba yanlış aradınız' dedi boğuk bir sesle. 'Onlarca yanlış içerisinde bugün belki de en doğrusu sizin beni yanlış aramış olmanız' diye ekledi.
Ne var bu kadar kızacak, hem kızması gereken ben değil miydim?
Ardında bıraktığı şehirleri düşündü. Her şehirde aşık olduğu incecik belli esmer kadınları. Sanki sadece isimleri, biraz da boyları farklılaşıyordu. Her şehir ince belli esmer kadınlarıyla hazırlanıp kucak açıyordu. Gittiği her şehirde ne kadar gizlenirse gizlensin kendini ihbar ediyordu yürüyüşü, müzikleri, sigara dumanını içine çekişi. Her şehir ayrı bir hafızaya sahipti. Bir diğer şehre devrederken illegal yanlarını uluorta saçılıyordu yalnızlığı. 'Belki de artık ellerim ceplerimde ıslık çalmalıyım' dedi. Sonra ince belli esmer sevgililerini düşündü. 'Ellerini tutmalıyım'dedi ellerine bakarak.
********
Not: Bölüm I Pandora'nın sayfasında yani hikayeyi başlatan o. Ben sadece çok az devam ettirebildim. Dönüp dolaşıp güzel bir hikaye çıkacak ortaya eminim. Başlangıç kadar güzel olmadı. Şimdi sıra Karōshi'de.
Görsel : Wassily Kandinsky
