Sayfalar

Kitap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kitap etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19.03.2019

Dokunmadan

Nermin Yıldırım'ı 15 gün önce İdefix'in önerisi ile keşfettim. Aslında tavsiyeleri daha çok ciddiye alsam da arka kapak yazıları almak için yeterli oldu. Dokunmadan kitabı da diğeri gibi inanılmaz sürükleyiciydi. Ama bu kitapta sonu beğenmedim. İçerik açısından değil de sanki o ana kadar kitabı yazan başkaydı sona doğru başkası yazmış gibi bir tat bıraktı. Bir anda kahraman değil de yazar konuşmaya başladı o geçişi sevmedim.
Altını çizdiğim çok yer vardı ama birkaçı şöyle;

14.03.2019

Bir Kaç Kitap


Uzun yıllar önce okumuştum ama bir gün rüya gördüm ve yeniden okumak istedim. Evde Yurt Yayınları'ndan olan vardı ama kesin biri aldı ve getirmedi yeniden aldım. Açıkcası karmaşık duygularım ALAMUT ile. Okurken birinin 'suikastçileri' mi okuyorsun demesi de ilginçti. Hasan Sabbah'ın oğluna bile ayrıcalık tanımaz halini sevdim. Kararlılığını, azmini. Aslında günümüzdeki örgütlenme biçimine de benzettim İsmailler'in örgütleme şeklini:)

17.03.2015

Sırça Fanus- Sylvia Plath


Mevsim geçişlerinden fazlasıyla etkileniyorsanız (benim gibi) uygun zaman olmayabilir. Ama kesinlikle okunmalı diyeceğim.
Yine çok geç kalmışım dediğim bir kitaptı. O kadar çok var ki aklımda, listede ve sırada okunmayı bekleyen kitap. Ahh çalışmak zorunda kalmasam dediğim oluyor. Mesela Virginia Woolf kitapları hala bekliyor. Hakan Günday'ın bir kitabı kalmıştı o bekliyor. H.ali Toptaş tüm kitaplarını okumak istiyorum o var. Tavsiyesine güvendiğim arkadaşlardan not alıp gidip gelip sipariş ediyorum onlar var. Yatak odası komodini öncelikli okunacaklarla oluşan bir tepecik halini aldı. Yetişmeye çalışmak nafile sanırım elimden geldiğince uğraşıyorum. Bulduğum, yaratabildiğim boş zamanları okumaya ayırmak için. Anne, çalışan kadın, eş ve bir de köpüş sahibi olmak pek yorucu :)


Hemen bir Zeytin fotosu yerleştireyim dedim :)

'Belki de gerçekten evlenip çocuk doğurduktan sonra insanın beyni yıkanmış gibi oluyor ve ondan sonra totaliter bir devletin kölesi gibi duyguları körelerek yaşayıp gidiyordu'

Tam da bu noktada yüksek sesle hak verdiğim bu cümleyi aktarmam gerekti. Kitapta o kadar çok altını çizdiğim yer var ki. Böyle çokca altı çizilen kitaplarda aynı fikirde olduğum biriyle oturmuş dertleşiyormuşum hissine bayılıyorum. Her kapatışım masadan kalkmışım rahatsızlığına neden oluyor.


'Bir insan topluluğuyla konuşmaktan nefret ederim. Bir toplulukla konuşurken her zaman içlerinden bir tanesini seçip sözlerimi ona yöneltirim ve konuştuğum sürece ötekilerin de gizliden gizliye bana bakıp hakları olmadan dinledikleri duygusuna kapılırım. Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup, "iyiyim" demenizi beklemeleridir.'

 'Sessizlik bunaltıyor beni. Sessizliğin sessizliği değil bu. Benim kendi sessizliğimdi.' 

'Bir gün bir yerde, Okulda, Avrupa'da, herhangi bir yerde, o boğucu çarpıtmalarıyla sırça fanusun yeniden üzerime inmeyeceğini nasıl bilebilirdim? O sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür.'



'Bir erkeğin evlenmeden önce bir kadına verdiği tüm güllere, öpücüklere ve akşam yemeklerine karşın, gizliden gizliye istediği tek şey, evlilik işlemleri biter bitmez kadının mutfak paspası gibi ayaklarının altına serilmesiydi.'


 Her kadının kendinden bir şeyler bulacağından eminim.



'Her şeyi görürsem dehşetten ölürüm diye tam açmaya cesaret edemediğim gözlerimin aralığından beyaz, gergin çarşaflı yüksek karyolayı, karyolanın arkasındaki makineyi, makinenin arkasındaki, kadın mı erkek mi olduğunu kestiremediğim maskeli kişiyi ve yatağın her iki yanında duran öteki maskeli insanları gördüm'

' Bütün o ateş ve korkudan arınmıştım. Şaşılacak kadar sakindim. Sırça fanus başımdan bir metre kadar yukarıda asılı duruyordu. Artık hava alabiliyordum'

'Bir erkeğin egemenliği altında olmanın düşüncesinden bile nefret ediyorum'

'Neden ben böyle annelik duygusundan yoksun ve uzaktım?

Kitap bitti ve kapağı kapatırken şöyle dedim ; 'Offf Esther hayat cidden çok zor.'

 

9.03.2015

Dilenci- Necib Mahfuz

Biraz ara vermiştim Necib Mahfuz okumaya. Hatta Dilenci'ye başlamış bırakmıştım. Yarım bırkamayı sevmiyorum ama ard arda olunca kasveti  ağır geliyordu açıkcası. Tekrar başladım ve biraz önce bitirdim. İş yerinde okumak çok mümkün değil ama bugün biraz da olsa zaman bulabildim. İda yatınca evdeki işler de bitmişse okuyabiliyorum. Güzel bir hafta oldu bu açıdan. Gece çok geç yatıyor çok erken kalkıyoruz. Bir de örgü başlamıştım ama onu elime alamıyorum :) Bileklerim çok ağrıyor tendiniti unutmuştum örgü biraz büyüyünce ağrı dönünce hatırladım. Zaten kendimi oyalamak içindi beklesin ne yapalım.
Dilenci 1950'lerde Kahire'de geçen bir hikayeyi anlatıyor. Gençliğinde şiirle uğraşan ateşli bir devrimci zengin ve ünlü bir avukata dönüşüyor ve orta yaşa geldiğinde de psikolojik bunalımlara düşüyor. Bunalımı hastalık diye adlandırıyor ve ailesini işini her şeyi ihmal ederek aşk oyunlarıyla kendini oyalamaya başlıyor. Bu oyalamalar da iyi gelmiyor ve sorunlar daha da derinleşiyor. Tutuklanan ve onu ele vermeyen arkadaşı 20 yıl sonra cezaevinden çıkıyor ve kahramanın yüzeleşmesi gereken sorunlar da içerisinden çıkılmaz bir hal alıyor.Bu kitap okuduklarım içerinde psikolojik yanı en ağır basan kitabıydı.

'Aslında doktor şimdi'nin dışında bütün zamanlar çekici. Zamana anlam veren bizim yaşam sevgimiz.'

'Can sıkıntısı en duyarlı vicdanı bile vurdumduymaz yapar.'

'Sevin sevgili arkadaşım, gövdem gittikçe sağlığa kavuşurken ben deliliğe yaklaşıyorum. Darısı senin başına.'

'Eskiler sorarlarmış, güneş nereye kayboldu diye. 'Artık soru sormuyoruz ' dedi.
Zeynep bir an güneşe baktıktan sonra, 'ne garip şey sormaya son vermek' diye karşılık verdi.

'İnançlar kendilerini terk edenleri bile ezer.'

'Ben sağırım, o aşk şarkıları söylüyor.'

'Dedim ki bacağımı yalayıp duran kediye: 'Benim buyruğumdur senin sözün. Rahatsız edip duran, engelleyen duygularla dopdolu,çekip gideceğim bu sığınaktan.'



Not: Bazı kitapların kapağında Necip bazılarının kapağında Necib........

Yeşil Peri Gecesi ve Yüzler


 'Hayata karşı mağlup olmuş ya da baştan kaybetmiş insanların yolları mutsuzluk üzerinden kesiştiğinde birbirlerinin iç ya da ikinci yüzünü görmeye çalışırlar.' 
  

Kitap hakkında ne yazayım diye düşünüyordum. Beceremediğim bir şey aslında kitap tanıtımı, kitap önerisi yazısı yazmak. Beğendim, beğenmedim demenin ötesine geçmeyen türden. Bu iki kitabı güzel arkadaşım doğum günü hediyesi olarak göndermişti. Tanıyor beni sevip sevmeyeceğimi biliyor. Her iki kitabı da keyifle ve elimden düşürmeden okudum. (gözlerim fena ama dr'a gitmemekte ısrarlıyım) Aslında her ikisinde de ortak diyebileceğim noktalar var. Yabancılaşma, mutsuzluk, şehir, doğrular, değer yargıları, isyan, hüzün, çare, çaresizlik.
Yeşil Peri Gecesi oldukça etkileyiciydi. Kitabın başından sonuna kadar kahramanın adını merak ettim.Şimdi ismi olsa oturmayacak kafamda. Cemal Süreya ve Edip Cansever alıntıları ayrıca mest ediciydi o bölümleri yüksek sesle okudum çünkü her biri zaten çok sevdiğim dizelerdi. 
Kitabın arka kapak yazısı başlı başına merak uyandırıcı aslında. 'Güzelliğini zehirli bir sermaye olarak kullanan genç bir kadının hayattan öç almak için soyunmasıyla başlayan bir düşüş hikayesi' diyor.
Çürümüş bir düzen var içerisinde ve düzene kendince meydan okuyan güzel bir kadın. İkiyüzlülük var. Anlam arayışı var, anlamsızlık var küskünlük var. Tutanamama hali var. Romanda öyle karakterler var ki günümüzde onu ete kemiğe büründürmek mümkün. Onca kötü insan içerisinde ben en çok Ali'ye sinir oldum. 20 küsür yıl akıldan çıkmayan anlam arayışını bitiremeyen Ali'ye. Aslında gerçek hayatta da sevmediğim insan tipine denk düştüğü için sanırım. İsimsiz kadın kahramanımız kadar cesur olmadığı için kızdım belki de. Bu arada kitabın isminin de Behzat Ç.'nin bir bölümünde gördüğüm içki olduğunu anlamış oldum :)
Biraz altını çizdiğim yerleri aktarayım;

'Birini bir zamanlar sevmiş olmak insanın içinde iz bırakıyordu. İnsan o kişiyi artık sevmese bile iz kalan yer acıyordu'

'Ruhla bedenin birbirinden ayrılması için ille ölmek gerekmez. İnsan yaşarken de ruhuyla bedeni birbirinden ayrılabilir. Ama asıl sorulması gereken soru, ruhla bedenin ölmeden birbirinden ayrılmasının mümkün olup olmadığı değil, bu ikisinin nasıl olup da tekrar birleşebildiğidir.'

'Bir kara delik var sanki hayatımızın ortasında. Depremin kırdığı yerkabuğuyla ilgisi olmayan devasa bir delik. Neşemizi, yaşama sevincimizi yutuyor. Sessizce gidiyorduk'

'Başka türlü olamaz mıydı?
Soru eki mi bitişik olmalı. Ayrı yazarsam gözüne batar. Scotland Yard'da filan mesleki görgü bilgi artırma kurslarına katılmışkendisine lazım olan İngilizceyi iyi kötü kıvırmıştır Uluçmüdürüm. Ama Türkçesi zayıftır. Hem köküne kadar milliyetçidir bunlar, hem kendi dillerini bilmezler. Ayrı yazarsam cümlede bir tuhaflık olduğu hissine kapılır. Anlam yerini bulmayabilir. Eğer dilbilgisi sağlamsa (değildir ya) hoşlanmaz. Bu türden iktidarlı ilişkilerde kadınca marifetlerin dışında, kadının erkekten daha iyi bildiği bir şey olmamalıdır. Olsa bile kadın asla belli etmemelidir. İktidar her yerdedir, her andadır. Sözcüğün içinde, anlamın kenarında, doğasında, dilbilgisinin ayrıntısındadır.'  
  

5.03.2015

Kafamda Bir Tuhaflık

 ARKA KAPAK
Kafamda Bir Tuhaflık hem bir aşk hikâyesi hem de modern bir destan. Orhan Pamuk'un üzerinde altı yıl çalıştığı roman, bozacı Mevlut ile üç yıl aşk mektupları yazdığı sevgilisinin İstanbul'daki hayatlarını hikâye ediyor. 1969 ile 2012 arasında, kırk yılı aşkın bir süre Mevlut, İstanbul sokaklarında yoğurtçuluk, pilavcılık, otopark bekçiliği gibi pek çok iş yapar. Bir yandan sokakların çeşit çeşit insanla dolmasını, şehrin büyük bölümünün yıkılıp yeniden inşa edilmesini, Anadolu'dan gelip zengin olanları izler; diğer yandan ülkenin içinden geçtiği dönüşümlere, siyasi çatışmalara, darbelere tanık olur. Onu başkalarından farklı kılan şeyin, kafasındaki tuhaflığın kaynağını hep merak eder. Ama kış akşamları boza satmaktan ve sevgilisinin aslında kim olduğunu düşünmekten hiç vazgeçmez.
Aşkta insanın niyeti mi daha önemlidir, kısmeti mi? Mutluluk veya mutsuzluğumuz bizim seçimlerimize mi bağlıdır, yoksa bizim dışımızda mı gelişip başımıza gelirler? Kafamda Bir Tuhaflık bu sorulara cevap ararken aile hayatıyla şehir hayatının çatışmasını, kadınların ev içlerindeki öfke ve çaresizliklerini resmediyor.

*****

Dün gece bitirdim ama adı gibi kafamda tuhaf sorularla. Kitabın başlarından daha çok etkilendiğimi söylesem yanlış olmaz. Yarım bırakmayı zaten sevmem eğer başı bu kadar etkilemeseydi devam eder miydim bilmiyorum. Tarafsız olamayacağım Aleviler ile ilgili bölümler etkiledi aslında beni. Her ne kadar çok da derinlemesine değinmese de değiniyor olması açısından o bölümleri başarılı buldum.Çok alışkın olmadığımız bir durum çünkü bu.

Garip gelen noktalardan biri dürüstlüğü ve saflığı ile öne çıkan kahramanımız Mevlüt'ün özellikle de babasının ölümü ardından köydeki ailesine dair hiç bir detayın yer almaması. Ta ki en sonlarda çok kısacık eniştelere değinilene kadar. Anadolu insanı resmediliyor romanda üstelik bu insan gelenek göreneklerine vs bağlı ama baba ölüyor aileye bir daha hiç değinilmiyor. Sebep olarak yoksulluk, yaşam telaşı gösterilebilir ama bence gerçekci olmaz. En azından söylendiği gibi olan kahramanın tutumuna denk düşmüyor bu durum.

Sürekli olarak saflığına ve dürüstlüğüne vurgu yapılan Mevlüt aslında gayet kıvrak zeka bir esnaf da aynı zamanda. Başarılı olup olmaması para ile ölçülecekse de başarısız ama esnaf neticede. Süleyman ve Korkut'un daha kötü Mevlüt'ün daha iyi bir insan olduğu vurgusu o kadar çok ki kendimiz karar verebilecekken doldurulmuş oluyoruz onlara karşı oysa her siyasetten insanla yakınlaşırken söylediği yalanlarla Mevlüt de çok saf sayılmaz.

Kişilerin kendini anlatmaları hoşluk olmuş ama zamanlar yanlıştı. (Geçmiş-gelecek-şimdiki zaman)  Sanki bir başka dilden acemice çeviri yapılmış gibi duruyordu uzadıkça. Bazı olaylar gereğinden fazla uzatılmış bazıları ise yeterince açıklığa kavuşmamıştı.

Neden bilmem ama siyasi bir mesaj gömülmesi beni rahatsız etti. Üstelik suya sabuna pek dokunmadan olsun gayreti vardı ki rahatsızlık bu noktada. Tarafsızlığı ne romanda severim ne de gerçek hayatta. Dinci hükümet döneminde inşaat sektörü rantına değinirken öncesinde Ferhat kirli bir kumpas içerisinde harcandı gitti. Madımak vs gibi ciddi tarihsel olaylara yer veriliyorken dahi taraf olmamasına ise sinir oldum.

İçerideki bir hadise dışarıdan bakarak anlatılacaksa çok iyi gözlemlenmeliydi. 6 yıllık çalışma böyle sonuçlanmamalıydı dedim.

Genel olarak bir yazarın ilk romanı havasında başarılı bulunabilir ama Nobel ödüllü bir yazar açısından başarılı bulmadım ben. Daha çok tutarsızlık ve detay vardı aslında kafamda ama bu yazıyı bile birkaç saatte ekleyebildim zamansızlıktan.


22.12.2014



Bir süredir Necib Mahfuz okuyorum. Daha doğrusu bir çok kitabını almıştım sırayla okuyorum. Okuduğum 4.kitabı ve genel olarak hüzünlü sonlar, umutsuzluk hakim. Hırsız ve Köpekler'de diğerlerinden farklı olarak iç konuşmalar var. İtalik şekilde yer verilmiş tabi. O bölümler kahramanın kendini sorguladığı, kendiyle yüzleştiği yerler ve bazen çok çok güzeldi.
Necib Mahfuz hakkında bilgi veremek istedim;

Mahfuz, Kahire’nin Cemaliye bölgesinde 6 çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya geldi. Bir tüccarın oğlu olan Mahfuz, adını kendisini doğurtan Profesör Necib Paşa Mahfuz’dan aldı. 70 yıllık kariyeri boyunca 34 roman, 350 küsur kısa hikâye yayımladı. Kitaplarının çoğunda, hayatının tamamını geçirdiği ve Nobel ödülünü almak için bile ayrılmadığı Kahire’nin tarihi mahallelerindeki yaşamı; modern ve geleneksel yaşam arasında denge kurmaya çalışan sıradan insaları anlattı; pek çok kitabı Arap fimlerine konu oldu.
Edebiyata olan ilgisi, 1920’lerde Mustafa Lutfi el-Manfuluti’nin makale ve şiirlerini okumasıyla başlanıştı. Abbas Mahmud el-Akkad, Taha Hüseyin, İbrahim el-Mazinî, M. Hüseyin Heykel, ilk dönemde kendilerinden en çok etkilendiği yazarlar arasındadır.
Yazı hayatına, 1928’de Selame Musa’nın çıkardığı el-Mecelle el-Cedide dergisinde yayımladığı değini yazıları ve öykülerle başladı. Kahire Üniversitesi’nde felsefe öğremi gören Mahfuz’un ilk romanı Abes el-Akdar 1939’da yayımlandı. 1957’de yazdığı Kahire Üçlemesi ile Arap edebiyatının tanınmış bir ismi oldu. Bu üçlemede Kahire’de yaşayan bir ailenin üç kuşağının 1. Dünya Savaşı ve 1952’deki Nasır darbesine kadar olan dönemde yaşadıklarını ve Mısır toplumununu değişimini anlattı.
Değişik kurumlarda çalışan Mahfuz, en son Kültür Bakanlığında müsteşar olarak görev yaptı. 1971’de söz konusu görevinden emekli olmasından sonra, el-Ahram gazetesinde yazar olarak çalışmıştır.
Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’a İsrail ile yaptığı barış antlaşmasında verdiği açık destekten ötürü birçok Arap ülkesinde kitapları yasaklandı. 1988 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldıktan sonra bu yasaklar kalktı.
2006 Temmuz’unda düşerek kafasından yaralandı. 30 Ağustos 2006 günü Kahire’de 95 yaşında vefat etti. Mahfuz ülser, böbrek ve kalp rahatsızlıklarından mustaripti.


Not: Bir süredir bloga yazı eklediğimde üstte yer vermediğim yazılar çıkıyor yazı eklemekten çekinir oldum :)