Çiş.. Komşu.. Zeytin.. Biz..

Aile boyu birbirimize benziyoruz. Bazen hiç konuşmadan aynı şeyleri düşündüğümüzü fark edip gülümsüyoruz. Zeytin ve İda (videoları için ebru.k.balci instagram) inanılmaz mutlu. 15 kilo oldu kızımız bu biraz fazla irice çıkmış hali ama yine de çok hızlı büyüdü. 

Sokakta gördüğümüz her köpüşte birbirimize bakıp kalıyoruz bir süre. Üçümüz de yüksek sesle dile getiremesek de 'alıp eve götürsek mi' diye düşünüyoruz. Gerçi İda artık yüksek sesle de söylüyor. 'Anne hem zeytin de sıkılmaz, anne hem artık öğrendik' uzayıp gidiyor. Ne yalan söyleyeyim çok da karşı çıkmıyorum. 

Zeytin ufaktan sokağa çıkmaya da başladı. Keşfetme aşamasındayız ama çıktığımız günün ardından heyecanla çıktık ve eve kalp çarpıntısı ile döndük.  Evin hemen alt sokağında park var pencereden de görünüyor park. İda ile ben indim (iş dönüşü) ortalık kararmaya başlamıştı çok kısa mesafe oldu diye İda bir sonraki sokaktan gitsek diye önerdi peki dedim. Oynaya zıplaya dönüyorduk ki sokakta yaşamak zorunda kalan köpüşlerin çılgınca havlamasıyla zeytin fırladı ve İda elinde tuttuğu tasmanın ipini kaçırdı. Önde Zeytin arkada İda en arkada ben koşuyoruz delice. Ve epeyce bir havlama sesi de ardımızda. İda'ya koşma diye sesleniyorum ama çocuk Zeytinimm diye diye feryat figan koşuyor. Zeytin nasıl korktu nasıl fırladı gitti anlayamadan hep beraber koşuyorduk. Koşarken bir adam arkamızdan koşturan köpüşlere 'heytt höytt' diye seslendi ve hepsi de dönüp gitti. Ama Zeytin yok İda yok :( Parkta gezinirken çöp kutusunun yanında ayran görmüş ve yalamak için zorlamıştı da zorla uzaklaştırmıştık. Zeytin gitmiş ayran içiyor İda nefes nefese Zeytinin tasmayı tutmuş ben ancak yetiştim. Serseri gitmiş o hengamede ayranı bulmuş yalıyor. İda ağladı ağlayacak 'anne annee Zeytin'i bir daha göremeyeceğim sandım' artık baba ile iniyorlar ve Zeytin'i eşim idare ediyor. O kadar meraklı ve hareketli ki eğitim vermek, komut dinletmek mümkün değil. Veteriner normal diyor da bizi perişan ediyor :) 

Çişş çişş diye diye geziyoruz ama merak ve keşif ağır basıyor eve girer girmez çişe gidiyor :) Neyseki hiç eve yapmadı kuzucum. Cam balkonundaki gazeteli alana yapıyor. Her gün gazete taşıyoruz. Aynı katta bir komşumuza gazete geliyormuş hergün görevli tam bizden çöpü alırken ben de gazete parası veriyorken komşuya 'gazeteniz varsa 20 numaralı komşuya gerekli verir misiniz' (biliyordu gazetelerinin olduğunu) dedi. Kadın kafayı uzatıp 'aa tabi' dedi ve bir tomar gazeteyi görevliye verip 'ne yapıyorsunuz ki' diye bana doğru seslendi. 'Köpeğimiz var ya hani bizim o çiş yapıyor' dedim. Demez olaydım :)) Önce biraz pişmanca 'ama Kur'an, Ayet filan varsa iyice kontrol edin tamam mı' dedi emir kipiyle. Bence vermekten vazgeçti ama adamcağıza uzatmış bulundu :) 'tabi ben hep bakarım zaten. Magazin gazetelerine çiş yaptırıyorum' dedim. Eşim kapının ardında gülüyor sesi geliyor. Yahu o gazeteleri posta kutusuna sığmadığı için yere atıp gidiyorlar ya her sabah sen neyin derdindesin (diyemedim) Kadın 'benim oğlan asansöre binerken korkuyormuş' dedi. 'Dikkat ediyoruz, hiç kimseye zarar vermez korkmayın' dedim. Tam karşısındaki komşu ise bir yere giderseniz bize bırakın Zeytin'i diyor. Bilinç düzeyi insan gibi olmayan bir canlının çiş yapacağı yüzeyde günah unsuru aramak ama insanın 'Bakara Makara'sını görmemek ilginç tabi. Zeytin'in çişinden siyaset çıkarttım ya hale bak :) Gerçi o gazete taraftarları ayrıştı makaracılarla ya neyse :) Bizim eve dönüş saatimize yakın dış kapının oraya yatıyor olmalı asansörden her inende ses duyunca havlıyormuş. 'Akşam üzeri çok havlıyor' dedi.'Bizi özlüyor geliş saatimizi biliyor 10 dk. geç kalsak havlıyor ne akıllı değil mi?' diye püskürttüm :)

Onların da oğulları futbol topunu koridorda sektiriyor güm güm bişey diyo muyuz? Daha da söylenirlerse İda'nın 2.köpek isteğini öne alacağım :)

Zeytinli Hayatımızdan Kesitler

Facebook hesabımı kapattığım için Zeytin Hanımı sevenler mahrum kalmasın görüntülerinden :)

 

Her ne kadar evin tüm odaları akşam yaşam alanı olsa da işe giderken çalışma odası koridorlar ve balkon açık kalıyor. Bu köşe çok keyifli sokak da görünüyor. Radyosunu da açıyoruz çıkarken.

 

Sabah erken saatlerde zirvede keyfi. Yatıyor sevelim diye dönüp bekliyor :)

 Eve gelen misafirlerimiz konusunda sıkıntı var. O sevin beni diye tırmalarken korkabiliyor insanlar doğal olarak. Önce yataklarımıza zıplamaya çalışıyor oralı olmazsak havlıyor uyandığımızda ise çıldırıyor sevinçten.

 Akşamları koltuk dışında hiç bir yerde uyumuyor. Bazen beni kaldırıp kendisi yatıyor :) Yanıma kıvrılmıyor ille kaldıracak.

İda kurstan dönünce gözü kimseyi görmüyor. İdayı başka türlü seviyor. Dün aşısı vardı 10 kg.700 gr olmuş biraz kilolu :) O kadar hızlı büyüyor ki. 

Koltuğun kenarını kemirdi, ev günde 2 defa silmeme rağmen kokuyor bazen cidden dayanamayacağım dediğim anlar oldu ama ondan vazgeçmeyi hiç düşünmedik.  Hayatımızı fazlasıyla neşeli bir hale soktu şebek. Bazen anlayıp anlamadığını umursamadan dertleşiyorum. Bazen bir çok insandan daha anlamlı baktığını düşünüyorum. Bomboş bakmıyor. Kapıyı açınca yaşadığı sevinç bile iyi hissttirebilir. İnsanın böyle karşılanması ne hoş değil mi diyoruz birbirimize :)

İda heyecanla parkta beraber koşacakları zamanı bekliyor ama bunun için aşılar bitmeliymiş. 20 gün kaldı sayıyoruz :)

Köşe yazarları ve fetvalara rağmen biz çok mutlu mesut yaşıyoruz kızımızla.....

Güzel olsun gününüz, haftanız....

Okumayalım mı?

Evde en sevdiğim köşeyi Zeytine kaptırdım. Pencerenin önünde keyif veren bir koltuğum vardı kemirmesin diye ücra bir köşeye yerleştirdik. 

2015 iyi başlamadı. Yılın son günü hastanede kalan oğlum biraz korkuttu. Çok önemli bir şey değildi ama yine de hırpalandı.

İda ve Zeytin'i şu yukarıdaki halde gördükçe yorgunluğuma değdiğini düşünüyorum. Evde yetişmek için çabaladığı köşeler bazen gülümsetiyor bazen de kızdırıyor. Kıyafet değişimi yapmak, sabah giyinmek neredeyse mümkün değil. Çorabın tekini kapıp gidiyor onu kurtarıyorsun terlik gidiyor vs. Veteriner kontrolü vardı çok sağlıklı ve mutlu bir bebiş dedi. Tartışmasız İda'nın rolü var mutluluğunda ama sağlığı için kendime pay çıkartmasam olmaz. Zeytin başka hayvanları fark etmemizi sağladı. En azından benim için böyle oldu. Sokaktaki köpek ve kediler çok vahim halde. Elimizden geldiğince yardım etmeye çalışıyoruz. Aslında tuhaf bir cümle yardım etmek. Tek derdi yaşamak olan canlılara destek olmak mı demeli bilemedim ?

2015 mini mini bir de bebiş getirdi şimdilik en iyisi bu. Kız kardeşimin ikinci çocuğu doğdu. Yani bir kez daha teyze oldum.

Meleğimiz geldi. Melek doğunca anladım bebek kokusunu ne çok özlediğimi. 

Bu blogu yazmaya başladığımdan beri İda'nın okul sorunu vardı bahsettim ara ara. Psikolog, MEB Rehberlik Araştırma ardından da dün Ank.Üni.Çocuk Psikiyatri bölümüne gittik. Sorun şu (okula ve öğretmenlere göre) çok fazla kıpır kıpır, çok fazla konuşuyor, alakalı alakasız söze giriyor, dersi kaynatıyor. Öğretmenlerin robot gibi çocuklar istemeleri bir yana -eğitimci arkadaşlar kızabilir- aile olarak da fazlasıyla yıpratıcı bir durum bu. Eğitim sistemi tamamiyle aynı seviyedeki çocuklara göre olduğundan o seviyenin altı ve üzerindekilerde topyekün bir çuvallama yaşadığından biraz da aileleri yıpratalım diye düşünüyor olmalılar okula çağrılıyoruz sık sık. Sürekli bir mahçup olma hali, alttan alma hali ile gidiyorduk okula. En son  bir ders öğretmenimizin 'o kadar saçma sorular soruyor ki herkesin dikkati dağılıyor' demesi ardından ciddi manada canım sıkıldı. Aynı öğretmen dün yine benzer bir şey denedi ama izin vermedim. 'Nasıl saçma, saçmanın derecesi ne' dedim örneğin ; 'yazarlar kitap yazarken kolları ağrımıyor mu, Dostinoski erkek mi kadın mı?' 'tüm sınıf gülmeye başladı 3 gün dostinoski diye diye güldüler' dedi. '11 yaşında bir çocuğun Dostoyevski'den söz etmesi (adını diyemese de) gerçekten saçma Ankaralı Turgut duruken' dedim. 'Ne alakası var kaynatıyor' dedi. Sınıfta yanında oturamam tek kaynatan İda mı ceza verin bir şey yapın kaynatmasını engelleyin' dedim. Dedim demesine de hemen her ders öğretmeni kıpırdaklığından şikayetçi olduğundan Rehberlik servisindeki öğretmenlerin de tavsiyesi ile Çocuk Psikiyatriye de gittik. Dikkat dağınıklığı, hiperaktivite düşündürüyor dediler. Onlarca sayfalık sorularla (hem öğretmenlerin hem bizim yanıtlayacağımız) eve döndük. Doktorun  'neden burada olduğun hakkında fikrin var mı' sorusu üzerine İda 'çok konuşup dersi kaynatıyormuşum' yanıtını verdi. 'Sence de öyle mi' dedi dr. 'Yoooo' dedi kaykık kaykık. Zaten sonra yalnız görüştüler.

Dostinoski olayını bize anlatmıştı. 'kimse bilmiyor baba, tanımıyorlar' diye. kendisi çok tanırmış gibi :) İşte böyle. Şubat sonu tekrar gideceğiz doktora. Biliyorum herkes için çocuğu çok özeldir, kıymetlidir. İda da bizim için öyle. Ama ne yalan söyleyim bazen çok yoruluyorum. Bazı günler (okula gitmişsek) ağlıyorum, üzülüyorum. Kasti olarak bir şey öğretmiyoruz biz ona. Tesla dan söz eden, (babasının kitabını elinden düşürmezdi bir ara) kül kedisi masalında ayakkabının da sebzeye dönüşmüş olması gerektiğini söyleyen (kreşte başlamış kaynatmaya dersi), kendine has hobileri olan bir çocuk işte. Yaşıtları gibi. Biraz daha sabır çok mu zor acaba?

Kayıp Terlikler Yenen Çiçekler

Mutlu yıllar olsun.
Sağlıklı olun,
neşeli olun,
Sayım yıl sonu, yıl başı derken en az 15 gün iptalim :)

 O terlikleri giyinmesen iyiydi :)

Kızacak ne var ki azcık hasarım var......

2 Ergen Bir de Ben :)

Zeytin kızım büyüyor. Büyüdüğünü gözümüzün içine içine de sokuyor üstelik. İlk gün 'ahh yavrum üşümesin yumuşak yumuşak yatsın' diye tahsis ettiğim minderden tepe takla yuvarlanıyordu. İnince de çıkamıyordu. Şimdi oda ısısına göre minderi veya yatağını seçiyor. Bazen oynarken mindere oturalım dersek de burnuyla ittiriyor. Pencere kenarına zıplıyor bir türlü patilerini yerleştiremiyordu şimdi ön patiler mermere yerleşiyor ve sokağı izliyor. 

En önemli sorunumuz enerjisi. Uzun saatler çalışma odası ve balkon arasında kalıyor. Odaya açılan balkon tuvalet alanı. Aslında okuduğum diğer yöntemlere oranla oldukça geniş bir alanda hoplayıp zıplıyor. Alarmı kurmamıza göre şartlanmış durumda. Geldiğimizi ve sanırım evden çıktığımızı da bu sese göre anlıyor. Çiş kaka konusu neredeyse tamamen halloldu çok heyecanlanıp sevinince olduğu yere kaçırdı birkaç defa o da sayılmaz :)

Evde neredeyse hiç halı kalmadı hepsini kaldırdım. Eve gittiğimizde koridor da serbest alan oluyor ve çılgınca koşuyor. Granit zeminde sürekli kayıp düşmesi endişelendiriyor ama kalkıp aynısını yine yapıyor. Isırma konusunda kesin bir ses tonu kullandığım için beni dinliyor ama evdeki diğer ergen İda oynarken biraz fazla abartıyor ve sert seviyor  sürekli ısırıyor. 'anne seni görünce yalıyor sen çıkınca ısırıyor' diyor İda. Hala liderin kim olduğu konusunda kafası karışık ve bu sürünün lideri benim deme sinyalleri ile epey zorluyor. Alman dadı edasıyla olaya el atıyorum o zaman kısmen sakinleşiyor. Terliklerimiz nasibini aldı Zeytinden. Çorap ve terlik gördüğü an yatağına götürüyor ve poların altına saklıyor. Böylece İda'nın çoraplarını kirli sepetine atması eğitimi de veriliyor :) Hangisi daha inatçı derseniz bence İda. 12 yaşa yaklaşıyor ve inanılmaz asi. Ergenlik belirtileri de başladı. Saçıyla oynuyor 'pırasa gibi saç mı olurmuş kalkmıyor önü keseceğim' diye söyleniyor, kılık kıyafet seçiyor. Dersleri sallıyor, söz dinlemiyor. 'Sorumluluk almayacaksan, yardımcı olmayacaksan, dersler kötü giderse zeytin annesinin yanına gidecek' diyoruz ama buna biz bile inanmıyoruz. İda ilgilenmese bile (hala büyük oranda ben ilgileniyorum aslında) zeytin aileden oldu bile.

Zeytin ile yaşantımız değişeli 17 gün oldu sanırım bu süreçte garip bir tempo var ki oturmayı unuttum. Her gün süpürge açılıyor balkondaki gazeteler değişiyor balkon siliniyor sonra oda siliniyor (en az 2 defa) havalandırılıyor. Kuru mama yemekte hala zorlanıyor  poşete koyup daha da küçültmek için uğraşıyorum. Islatıp yumuşatıyorum o bu arada paçama yapışıyor mücade ederken oynamaya başlıyorum derkennn saat 22 oluyor. Biraz dinleneyim dediğimde evin işleri, yemek (ertesi gün için) derken enkaza dönüyorum. Birkaç gündür sanırım yeterince oynatmadık sabahın 4.30'unda uyanıyor ve odadan çıkmak için çabalıyor. Sabah ezanında çıldırıyor. Çıldırmışken alışmasın diye müdahale etmemeye çalışıyoruz ama tabi ki uyuyamıyoruz. Eşim 'biz İda da bile bu kadar uykusuz kalmadık galiba' diyor bazen. Neticede epey yorucu bir işimiş. Bu arada epeyce de kilo aldı.

Neredeyse tanıdığımız herkes bize kızıyor. 'Alışmadan gönderin bunu' dediklerinde canım sıkılıyor. Her türlü zahmetine katlandığımız bir can'ın başka insanlara hiç zararı yokken üstelik bu kadar kolay gözden çıkartılmasına çok üzülüyorum. Neredeyse tüm yaşam alanımızı ona göre düzenlemişken, koşa koşa eve gidiyorken biz bile o kadar söylenmiyoruz.

Ergen oğlumsa her  cümlemize 'haaa, tamam yaaa, yaparız yaa, ezik şarkı o yaaa, daha erken yaa' şeklinde fena halde moral bozucu yanıtlar veriyorken eşim bana ben ona kaş göz işaretleriyle 'sakin ol' diyorken 'hayat yorucu beee' diye en az İda kadar kaykık bir cümleyle günü sonlandırıyoruz........

Dip Not: Köpek eğitimi ile alakalı ne kadar yazı okudum, ne kadar video izledim ben bile unuttum. 

İda Oğlum Zeytin Kızım

Severken kendinden geçmek gibisi yok sanırım...........

Bir Konser, Bir Kitap Bir de Kara Kız

Geçtiğimiz cuma günü Congresium Ankara da Farid Farjad dinleme şerefine nail olduk. (Dilimi,elimi alıştırayım ağdalı kelimelere sonra zorlanmayayım) İş çıkışı eve git-gel olmasın diye erkenden gittik konser yerine. 21'de başlayacağı için epeyce vaktimiz vardı. Şans hediyelik eşya fuarı varmış yöresel yiyecekler ve yöresel el sanatları vs.

Farid Farjad'ı eskiden çok çok severdim. Hala da severim ama saçma sapan aşk siteleri var ya ergenler için oralardan slaytlar paylaşan face kullanıcıları yüzünden eskisi kadar dinlemez olmuştum. (Buradan sesleniyorum özellikle benim jenerasyona paylaşmayın o slaytları) Eşim 'belki de bir daha dinleme şansımız olmaz çok yaşlı' dediği için kaçırmak istemedi iyi de yaptı. Ruhum müziğe, midem çiğ köfteye teslim (Urfa standından aldım dayanamadım) şahane bir konserdi. Bir iki ufak detay dışında. Salonun ses sistemindeki aksama, hiç susmayan yan koltuk sakini (sakin demek de tuhaf oldu) ve 1 saat 40 dk. süren bir konserde tahmin ediyorum çişini tutamayan yetişkinler. Haftalar öncesinden bilet almışsınız, epey de para vermişsiniz hacim olarak koltukları da doldurmuşsunuz 76 yaşındaki adam o kadar zaman ayakta keman çalıyor size ne oldu da geziniyorsunuz? (diye bağırdım içimden) Neticede şahane bir performanstı. Bir ara gözlerimi kapattım ve sadece bana çaldığını hayal ettim bu daha mest ediciydi. Bencillik sanat manat dinlemiyor. Bir yerlerden pörtleyip çıkıyor arada :)

Gelelim kitaba;

Geçen hafta hayranlıkla okuduğum Hasan Ali Toptaş'ın Ölü Zaman Gezginleri'ni de aynı ilgi ve zevkle okudum. Kısa kısa öyküler var ve her biri bir diğerinden güzel. Genel olarak hüzünlü biten öyküler. Daha önceki yorumda denildiği gibi tüm kitaplarını okuma kararı aldım. (Ne çok okunacak şey var) O kadar çok çizdim ki çizilmeyen yerler çizdiklerimden daha az. Daha önce sanırım yazmıştım altı çizilen yerlerin paylaşılmasını angarya görenler var ama ben tam tersi çok faydalı buluyorum bunu. Zamanım yettiği kadar paylaşmak taraftarıyım. Bir tek cümle bir kitabın sebebi olabiliyor fikrindeyim. Ama yine de hepsini aktarmam mümkün olmayacak.

'O gün Tanrı'nın kendine sorduğu en zor bilmeceydin sen ve ben çözmek bana düşmüş gibi sevinçliydim. ...

Parmakların her yana dağılan sorulardı ve küçük değişikliklerle süslenmeyecek kdar büyüktün' (sayfa 9)

'Balkondaki birlikteliğimiz ayrılığı besliyordu hiç kuşkusuz ve biz susuyorduk. Dalıp gitmeler, birbirimize doğru eriyip akarcasına gülümsemeler, kirpik düşürüp kaş kaldırmalar sözlerden daha anlamlıydı. Kuralsız bir tapınışı sürdürüyorduk belki' (sayfa 11)

'Kim bilir, istesek zamanın dışına bile çıkabilirdik seninle' (Sayfa 11)

'Göğün mavisine dönüşe dönüşe gözden yiterken, sen bakmışsındır arkamdan' (sayfa 12)

'Gene de, içtiğim çaylara şeker diye kimi zaman bir çift balon attığım oluyor.' (sayfa 12)

'İnsan her an bir kavşaktaydı; gördüğü, dokunduğu, yaşadığı, yaşayamadığı ne varsa onlara yaslanarak ya o yolu seçecekti, ya da ötekini. Tabi bu seçim yalnızca belirlenen yolun gidiş yönünü göstermiyor, aynı zamanda ileride, yönlerin düğümleneceği başka kavşakların kadarini de çiziyordu.' (sayfa 16-17)

'Susuyorduk gene, susacaktık; dağ hangi boşluğumuzu dolduruyor, susmak bizi nereden eksiltip nereye biriktiriyor ve bu sis hangi çıplaklığımızı örtüyor, hiç bilemeyecektik. Her şeyi bilmek için erkendi belki, bilmeler yaşamalardan geçerdi ve biz önce yaşayacaktık.' (sayfa 69)

'Kimi zaman, sana diyeceklerimi tutup onlara desem diyorum, sana susacaklarımı onlara sussam, sonra sen gelip bir sazan seçsen söz gelimi, kırmızı bir çekime kapılıp gene o bakkaldan bir şişe şarap alsan ve yavaş yavaş eve doğru yürüsen... ' (sayfa 75)

'Gitmek fiilinin altını çift çizgiyle en güzel trenler çizebilirmiş ona göre' (Not : işte bu cümle bambaşkaydı çünkü  tren giderken başka giden araçlardakine benzemeyen bir acı duyarım. Çok benzettim hislerime. ) (sayfa 90)

'odam ağzına kadar fısıltı doluydu. İnsanı her yana iten, diken diken fısıltılar. Tavandan heceler damlamıştı yastığımın üzerine.' (Sayfa 110)

'Hıçkırıklar, perdeleri titreten öfkeler ve oradan oraya savrulan küfürlerle eşyaları biz de beslemiştik yıllarca. Şimdi sessizliğimizi emiyorlar. Çünkü öfkeli bir pişmanlık tanrıçası gibi gezinip durmaktan usandım da, bütün seslerimi içime topladım artık ben' (sayfa 115)

'Önce gözleri buluşur ya insanların, ben ısrarla ellerine bakıyorum' (sayfa 118)

Şimdi de Kara kız;

Zeytin bize biz ona alıştık. Hiç ağlamıyor artık geceleri. O kadar neşeli ki oradan oraya zıplıyor. Merhamet benim için en önemli duygulardan biridir. Çok eskiden beri sayfamı bilenler merhametli bir çocuk yetiştirmek istediğimi defalarca okumuştur. Anladım ki bu belki biraz çocuğun doğası ile ama genel olarak da öğretilerek olabiliyormuş. Eşim köyde büyümüş hayvanlarla iç içe. Bense hayatım boyunca karıncadan bile korktum. Hatta birkaç kez tanık olmuşsunuzdur örgüt üyesi olsaymışım bir hamam böceği, bir örümceğe bülbül gibi şakırmışım. (akrep oyununu aklıma getirdi) Ama hiç bir zaman nefretle bakmadım. Korktum sadace hala da korkarım. 

Zeytin'in bakım, temizlik vs işlerini İda'ya yüklemedim. Bunu şu nedenle yaptım. Gönülden bağlanmadan vazgeçmesi çok mümkün olabilir diye düşündüm. O bizim ev halkından olduğundan beri hiç oturmadan temizliği, bakımı (odanın) oyunu ile ilgileniyorum. Ama İda'yı ufaktan dahil ede ede. Bugün beni aradı okul dönüşü 'anne odada tehlikeli bir şey yoktu değil mi ben çıkınca siz de baktınız mı' dedi. Aklına takılmış öyle diyor.  Öylesine seviyor ki İda da ben de Zeytin bizi ısıracak diye korkmuyoruz da biz onu ısırıp canını yakacağız diye endişeleniyoruz. Artık gönülden de bağlandığını biliyorum. İda 3 ay köyde kalıp dönünce karpuz kabuğu biriktiren bir çocuk ineklere vereceğini düşünerek :)

Şimdi yol boyu sokak köpeklerine bakıyor, Zeytin büyüsün bir de beyaz alalım adı Peynir olsun o da büyüsün bir de kahverengi alalım simit olsun diyor :)

Çocuk büyütmek kadar meşakkatli bir işmiş. Şunu düşünüyorum çocuğumuz hastalansa kapı kapı dolaşıp çare arıyoruz o doktor mu iyi şu mu iyi diye diye. Bir çocuğun ruhuna da iyi gelecek şeyler için ne kadar çaba harcıyorduk? Zaman geçirmek, isteklerini karşılamak spor vs. dışında da gelişim için ne kadar çok şey kattığını 4 yaz üst üste köye giden oğlumla gördüm ben. Bambaşka bakar oldu çevresindeki canlılara. Ve o çok önemsediğim şey merhamet hayvan sevgisi ile koşa koşa geldi. Ev kokacakmış, kirlenecekmiş miş miş umrumda bile değil. Tablet yasağı olmayan pazar sabahını eline tableti alıp saçma sapan oyunlar oynayan bir çocuk bu pazar uyandığımızda Zeytin'i kucağına almış konuşuyordu. daha ne olsun ki?

Ne yazık ki şu kısacık Zeytinli hayatımızda şunu da gördüm ki genel olarak Türk halkının hayvan sevgisi mangal üzerinde, tava içindeki hayvanaymış. Yiyebildiği sürece her hayvan güzelmiş. Vejeteryan bir koca, hayvansever bir evlat ile bunu gördüm ya ne diyeyim ki. Daha yeni evinize hayvan mı aldınız, yeni diktirdiğin perdeleri yırtarsa, koltuğu kemirirse............evet bunların çoğu olacak biliyorum deneyimli arkadaşlar da söylüyor. Apartman yaşamı içerisinde tek çocuk olmaktan da kaynaklı yalnızlaşan oğlumdan daha kıymetli değil hiçbir şey.

Kısacası biz Zeytinden vazgeçmeyi düşünmüyoruz. Umuyorum ki o da bizden vazgeçmez.

Bir de Kızımız Var Artık :)

Uzun zamandır araştırıyoruz. İda yazın köyde kaldığı için hayvanlarla arası çok çok iyi. Ankara onun için tam bir eziyet. Uzun zamandır köpek istiyordu ama şartlarımızı yerine getirmek konusunda biraz haylazdı. Cumartesi akşam bir arkadaşımızın 8 yavrusundan biri bize geldi. İlk gecemiz çok zordu çünkü gece boyunca ağladı. Annesinden ayrılmıştı. Daha 40 günlük dişi labrador. İda köyde siyah tavşanına koyduğu ismi koydu. Zeytin kızımız şimdi bizimle. Çalışma odasını ona göre düzenledik. Halı yok yerler gazete sepetten yatağı var. Genellikle parke üzerinde yatmayı sevdi. Üşür diye düşündüm ama ev o kadar sıcak ki polar üzerinde yatamıyor :) Şimdi işin zor kısmı bizi bekliyor tuvalet eğitimi. Umarım başarılı oluruz hepimiz için çok iyi geldi Zeytin.